Ja zeggen

We lopen vaak vooruit
met plannen in onze handen
en horen de ander
alleen half.

We kijken niet wie hij is
maar wie hij zou moeten worden
om beter te passen
in ons verhaal.

Daar begint de wrijving
niet luid
maar als een zachte spanning
die langzaam moe maakt.

De kunst is niet duwen
maar meebewegen
niet winnen
maar waarnemen.

De ander laten staan
waar hij staat
en daar
ja tegen zeggen.

Niet groots
niet ineens
maar klein
zoals een open hand.

Vandaag
één stap minder vooruit
één blik meer
op de ander.

En soms
is dat genoeg.

acceptatie

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 11