Het is een warboel in m'n kop, gedachten vloeien samen. Het lijkt een wereld, niet van mij ik kan niet mijn bestaan beamen. Misschien getracht te zoeken naar iets wat niet bestond; misten uitgegooide ankers steeds de vaste grond. Drijfzand en verharde wegen doorkruisen het bestaan. Probeer m'n hart te volgen om de juiste weg te gaan…

Als vioolsnaren vangt mijn ziel de tonen van het gedicht het jubelt,glijdend en stijgend naar onbekende hoogte. het is als een lied, waarvan de tonen de melodie maken ruimte, beweging tussen woorden baant zich een weg. naar het onbekende en raakt het hart diep…

Ieder mens heeft het eens gevoeld als in een droom de dekens losgewoeld je armen niet meer kunnen ze zijn het vliegen moe je ogen tranen door het turen wat ben ik hoog wat ben ik vrij dit mag wel eeuwig duren maar dan een schok je zit rechtop een avontuur? je sluit je ogen nog een keer gelukkig maar je droomt alweer je bent…

niet hoe ik jou vindt het gevoel dat je me geeft is het belangrijkst…

Angsten, onderzoeken, 'k vreesde kanker In de wachtzaal dacht men: wat een janker... De eindconclusie bleek: anorexia nervosa Ik ging naar de koopjes vergezeld van vriendin Rosa Mal, dat jij steeds bij de kinderkleding zoekt en vindt Mijn antwoord, geinig, ik bén nog een kind.. Kind zijn dat voelt vaak fijn Vandaag... voel ik echter pijn…

Woorden onvindbaar en tijd te kort om jou tot in detail uit te leggen hoe diep mijn liefde voor jou verankerd zit in mijn ziel. Keer op keer, probeer ik het neer te zetten op papier. Ik denk echter dat mijn lijf tegen het jouwe duidelijkere taal spreekt ...…

De nacht was lang en donker en de hemel in mijn hoofd is gevuld met vele zwartgallige wolken. Mijn Geliefde roept me zachtjes en wacht geduldig op mijn aandachtigheid. Ik sluit mijn ogen de zwarte wolken drijven eindelijk over. Mijn hart straalt weer met volle schoonheid.…

De zon schijnt blauwe lucht De kou schrijnt een winterzucht De dagen lengen verlangen groeit Ik heb lentedrang naar al wat bloeit Groene blaadjes bries vol rozengeur Een bos lavendel mooie paarse kleur Zwoele zomeravond zon op mijn huid En eindelijk weer die verwarming uit…

Verwarde gedachten stofjes in mijn hoofd Dromen zijn verneukt niets is zoals beloofd Mijn hart is vol twijfel emoties de overhand Dubbel denken malen in pure chaos beland Ik wil zal en ik verlang naar rust en tederheid Vertrouwen en warmte samen zijn voor altijd Een steen in mijn maag kwetsbaar als een kind Elke waarheid vervaagt…

In de stilte van de nacht blijven jouw woorden als een echo hangen soms heel intens maar ook versluierend zacht altijd aanwezig jouw woorden als een echo in m'n hoofd gevangen…

Twijfelen aan mijzelf betekent: BANG bang om af te gaan bang om te vallen nog banger om weer op te staan bang voor een spottend gezicht bang voor de aandacht op mij gericht bang voor mijzelf bang voor de buitenwereld bang om te twijfelen twijfelen aan mijzelf betekent BANG niet meer 't duurde al veel te lang…

Ik zag een hemel vol met sterren en een maan die naar me lachte even dacht ik nog dat jij het was maar ach, het was maar een gedachte De sterren verdwenen, net als de maan maar mijn gedachten aan jou zijn niet meer weggegaan.…

weer alweer sneeuwt het wit gedachten dwarrelen zwart van mijn hoofd naar mijn hart…

Uiteindelijk Zie ik wie jij bent. Bang voor jezelf, Bang voor het leven. Waar vind je de kracht Om vol te houden, Je te blijven verbazen. De universele taal, Ik leer hoe ik hem kan vinden, Maar vooral door te luisteren, Te zien, Voelen, Te proeven en te horen. Wie ben ik, Maar vooral Wie ben jij. Waar zijn je dromen, Je verlangen…

‘k wou dat ik kon zingen, ’n stem had van een prachtige sopraan ‘k zou warempel eerst beginnen en er helemaal voor gaan! ‘k wou dat ik kon schilderen, ’n hand had met erin een penseel ’n schildersezel en palet, ‘k zou schilderen zoveel! ‘k wou dat ik kon tekenen, van die prachtige portretten ‘k zou de wereld wat betekenen, van die linkse of die…

Het slaat me om de oren komt telkens weer terug, het laat weer van zich horen, soms traag en dan weer vlug, het slaat me om de oren, en zet me op de plaats, maar soms zou ik toch wensen, zat ie er maar eens naast! Want telkens om je oren slaan, is helemaal niet fijn, ik wilde maar dat ‘t gewoon mij mezelf liet zijn. Want…

Soms, héél soms moet je me even terugroepen... Me wijzen welk pad ik ook al weer koos. M'n hand vastpakken en me zacht toefluisteren: "dít is ons levenspad" en we hoeven het niet af te rennen. "We bewandelen het sámen stapje voor stapje, jouw hand in de mijne en onze blik in dezelfde richting!"…

Het geluk lacht ons toe tjonge, maar da’s hard werken.…

Een bootje in de storm op zee, stuurloos,...zonder kapitein. Soms kan ook ons leven als dat ene bootje zijn. Geen koers te bepalen, even de richting kwijt. De dingen in het leven, soms met onzekerheid. Verdriet, pijn of verwerking, geen haven in het zicht. Denk dan aan één ding: straks wordt het weer licht. Dan zal ook jouw anker…

Als vreugde verdriet overwint, stromen tranen het dal der duisternis voorbij.…