Getekend in Krijt

Op het schoolplein
werd een hinkelparcours uitgezet,
keurige krijtstrepen.
bibberende cijfers
die samen een geheel vormden

het doel bleef onbesproken
alsof iedereen het kende,
eerst de eerste drie vakken,
dan twee voeten naast elkaar
de herhaling sprak voor zich

alleen bij het einde
weifelde ik,
Waarom moest ik keren
om terug te gaan?

misschien wilde ik het
overzicht bewaren,
of waren er toen al momenten
waarop ik vermoedde
dat altijd verder willen
ook een grens kent

grenzen, letterlijk getekend in krijt,
betraden figuurlijk mijn zijn
een stap vooruit
soms een stap terug

nu herken ik die momenten,
vooruitgaan gaat bijna altijd
gepaard met stilstand

Van daaruit ontstaan soms sprongen.

het kind wist dit al,
zonder het te weten,

en nu pas begrijp ik
dat twee stappen vooruit
en één achteruit
geen verlies zijn,
maar een vorm van evenwicht,

dat de pauze die zich aandient
geen onderbreking is,
maar de ruimte
waarin mijn volgende stap ontstaat.

bestaan inzicht hinkelparcours

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 3