Het gewicht van de veer

De vergulde zetel kraakt van eigendunk,
de stemmen in de zaal zijn dicht gestikt met zijde
Men buigt voor ringen, voor de diepe ronk
van titels die de blik naar binnen leiden.

Maar op de tafel ligt een wit kristal:
een kale zin, ontdaan van elke praal.
Hij wacht niet op de echo van de hal,
maar trekt een spoor naar helder, open denken.

De toga wijkt, de borstkas zakt omlaag,
wanneer het juiste woord de stilte splijt.
Geen goudmerk dat de scheuren nog kan dichten;
slechts wat waar is, draagt de eeuwigheid.

filter

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 19