De bron van de breuk

De aarde barst aan de oppervlakte.
We zien scheuren in het ijs,
een droge bedding in het zand,
en noemen het een crisis van de tijd.

Maar de hitte schroeit vanbinnen.
Daar waar gedachten botsen,
waar angst zich vermomt als ambitie
en alle stilte is ondergesneeuwd.

Elke storm die over de aarde raast,
is slechts de as van een interne brand.
We proberen de buitenkant te blussen,
terwijl de vonk in de eigen geest ontstaat.

Pas wanneer het daar stilzwijgend klaart,
valt de rust terug op de grond.

antropoceen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 14