De smalle marge

De daad staat vast, zij draagt haar eigen gewicht,
twee levens stil in schaduw weggegleden.
Geen woord dat wat gebeurde echt verlicht,
de wet verlangt rekenschap en reden.

Waar bloed de aarde raakt, daar spreekt het feit:
een grens overschreden, onomkeerbaar.
De rechter weegt met koele helderheid
en spreekt het oordeel uit, zakelijk en klaar.

Maar kijk ik door de lens van de intentie,
dan tast mijn blik het duister van de daad:
was daar de wil om grenzen te doorbreken,
of enkel nood die geen uitwegen had?

Zonde schuilt waar het licht ontbreekt,
niet slechts in wat de handen hebben gedaan;
wanneer de liefde tot het uiterste dwingt,
kan iets van goedheid toch blijven bestaan.

Ik zoek de rust in ’t broze midden,
geen vrijspraak, maar een straf met maat;
niet uit genade die het feit verzwijgt,
maar uit begrip van wat het hart verraadt.

De marge smal, het oordeel breekbaar klein:
de daad was zwaar, de schuld niet eenduidig.
Zo kan ik met een milde straf in vrede zijn,
met recht en rede in mijn geest aanwezig.

schaduwgrens

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 17