kijk daar vliegt hij eenzaam door de nacht vroeger vloog ik mee genietend van de vrijheid geen grens te bekennen de wereld was van mij nu sta ik hier met beide voeten op de grond te dromen achter de tralies regendruppels op mijn raam…

Wat langzaam opgebouwd is Vermorzel je. Wat geluk en liefde is Vernietig je. Schoonheid en welzijn Vertrap je. Tergend, sluipend, giftig... doe je je werk Bedankt, Koning Alcohol!…

(Bewust Beschonken Bestuurder) Het molentje draait nog steeds ...al waait er een andere wind. Koud, hard snijdend in mijn ziel ...alsof die moeiteloos zijn weg vindt Dag,...lief kind Ik hoop niet, dat hij ooit vergeving vindt... Het molentje blijft draaien ...al zijn de kleuren verbleekt Gebroken vanen....bleke tranen ...alsof het verleden…

De kroeg in, zoveel mogelijk zuipen, imponeren bij de vrouwen, die dubbel worden gezien. Zo is het leven, als student of gewoon maar een jongere niet weten dat je er langzaam aan kapot gaat, of er onderdoor verdwijnt. De drank is niet meer te missen, de vrouwen blijf je missen. Minder drank, wat meer vrouwen, ach, het maakt geen donder…

de simpele val van het geheven glas is niet onderstreept onderschat maar het is klaar dat de comedie stokt wanneer ik op maat de dans die ik helaas niet in me heb ten uitvoer breng wordt zielig doordat mijn inspanning oprecht en eerlijk is en belachelijk.…

Hij was doofstom en dronken en had niet in de gaten dat hij, in roes verzonken, met dubbele vinger praatte…

Ben in de drank verdronken, proef de smaak niet meer voel me diep gezonken pak altijd die drank maar weer... De geur ruik ik ook niet meer, zoveel heb ik geroken waarom heb ik mezelf alweer In die drank gestoken? Mijn benen worden zwaar, ze tillen mijn gewicht niet meer ik loop van hier naar daar en val uiteindelijk neer...…

Snakken naar een zoen Of iets van genegenheid Mijn hart is beklemd, Soms ben ik mijzelf kwijt Op jouw manier, hou je van mij, je wilt niemand anders aan je zij. Toch, kun je niet geven, waar ik naar verlang. De vraag, of je echt van mij houdt, maakt me bang. Liefde geven, komt van binnen uit De ander aan willen raken en behandelen…

Elke dag gaat hij iets drinken In de kroeg op de hoek En meestal blijft hij zitten Op andermans verzoek Bij elke laatste slok Geeft hij een signaal Dan doet hij nog 'n rondje Het gaat haast machinaal Zwijgend kijkt hij om zich heen En ziet een wazig landschap Waarin de lege blikken Van zijn maten aan de tap Zijn ogen blijven steken…

nu sta je hier als een schim naast mijn ooghoek en je lijkt te wachten ontkurkt kurkdroog is mijn mond en mijn armen zijn mijn benen zijn verdraaid zo verlamd en als verdoofd in mijn hoofd geef ik toe aan je hals die ik smachtend aan mijn lippen zet…

De bieren dorsten die ik les zijn borsten die ik evenmin beklim / bestijg (als ik begin) Het raam weerkaatst een koele maan ik zie gespiegeld op zijn kop je handen op mijn lippen staan…

Half verslaafd aan eyeliner Heel verliefd op Warsteiner Diep gerood met lippenstick Schraal en dood bier uit blik Dansmuziek, ze is horendol en ladderzat van alcohol Met rode wangen lichte bloos Fake. Dus uit de poederdoos Opgetut mooigemaakt Rode wijn weer uitgebraakt…