De blinde bedding

Het lichte zinderen begint in de verte,
waar letters kapseizen in een blinde bedding.
Geen vinger die richtte of de bladzijde wendde,
toen de inkt miste en over de velden vertrok.

En toch landt de nacht in een vlijmscherp verband.
De sterren lichten op als een dwingend schrift,
een perfecte bedding waarin het raderwerk spint.
Geen splinter mist, geen letter verspringt.

Ik sta in de wind en mijn breekbare blik
drinkt de wetten van dit reusachtige zilver.
Hoe kan de kosmos zo feilloos glimmen
in het smalle bezit van mijn trillende pupil?

Het is de rimpeling van een onmogelijk gedicht:
dat chaos zich schikte tot dit heldere licht.

kosmos, verwondering

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 2