Ik heb de liefde opgezegd Ik heb er een punt achter gezet Ik heb je los gelaten Hoe moeilijk ik het ook vind De keus was naar mijn zin Je bent het waard om voor te gaan Maar niet voor mij als een paar Ik voel mijn verdriet Ik voel jouw verdriet Ik voel de pijn in mijn hart nu de liefde over is Maar ik voel ook rust Wetend dat je nu…

En zo stortte alle illusie in geen gevoel meer om te vechten niet meer de kracht of de zin niet weer opnieuw de wonden willen hechten. En zo ging alles stuk voor stuk kapot, geen liefde geen warmte alles weg voor altijd. en wat overblijft stinkt en is rot, en zorgt voor pijn en dat ik lijd.…

Je vindt hem zo leuk hij is zo aardig en lief hij praat over je je weet niet wat ie zegt maar hij kan niks fout doen Elke meter, elke stap is hij het of toch niet hij stelt je teleur maar je ziet niks je oogkleppen zitten nog op Je merkt nog steeds niets je zit op die heerlijke wolk totdat hij je keer op keer passeert jij ziet hem…

Ik houd de hoorn aan mij gedrukt dikwijls als ik jou bereiken tracht Onder smart om jou ga ik gebukt altijd als ik vergeefs op jou wacht Ik hoor de telefoon dan overgaan en ik veronderstel ‘t ook van jou Ik heb duidelijk voor je afgedaan mijn ogen zijn daarom vol dauw Ik wou dat je thans luisteren zou bij ‘t nachtelijk stil van mijn hart…

Hand in hand, zo stapten wij in de vroege, povere junizon Nu nòg weet ik al wat jij zei, toen, op weg naar het station Een lachje hing om je mond alsof je een geheim feit wist Van iets dat allang vaststond dat ik achter ’t net had gevist Een klein briefje gaf jij mij met ‘Iets voor strakjes thuis’ ‘Nu tot ziens’ was wat jij zei jij ging…

Zonnestralen dansten haar door ‘t haar lentekriebels zochten naarstig haar hart Evenwel maar nauwelijks verstaanbaar fluisterde ze woorden in ‘t diepe zwart Lentegeuren, ze prikkelden haar neus als verstoord reageerde ze wat verward Hij had haar net geplaatst voor de keus door zijn brief met woorden in ’t zwart Voorjaarsbriesjes speelden…

Als je hart huilt Maar je ogen niet Als je lichaam pijn doet van verdriet De zere plekken verborgen Geen emotie tonen en geen zorgen Ben je dan flink al is het niet waar Of is het praten erover al te zwaar Schaamte dat je hebt geloofd Schaamte dat je toeliet Om alles wat was beloofd Eindigde in nog meer verdriet…

In zijn ogen lees ik niets meer Vroeger waren ze vol leven Met een twinkeling voor mij Maar dat ligt allemaal in het verleden Zijn gevoelens voor mij zijn er niet meer Zijn hart klopt niet meer voor mij In zijn gedachten kom ik niet meer voor Onze liefde is echt voorbij Maar beide durven we het niet hardop te zeggen Bang voor de pijn Dus we…

er loopt een meisje alleen door de straat. ze kijkt op het display van haar mobieltje. ze heeft een sms'je van haar vriendje. hij maakt het uit, zonder reden. ze rent naar huis met tranen in haar ogen. haar ex-vriendje krijgt een sms: "zonder jou kan ik niet leven" op het nieuws is er dat er een meisje is verdronken bij een beek bij…

Je bent te laat, Te laat met alles in je leven, Ook met je liefde aan mij te geven, Je komt te laat, Met de warmte die ik moest ontvangen, In plaats daar van wist de koelte de warmte te verbannen, Nu sta ik voor een muur, Dicht-gemetseld, nauwelijks doorbreekbaar, De muur breken brengt mij in emotioneel gevaar, Dus maak ik kleine gaatjes…

De strijd der liefde ........ Hoor daar de trommelslag, het einde is nabij. De strijd der liefde, ik geef mij over.. het is voorbij. Moe gestreden kies ik het hazepad. beiden geleden, beiden genoeg gehad. Uitgestreden met de dolk in mijn hart bloed ik van verdriet. Naar adem snakkend, maar vergeten kan ik je niet. Onze legers streden…

Ik heb het recht om verkeerde keuzes te maken zal er best sterker uitkomen dus bemoei je er niet mee, leef je eigen leven mijn fouten zullen me sterker maken ik heb je liefgehad zo goed ik kon Ik ben warmbloedig, ook lief en soms hard als graniet een jaknikker zeker niet dus bemoei je niet meer met mij. jaloezie maakt je lelijk en zo…

was jij maar dood dan was het zoveel erger mijn tranen niet onzichtbaar mijn hoofd niet zo bewolkt een meisje een vrouw in rouw in stilte in zwart en niemand zou iets vragen want zwart is een gevoel van leegte onzekerheid en zaam want één is weg…

Wat er ooit was Het is voorbij Ik ben er nog Dat is wat telt Waar je bent Wil ik niet weten Wat we nu delen Draait slechts om geld Wat er ooit komt Is niet belangrijk Waar het om gaat Is wat geluk Ik heb mij daar Voor afgesloten Ik voel mij leeg Kapot en stuk…

Je zoog het vuur uit mijn hart Verbrandde mijn geluk Verkwanselde mijn liefde De rest dat sloeg je stuk Je brak me keer op keer Maakte me kleiner ieder jaar Liet mij gebroken achter Voltooide missie, alles klaar Maar iets dat smeult gaat weer branden Geluk is altijd in de buurt Echte liefde niet snel voor handen Alles is te repareren zolang…

Sterren schitterden in deze nacht en het donker deed mij zo’n zeer Deelnemend had zij geglimlacht vertrek nu, ik moet jou niet meer Bladeren ritselden de stilte weg edoch waarom ontbrak de stem Die mij vrede gaf door een uitleg waarom ik vast zat in haar klem Regen druppelde op mijn hoofd ach, wat deed die nacht mij pijn Mij voelde het…

Je zegt, dat het je spijt Dat woordje komt achteraf altijd Je zei, het voelt zo goed Daarom snap ik niet dat het eindigen moet Je woorden snijden dwars door mijn ziel Kan ik het helpen dat ik voor je viel? Ging het te snel Of kwam het te dichtbij? Duidelijk is nu wel Het betekende voor jou minder dan voor mij Ik voel me gebruikt, gekwetst…

Ik heb oprecht gedacht Oud met je te worden Samen levend als een stel Wat een blunder Wat viel dat tegen Die schone schijn Dat bleek de hel Jouw mooie lach Die is verdwenen Waar ik voor viel Bleek niet zo fijn Daar sta je dan Verzopen in de regen Ik trek een muur op Om mij heen Hou nu iedere vrouw Angstvallig tegen Mijn hart is koud…

We zitten samen aan de kade Jij gooit een steentje in de maan En dan verlaat je me Het was allang tijd om te gaan Oh, in ons spiegelbeeld Gooi ik een handvol kiezelstenen Langzaam wordt ons beeld weer zichtbaar En ben jij eruit verdwenen De horizon kwam rakelings voorbij (De twijfelwilg neuriet een voorzichtig melodietje) De horizon kwam…

Dieper dan mijn liefde voor jou Kon ik niet gaan Je had me bij jouw eerste blik Je zag door mij Je keek me aan Zonder woorden Die ene klik De konijntjesfase was fabuleus De tijd erna echt enorm De relatie groeide als een reus Toch nam het een andere vorm Waar is het misgegaan Ging ik niet zuinig om met jou Liet ik je onbewust vaak staan…