De architectuur van de scheiding

Een wit spoor op de drempel,
onherroepelijk als een oordeel.
Buiten trilt de leegte van het ongeborene,
binnen telt de klok de polsslag van de vrees.
Is dit een schild of een schandpaal?

Je trekt een cirkel in de as om je heen,
een monument voor de eigenwaarde,
wering tegen de storm van de ander.
Maar de cirkel krimpt tot een muur,
de muur stolt tot een cel,
en de bewaker draagt jouw eigen gezicht.

Ondertussen bloeden de atlassen.
Breuklijnen klieven de ruggengraat van het samenzijn.
Blauwe schermen flitsen in de nacht:
statistieken, embargo’s, verschuivende fronten.
Terwijl aan de uiterste rand
een kind simpelweg een hand zoekt om vast te houden.

Macht is een spel van harde contouren.
Maar de aarde zelf kent enkel stroming.
De wind vraagt geen paspoort,
de wortels negeren het kadaster,
en de oceaan wast elke markeringslijn geruisloos uit.

Moeten we buigen voor de breuk?
Of moeten we leren springen?
Soms is de grens een reddingsboei.
Soms is de grens een mes.

Pas als we durven te raken waar het schuurt,
wist de lijn zichzelf uit
en worden wij weer vloeiend.

breuklijn

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3