Hartenkreten over actualiteit

Laatst toegevoegde hartenkreet (nr. 2.086):

Tussen Zijn en Separatie

Kijken naar het zijn
zoals naar licht
onder een gesloten
deur-
stil,
zonder bedoeling.

Langzame dagen
door een witte
kamer.
Tijd langs muren
zonder klok,
zonder richting.

Eerst, stilte als rust.
Later, het verdwijnen
zonder vertrek.

Een lichaam
steeds doorschijnender
Een gezicht
waarin niets nog
blijft rusten.

Geen nacht.
Geen ochtend.
Alleen het onafgebroken
licht op haar huid
zonder grens.

Geluid tegen leegte.
Elke beweging
hard en eenzaam
in de ruimte.

Zelfs herinneringen
terughoudend
geworden.
Alsof ook zij
de drempel
niet verdragen.

Geen filosofie
Geen gedachte
Alleen een kamer
waarin het ik
oplost
vóór herkenning.

Het Zijn
langzaam kantelend,

Niet langer een
landschap om
overheen te kijken,
maar een smalle
kier tussen twee
stiltes—

een vorm van
verdwijnen
die blijft.