Mijn stille zijn

Waar ik viel uit tijd
en vorm, waar leegte sprak,mijn kou enorm
waar zelfs mijn naam
geen bedding vond
daar was zij,
mijn zachte grond

geen vraag gesteld
geen eis,geen moeten
geen taal om mij te groeten
maar ogen die het niets
verdroegen

waar ik verdween in niet-bestaan
ging zij daar zwijgend staan

niet als vervanging
niet als strijd
maar als brug naar
afwezigheid

vaak koos ik niet voor
de wereld die mij riep
maar voor haar die
naast mij liep

steeds opnieuw, in klein
en groot
koos ik voor haar
voorbij mijn nood

zij bleef wie zij was
puur en klein
droeg mij door
het vormloos zijn

waar ik geen "ik" meer
voelen kon
werd zij mijn licht
waar ik begon

geen woorden nodig
door haar houvast
verviel mijn grote last

en in haar zijn
zo stil en echt
werd ik weer zacht
aangehecht

nu draagt zij elf
jaren in tijd
in haar ogen
ligt die eeuwigheid

nog steeds haar trouw
nog steeds dat licht
dat mij terugbrengt
in mijn zicht

daar waar ik oploste
in lucht
mijzelf niet meer kon
zien
bleef zij mijn antwoord
dat bleef zonder
een misschien

zij-
niet in plaats van
wie ik was
maar daar waar niets
meer over was

juist bij haar zo stil
nabij
kwam steeds een nieuw
begin in mij

nu gaan wij-
de auto rijdt
samen op pad, even
ons laten van de wereld
ver en glad-

jouw pluimstaart bruin
in witte zwaai
de wind die fluistert
jij en wij

met rechts een sok
helder wit
links een witte kous
die hoger zit
je witte kol zo zacht
en klaar,

een bruin dat glanst
zo ben jij daar
de bal,het water vrij
jouw rennen, nog steeds
zo'n moeiteloos gebaar

en aan het eind
zacht en zoet
daar wacht alsof het
altijd hoort,

appeltaart...
ons stil akkoord.