Zal ik als ik tachtig ben mijn eigen kinderen nog herkennen en zal ik dan op mijn manier mijn kleinkids nog verwennen ? zal ik als ik vijfentachtig word en mijn oudste zoon al met pensioen zal ik dan de dingen van nu dan later nog eens overdoen ? of zal ik als ik oud geworden ben me weer gedragen als een kind en naar mijn eigen moeder…

Zoveel flarden door mijn hoofd: als wolken vol van wintervogels dalend, stijgend, dan weer kerend, roepend, krijsend. Wolk van zorgen die mij van mijn slaap berooft. Zoveel golft er door mijn lijf: onrust als een woeste branding die te pletter slaat op steen razend, ongenaakbaar en ontembaar. Golven maken dat ik wakker blijf. Vlucht…

Wie is er nu het bangst Voor zijn eigen angst Gekronkelde gedachten Die realiteit verkrachten Wie voelt zich gekeeld Zwart in eigen spiegelbeeld Gebroken verwarde ziel Verwaarloosd zwak fragiel Wie gaat door diepe dalen Blinde angst om te falen Weggezakt in het duister Enkel nog triest gefluister Wie leeft in ware wanen Vlucht in…

Woordenstromen klinken als een waterval die verpletterend m'n brein inkomen zinnen, snel zonder doel oppervlakkig geen gevoel onbeteugeld overvleugeld geen luisterend oor het gaat maar door ondoordringbaar we komen niet tot elkaar inlevingsvermogen is het woord dat ik zo mis ach, ik laat het maar zoals het is…

Een leerling weer eens teruggefloten Uit agressie zijn leraar doodgeschoten Nieuws voor televisie, radio en krant Afschuw in het hele land Een grote leegte blijft achter op school, in raadszaal, zijn huis Voor zijn vrouw, zijn dochters, niet meer hetzelfde thuis…

Muze Neem me morgen mee Als ooit tevoren Laat me dan verloren zijn In wat ik nu zo mis Mijn vleugels, laat ze groeien Mijn woorden overvloeien Mijn hart onstuimig En verward Waar dat nu rustig is Maar kom nog niet vandaag Kom niet al deze nacht Ik denk wel aan je, warm me aan je Hoe ik je verwacht Met pijn naar 't felle leven…

Ik kwam het kleine huisje binnen waar het naar mottenballen rook een geur van veel te oude koffie zo sterk en bijna aan de kook Op het dressoir een oude pendule die jaren niet meer had geslagen wie er op die foto ernaast stond dat durfde ik niet te vragen Een oude krant voor de geraniums als bescherming tegen de felle zon wat oude tijdschriften…

het doet mij denken aan vroeger hoe je niet terloops eerst naar mijn handen keek…

Vanavond had ik lef Ik durfde je nummer te vragen Die heb je me gegeven Maar durf ik nu ook de gok te wagen? Ik pak mijn telefoon De woorden vormen rare zinnen Alles schots en scheef Hoe moet ik toch dit smsje beginnen? Ik heb wat woorden veranderd Zo, nu is het een mooi geheel Ik heb nu duidelijk omschreven Wat ik van jou wil Met…

Wreed werd ze weggerukt van de aard Daarna verbrand Werd dan ook niet opgebaard Verbijsterd lees ik dit artikel in de krant Ontroerd leg ik ze aan de kant Flarden van beelden dienen zich aan Het einde van een jong bestaan...…

Het zonnetje schijnt zijn warme stralen De lucht onbewolkt helder blauw Met de autoradio vrij hard Koers ik pijlsnel richting jou Ik zing, al is het zo vals als de nacht Timmer de maat mee op het stuur Niks dat mij nog kan beletten Als het goed is ben ik bij je binnen het uur Ik geniet van de weg richting jou Zonnebrilletje op, sigaretje…

Een windvlaag door mijn haar, Het is koud.. Het is kil.. En ik lig daar. Tussen de scherven van mijn leven.. En heel even.. Zie ik hoe gelukkig ik ben geweest..…

Even geen discussie,of grootspraak Geen geouwehoer of ongein Maar gewoon even in jouw aanwezigheid Mijn kleine, verdrietige zelf zijn Dicht kruip ik tegen je aan In mijn ogen valt te lezen Dat ik me nu het liefst verstoppen wil En jij mijn schuilplaats zal wezen Mijn hoofd verborgen op jouw schouder Mijn masker een moment opzij gelegd…

Zoms kijk ik naar de blauwe lucht, voel warme zonneschijn. Ik denk dan met een diepe zucht: Ooit zal ik gelukkig zijn…

De kamer ademt een stil leven in deze koude ochtend uren Een waterige zon breekt de stralen doorzichtig over de muren Het transparant van ons samen lijkt te zijn verdwenen in zwijgen De liefde heeft zich als ijs bevroren en laat zich steeds verder uiteen rijgen De kamer ademt een ijzige kilheid Langzaam sluit de deur naar heden Het is…

Mijn zus heeft een stalker Het zit haar echt niet lekker We noemen hem onder ons De gewetenloze emotiehacker Hij blijft haar lastig vallen Al weken en maanden lang Belt wel veertig keer per dag En maakt haar vreselijk bang Neemt ze een ander nummer En denkt ze nu is het gedaan Dan is het voor heel even stil Toch weet hij weer toe te slaan…

er blijft van ons niet zoveel over maar hopelijk is er altijd iemand die het hoort hoe jij preludes voor de eeuwigheid op het klavier hebt uitgestrooid…

Je keek me aan met lege blik en ogen die niets zeiden toch zochten ze de mijne zo leek het tenminste voor mij Toen heb ik zacht je hand genomen en het leek of je weer rustig werd je wilde opstaan uit je bed maar was vergeten dat je niet kon lopen En zachtjes neuriede ik jouw lied zag de herkenning in jouw ogen je straalde en deinde zachtjes…

Nevelsterretje, niet van deze tijd zwevend door de lucht altijd op de vlucht voor de werk'lijkheid. Nevelsterretje, hemelhoog vol van onrust en verlangen in het aardse web gevangen zoektocht langs de regenboog. Nevelsterretje, groot van hart ademzucht der goden hunkert naar wat is verboden hopeloos verwart. Nevelsterretje, zielsverwant…

Vervallen in weemoedige gevoelens Slenter ik over het plein van de stad Terrassen vol met kleurrijke mensen Maar vandaag heb ik het even gehad Gedachten probeer ik te verdringen Zwaarmoedigheid stuurt mijn gevoel De knoop in mijn buik knelt pijnlijk Ik leef adem door maar mis ieder doel Mijn ziel is kwetsbaar en lijkt broos Tranen staan…