De zon...! Maar, hij gaat weer weg, tot hij helemaal verdwijnt achter dikke, donkere wolken. Druppels, regen.... Zo is het leven ook met zijn vreugde en verdriet. Maar de regen zal niet blijven.... De eeuwige Zon, ligt in 't verschiet!…

Mijn hart, dat ontroering kent om de lach van een kind het weerzien na lange tijd met een goede vriendin. Mijn hart, dat zo vaak geen antwoord weet maar dan stil is en meedraagt het verdriet van een medemens. Mijn hart, dat kent herinnering de pijn voelt van oude wonden eenzaamheid maar ook van liefde om wat ooit is geweest.…

Hij geeft zich bloot bij zijn inzet op rood, deze stoere speler puur sang leeft voor de spanning van het snelle geld, neemt het geluk op de korrel, verkwanselend, puur en alleen voor eigen belang.…

Levend in de herfst van zijn bestaan heeft de vlinder reeds een lange weg gegaan Een rups , een pop in een cocon , een vlinder , fladderend in de zon . Heeft geen oog voor het verleden , bekommert zich enkel om het heden . Hij fladdert verder , ongehaast tot de wind hem verder blaast . Zonder angsten ,zonder zorgen onbekommerd om…

Als twijfel je vijand is geworden en je onterecht iemand niet vertrouwt waar is dan je hoop gebleven de vaste rots waar je op bouwt Wanneer je twijfelt aan je eigen ik en angstig schuw je uren slijt met in je achterhoofd dat duiveltje dat je influistert ; je bent hem kwijt Wat heeft vertrouwen dan voor zin als je niet meer in jezelf of…

In de verte luidt een kerkklok over de mistige grijze velden Het is herfst De bladeren dwarrelen Over de verlaten akkers De eenzame vrouw Keert terug naar haar hut Ze zocht de laatste aardappels en uien van het land Weemoedig denkt ze terug aan de ver vervlogen tijd Ze verloor haar man en kind In een wrede oorlog Ze blijft…

in wanhoop nodigt hij zichzelf op de thee tijdens de thee valt het mee maar / daarna is het weer hetzelfde…

En weer word je teleurgesteld is het opnieuw geen echte liefde weer iemand die je de rug toekeert en opnieuw jouw hartje griefde En weer kun je niet slapen spookt er vanalles door je hoofd terwijl het toch een sprookje leek en hij een terugkeer had beloofd En weer bleef je alleen achter overmand door intens verdriet smachtend naar dat…

Woorden: kunnen zacht zijn en troosten. Woorden: kunnen hard zijn en pijn doen. Woorden:kunnen zijn als muziek akkoorden majeur en mineur.…

Ik zit in stilte mijn ogen gesloten. Dan stroomt er kalmte door me heen dan weer angsten. Ik kus ze allemaal zoetjes. Ze komen op en verdwijnen in mijn groot hart zoals een druppel in een glas water…

Help me bidden mijn lieve hart. Laat alle angsten maar meewaaien met de wind. Want een bidder is iemand die zingt en danst en aanvaardt dat wat is.…

Een zieke spuug je niet in het gelaat: Dat is onverbiddelijk fout en zeer misplaatst. Een mank vogeltje neem je liefdevol vast. Een verlaten hond wordt door mij liefdevol betast. Wie vele en diepe pijn heeft, troost je. Waardevolle dingen misbruiken, dat wreekt zich, vroeg of laat. Over mij laten lopen, het lukt 'niemand' meer. Hiervoor…

oneindig het licht van mijn maan in jouw schaduw kan ik blijven staan kan ik schuilen zacht huilen alleen zonder uitzicht op iets oneindig mijn blik ik ben als jij een schaduw in ons maanlicht…

Laat me weer eens voelen hoe het is verliefd te zijn breng weer eens rozen voor me mee of een fles rosé of witte wijn Laat me nog eenmaal voelen hoe het is om jong te zijn neem me mee terug in de tijd naar ons bankje op het plein Laat ons nog eens samen kijken naar de sterren en de maan het zand voelen op ons lichaam voordat we de deur…

diep in mijn hart is een stil gebed in woorden die ik niet kan uiten maar wel op papier heb gezet steeds als ik dit gebed weer voel gaat mijn hart wijd open zwelt mijn borst op van emotie gaan de tranen vanzelf lopen ave maria, moeder van god hoe vaak heb ik niet gebeden dacht dat ik alles zelf kon heb ik er tegen gestreden ave maria…

het riet suist nog niet mijn eeuwige liefdesverdriet luister naar de regen wat valt op mij en ik op haar het huis staat in vuur en vlam ja ik kan er wat van maar nooit nee nooit is het hetzelfde als met haar die aanraaking is als bliksem dus hier lief is de donder…

Een bloem, uit een gemengd boeket fris van kleur en heerlijk van geur zo sta jij overdag tussen de mensen de ene keer ben je ernstig, dan met pret bij jou kom je nooit voor een gesloten deur al ken je niet altijd jouw eigen grenzen! Een bloem, net als jij ook bescheiden sta je zo vast besloten in jouw eigen stee om een ander ermee te kunnen…

Hoezeer wens ik, dat in jouw diepste binnen het gevoel van winter zal verdwijnen of dat het wordt zoals Vivaldi in tonen van muziek door het koude jaargetijde de zon kan laten schijnen en dat je weer mag zien, dat de kale beuk nog steeds de kleine vogeltjes op haar takken draagt elk bevroren twijgje hunkerend in een vergezicht zich buigt…

Verwachtingen geschept door jou Man van wie ik hou Maar later komt de kater Als je zegt ik ben oprecht heb genoeg aan minder Maar ik wil meer het doet me zeer dat jij me ziet als hinder…

die winden van verwarring waait die wolken in je water verdrinkt die oude wonden open spoelt verborgen littekens blootlegt die ankers laat roesten maden laat vreten in scheepshout de stille kwetsbaarheid als zee van werkelijkheid van de verloren dromen is zelfs geen spoor in het zand te vinden de oude wrakken blijven hinderpalen…