Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.659):

De ingehaalde morgenstond

Morgenstond die zich vergist
in de warmte
een adem die nog nacht draagt
in haar mond

koude handen liggen los
naast mij
alsof ze niet weten
van wie ze zijn

de hondenriem staat op
rekt zich uit
en besluit te vertrekken
zonder mij langs het
buitenverblijven

waar deuren ademen en
hekken zacht fluisteren
loopt zij-

trekt onzichtbare honden
achter zich aan
een stoet van poten
die alleen de grond nog
herkent

ik blijf achter
mijn vingers wachten
op beweging, de vogels
hebben mij al ingehaald

zij voeren zichzelf
uit mijn vergeten
gebaren
zaad valt uit een herinnering

die zich opent als een
hand en ergens
verder dan waar ik
nog hoor

klikt de riem zichzelf
vast aan een ochtend
die eindelijk wakker
wordt maar-

ik niet meer
helemaal meekom.