Je nam me mee op een reis waar je de bestemming niet van wist Een reis vol vreugde en vol liefde maar ook heel veel verdriet Zo gaat 't leven ineens scheidden onze wegen terwijl we de bestemming nog steeds niet weten…

Emoties niet te bevatten verscheurd door gevoelens die ik niet uiten kan Jij was mijn bron waar ik mijn kracht uit putte Jij was mijn leidraad door dit aardse bestaan Maar toen was 't eindpunt ineens daar waar ik niet stoppen wou…

Ik dacht altijd dat jij de ware was dat ik toekomst zag in jouw ogen maar wat jij uit jouw hart voorlas bleek een fantasie en keihard gelogen Jouw wereld bleek de mijne niet jij wist eigen wetten te hanteren de wet van liegen was jouw favoriet maar die wilde ik niet accepteren Je hebt hem jezelf voorgeschreven ik heb hem voorgoed geschrapt…

Ik kreeg van jou toen een armband die hebben we samen bij mij omgedaan ik voelde jouw zachte warme hand en jij zei: ik laat jou nooit meer gaan Vol trots en liefde droeg ik hem elke dag een symbolisch stukje van jou voor mij tintelingen van geluk als ik jou zag voor onze liefde was verdriet geen partij Toch raakte jij de weg van rust kwijt…

De nacht dat jij mij verliet kroop de maan bij mij in bed hij gaf licht aan mijn verdriet maar heeft mijn ziel gevangen gezet Die nacht versteende mijn leven de tijd lette niet meer op mij alle waarheden werden verdreven in mijn hart volgde een steekpartij Heel langzaam zal de pijn slijten en heelt de diepe wond van angst ik drijf verder…

Onze hartstocht kreeg last van onweer en daarom moet ik nu helaas gaan lieverd, we lezen elkaar niet meer en we voelen elkaar niet meer aan Ik kan niet langer bij jou blijven als mijn gevoel mij in de steek laat ik wil niet op labiele hoop drijven daar zijn wij beiden niet bij gebaat Met pijn in mijn hart verlaat ik jouw land het vuur…

Je belt aan bij mij Wetend dat het de laatste keer is.. Je trouwe ogen kijken mij aan Ik zie het verdriet in je ogen Zacht omarm ik je lichaam In een lange warme kus Woorden hoeven niet meer De laatste honger stillend Zacht leg je mij neer Je vingers spelen over mijn huid Ogen glijden als in vuur gesmolten Deze nacht zal het einde zijn…

verkleven ingewreven beven verheven gedreven niet terug geschreven verscheven weg gegeven weg geweven weg streven verder leven voor heel even…

Soms verscheur ik nog jouw lachende gezicht Blaas ik de snippers nog richting het vuur Verlost mijn lichaam zich van haar gewicht Om zwevend een weg te vinden tussen zoet en zuur Soms smelten mijn tranen nog naar het vriespunt Verafschuwen mijn zenuwen het woord 'gevoel' Om pijn en emoties los te koppelen van wat je kunt Om weer objectief…

Mijn leven was een kronkelig pad totdat ik jou leerde kennen ik dacht dat ik liefde gevonden had ik hoefde nooit meer weg te rennen Jij bracht mij prachtige geborgenheid met open armen mocht ik ontvangen ik wilde je eigenlijk nooit meer kwijt ik kon alleen maar naar jou verlangen Mijn hart was glanzend en glad jij streelde het dag en nacht…

De wekker gaat, mijn ogen open Mijn gedachten werken niet Maar na 1 seconde wakker Herinner ik weer mijn verdriet Weer een dag met pijn beginnen De minuten kruipen van dag naar nacht Kon alles maar zijn zoals die ene seconde Toen besefte ik nog niet wat de dag me bracht…

Lang geleden waren we jong Keken naar elkaar en werden rood Bij school en in de buurt hingen we rond En in gedachten speelden we bloot Toen ontmoetten we elkaar weer Een e-mail, een sms, een bezoek Ach het was de goden verzoeken De kleren vlogen in elke hoek Het was “fout” want we hadden verplichtingen Maar het was zo verschrikkelijk spannend…

Zeg mij, waarom dan toch? Waarom heb jij mij verlaten? Kun jij verder met zoveel bedrog zonder jezelf te haten? Waar jouw hart eerst gesmolten was is het nu weer hard en koud gek dat ik zojuist in je ogen las dat je nog steeds van mij houdt Maar het is wel goed zo hoor doe maar lekker wat jij wil jouw levensmolen draait gewoon door die…

Het is nog donker als hij wakker wordt en alweer is hij zo vreselijk bang het leven is naar men zegt te kort maar echte liefde duurt altijd te lang Zij zei: ik sla mijn vleugels uit en hij onverschillig: je doet maar maar slechts dagen na dit besluit voelt hij het al…hij mist haar Hij huilt om momenten van plezier tranen kwamen nog…

Mijn hoofd wil niet meer denken… Wat er door jouw hoofd heen gaat Echt spijt dat je mij moest krenken Of blij dat we zijn uitgepraat Hoop met alle diepte in mijn hart Dat je ooit zult gaan beseffen Dat je een vriendin zoals ik Niet zo snel meer aan zal treffen Maar blijf mijn eigen vraag steeds horen Heel verdrietig en bevreesd Heb ik…

Diep in mijn hart wist ik het wel Kon geen afscheid nemen van mijn dromen Nu sta ik plotseling buitenspel Realiseer dat er nooit wat van had kunnen komen Zit hier met een buik vol stenen Te vechten tegen al mijn verdriet Er is iemand in jou dromen verschenen En helaas, ik ben het niet Had graag als eerste willen zeggen Laten we een einde…

Mijn tranen willen niet komen, blijven steken in mijn keel, Die brok doet me pijn, mijn lichaam in z’n geheel. Heb mezelf voor de gek gehouden, jij droeg je steentje bij, En nu is het echt over en ben ik alleen met mij. Wil niet denken, maar kan niet slapen en wakker betekent pijn, Heb constant geleefd in een roes, zag dingen niet zoals ze zijn…

daar sta je dan, net zoals vroeger. net zo alleen, alleen dan anders. jaren gaan voorbij, of zijn het luttele seconden. Daar sta je dan, machteloos. Nog steeds alleen net zo verloren.…

Weet je nog die ene dag dat je me zo hard nodig had totdat je me niet meer zag en mij compleet vergat Ik stond altijd voor je klaar ik leefde gewoon voor jou ik zei ook nooit “ja, maar…” en toch kreeg ik die knauw Ik heb een harde les geleerd waar ik niet om heb gevraagd maar wat jij ook beweert ik ben cum laude geslaagd…

Onze liefde was zo echt en puur zo helder en zuiver als kristal onaantastbaar en mooi als de natuur en zo oneindig als het heelal Onze gevoelens dieper dan de oceaan kwamen plots verlamd bovendrijven vervolgens ieder onze eigen weg te gaan maar wel altijd goede vrienden blijven? Zullen we dat doolhof met rust laten wat dat gaat toch nooit…