Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.951):

De nacht

Een harde klap,
De 17e, om kwart over acht.
doorgebroken stiltes,
Op een doodnormale maandagnacht.

Een bevel,
Die schade teweegbracht.
Met een einde,
Dat niemand had verwacht.

Een verbroken relatie,
Dankzij zijn jacht,
Naar een slachtoffer,
Zonder enige macht.

Een razende storm,
Waarbij zijn kracht,
Mijn lichaam brak,
En mij in een nadeel bracht.

Op de grond,
Met de gedachte ‘’ik word verkracht’’.
Mijn stem sloeg over,
Uit pure onmacht.

Geen antwoord,
Hij werd nooit verdacht,
Omdat iedereen geloofde,
dat ik het had bedacht.

Zijn houding,
Dat destijds was herdacht.
Zijn emoties vlak,
Alsof hij alles had weggelacht.

Het was geen open boek,
Maar slechts een start.
Dat zei de vroegere ik,
Komend uit mijn kinderhart.

Maar het bevatte ook een einde.
Dat viel om middernacht.
Ik lag op bed,
Toen zijn daden werden ontkracht.

Ik werd achtergelaten,
En een deel van mij werd afgeslacht.
Ik werd het slachtoffer,
Van wat hij had aangebracht.

Het bracht me thuis,
Naar die maandagnacht.