Hartenkreten

hartenkreet (nr. 59.968):

Extensiekou

Een leugentje om bestwil bijna gewichtloos klein
alsof een mond
iets toedekt wat nog
geen naam kan zijn

Men zegt: het komt wel goed de avond zakt
en ergens in het zwijgen
iets langzaam openbarst

misschien zijn woorden
mantels tegen kou
dunne stoffen van adem
tussen mens en rouw

een moeder schuift stilte voor wat
zij niet verdraagt
terwijl de nacht van binnen haar naamloos verder draagt

de mens leeft niet
in waarheid alleen
of enkel schijn
een schemergebied
verdwijnen of zijn

dus legt men wat zachtheid
rafels van bestaan
sneeuw op kale velden
geruisloos ontstaan

alles wat verzwegen wordt verdwijnt
niet uit de tijd
het blijft hangen waar
nog de echo schrijdt

in ogen zonder richting
in handen zonder huid
in dromen die zich openen maar nergens
spreken uit

soms woont er een leugen een bijna
heilige trouw het
breekbare beschermen
tegen extensiekou

waarheid zonder liefde
laat door de leegte gaan
alsof een ziel van binnen
haar eigen licht verlaat

misschien behoeft
niet alles tot op
het bot gezegd
sommige dingen leven
juist in het onuitgelegd

ieder draagt een vlam mee die nauwelijks kan bestaan maar zacht
blijft branden nadat
de nacht is gegaan.