het veld dat kiest

in een veld zonder grenzen
waar het licht aarzelend valt
lopen mensen met lege manden

sommigen bukken
rapen moeizaam glinsterende zaden
hard als steen
scherp als inzicht
ze wegen zwaar in de hand
maar groeien langzaam
tot bomen die schaduw geven

anderen laten de wind hun werk doen
staan stil
mond open
en slikken wat voorbij waait
pluizig
licht
zonder wortel

overal schiet het op
zonder dat iemand het plant
zonder dat iemand het wil

een woud van ruis
dat fluistert
dat het genoeg is
dat het altijd zo is geweest

en ergens
tussen dorre grond en vallend zaad
een enkeling
die knielt
die kiest
die graaft

want wat waarde heeft
komt niet aandrijven

en wat vanzelf groeit
is zelden wat blijft

groei

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 18