het riet suist nog niet mijn eeuwige liefdesverdriet luister naar de regen wat valt op mij en ik op haar het huis staat in vuur en vlam ja ik kan er wat van maar nooit nee nooit is het hetzelfde als met haar die aanraaking is als bliksem dus hier lief is de donder…

Een bloem, uit een gemengd boeket fris van kleur en heerlijk van geur zo sta jij overdag tussen de mensen de ene keer ben je ernstig, dan met pret bij jou kom je nooit voor een gesloten deur al ken je niet altijd jouw eigen grenzen! Een bloem, net als jij ook bescheiden sta je zo vast besloten in jouw eigen stee om een ander ermee te kunnen…

Hoezeer wens ik, dat in jouw diepste binnen het gevoel van winter zal verdwijnen of dat het wordt zoals Vivaldi in tonen van muziek door het koude jaargetijde de zon kan laten schijnen en dat je weer mag zien, dat de kale beuk nog steeds de kleine vogeltjes op haar takken draagt elk bevroren twijgje hunkerend in een vergezicht zich buigt…

Verwachtingen geschept door jou Man van wie ik hou Maar later komt de kater Als je zegt ik ben oprecht heb genoeg aan minder Maar ik wil meer het doet me zeer dat jij me ziet als hinder…

die winden van verwarring waait die wolken in je water verdrinkt die oude wonden open spoelt verborgen littekens blootlegt die ankers laat roesten maden laat vreten in scheepshout de stille kwetsbaarheid als zee van werkelijkheid van de verloren dromen is zelfs geen spoor in het zand te vinden de oude wrakken blijven hinderpalen…

Ik hoor het geruis van wind in de bomen het klotsen van de golven tegen rotsen. Zie de verre horizon en hemelsblauwe luchten voetstappen in het zand van lang vervlogen jaren. Kijk naar lachende ogen of zie tranen op wangen zie de maan en sterren als kristallen in de nacht. Daarom vind ik altijd wel de juiste woorden om ze in een…

een begin zonder eind zoeken naar elkaar samen zijn voelen alleen het verdriet de spanning de pijn zonder zijn zijn gemis omdat in het begin met het einde begonnen is…

Ik wil vluchten, ik wil schreeuwen Ik wil weg STOP Het gaat niet meer, het heeft geen zin Ik kan niet meer STOP Geef me je hand, help me hier door Het gaat niet alleen DON’T STOP…

Wanneer ik mijn woorden niet kwijt kan mij in het schrijven niet kan uiten dan is er maar één oplossing voor en vlucht ik in m'n eentje naar buiten Dan zou ik willen schreeuwen van onmacht God help me, ik weet het niet meer dan zullen mijn tranen hun weg vinden de rust in mijn hart keert dan weer Als ik jouw woorden dan weer zal lezen…

Ik tuur op het pontje de horizon af richting de open tropische zee. Een vissersvrouw op weg naar de markt met haar visjes kijkt me verlegen glimlachend aan. De kilte in mijn hart zwemt weg. En het wordt een warme overtocht op de groene rivier.…

Soms lijkt het net of er iets is dat me stuurt mijn hand vasthoudt. Die me laat schrijven en me geeft een onzichtbare kracht. Me laat voelen de herinnering aan toen van liefde, pijn en geluk. Net of ik wordt gedirigeerd en ze me op papier al deze woorden neer laat schrijven.…

Ik keek over mijn schouder en zag de weg, die ik afgelegd had met weemoed dacht ik terug aan die lange tijd, waarin ik leefde mijn voetstappen wilde ik tellen de contacten nogmaals in mij opnemen aanrakingen werden weer herinneringen het lachen en glimlachen klonk weer uitgesproken woorden kwamen naar boven mijmeringen deden warm aan ook…

Knoop in mijn buik voelen doet me zeer Liefde brokkelt af Ik kan haast niet meer Die blik in jouw ogen alsof mijn hart splijt Dromen en verlangens raken steeds meer kwijt Altijd die onzekerheid bijna niet kunnen eten Ik ben zo toe aan rust wil jouw waarheid weten Wil jij dan nog wel…. of is het voor jou voorbij Vertel me wat je voelt…

Weer gedachten volgen en puzzelen met de werkelijkheid van niet dezelfde dromen en wachten op schaduwen van ijs die vergaan in een eenzame wanhoop. Vol met stemmen die me zoeken als ik verder dwaal op hetzelfde koord en evenwicht zoek maar niet weet of ik mag vallen met de woorden die breken omdat ze mij alleen nog de pijn van stiltes…

Mokkend wandelde hij mee met de hond gaf zo blijk dat zijn hoofd er niet toe stond Liever zat hij droog te internetten hangend over een stoel vooral om met zijn vrienden te chatten…

Jij had geen idee Alles was zo zwart Geen enkele ruimte voor net dat beetje wit Waardoor dat alles misschien wel grijs zou worden. Jij had geen idee Je glas was altijd half leeg Terwijl de fles Die zo onbereikbaar leek Wel degelijk helemaal vol was Jij had geen idee Hoe warm alles eigenlijk was Kille gedachten Die als vlammen aan je…

We slenterden samen wat rond ieder met ons eigen gedachten vervlogen jaren kwamen weer voorbij die allerlei herinneringen brachten Met soms een lach, en vaak een traan dingen die we van elkaar nooit hadden geweten en toch wisten we beide van onszelf dat we die nare tijden moeten vergeten Vele jaren zijn er aan ons voorbij gegaan maar…

tastend in het donker zoekend naar het flesje water wakker geworden van de honger maar ik moet me beheersen het gaat net zo goed alweer een paar kilo er af volhouden dat is het woord dat door mijn hoofd spookt verlangend naar eten zet ik het flesje water aan m’n mond smakelijk…

in mijn gedachten mijn dagdroom mijn avond mijn nachten mijn gemoedstoestand in mijn hals over mijn rug in mijn buik met mijn hand door mijn vingers op mijn lippen door mijn wimpers in mijn oren op mijn wang onder mijn huid in mijn bloed weet niet wat ik hiermee moet....…

Stil en niks Gedachten gaan Wil het niet maar het komt eraan Gedachten die niet zijn te stoppen Over eenzaam verdriet en pijn Hou op en stop en laat me zijn Over hoe wat en vooral waarom Mijn stilte is weg gevuld met veel Toe laat me los en laat me heel Stil en niks Gedachten gaan Wees stil….stil…..stil.....stil….…