De grens van het genoeg

Het begint altijd met de eerste druppel —
helder water dat de lippen koelt,
een woord dat precies de juiste snaar raakt,
het zachte licht van een vroege ochtend.

We willen vasthouden wat voedt.
We openen de kranen verder,
stapelen de uren en de smaken op,
tot de tafel buigt onder het gewicht.

Maar ongemerkt kantelt de wet.
De honing op de tong wordt bitter,
het warme licht schroeit de ogen blind,
en de overvloed die moest beschermen
sluit de vensters naar de buitenlucht.

Niets behoudt zijn glans in de storm
van het eeuwige méér.
Zelfs de liefde, te strak omarmd,
verandert in een kooi.

Het is de kunst van het loslaten
vlak voor de beker overstroomt.
Weten wanneer de cirkel rond is,
en het genoeg, in alle stilte,
voldoende te laten zijn.

genoeg

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 1