Alle inzendingen over individu

op mijn zoektocht naar de geschikte metaforen kwam niks bruikbaars uit de toren van boeken of het web naar voren geen god is voldoende op zijn hielen gezeten of beknellende monsters die intens genoeg waren als vergelijkingsmateriaal reflectief bekijkend zal ik zelf rakere beschrijvingen meer diepte aan personages en gruwelen moeten…

Ik ken een medebewoner, die ligt de hele dag op de bank. En maar typen op z`n telefoon. Soms wandelt hij over de afdeling, op zoek naar koffie en wat eten. Maakt zelden een praatje. Het fietsen lukt niet meer, stukjes lopen gaat nog wel. Hij zegt: `ik kan niet, ik kan niet.` Bemoeid zich met bijna niemand. Ontvangt vrijwel geen bezoek…

uit hoge verwachtingen uit valse hoop uit een dode hoek uit te vroege veren uit bittere noodzaak uit overlevingsdrang uit de buik uit die handen uit de houdgreep uit verstikkende banden uit de onwaarachtigheid uit onvermogen uit de geïnduceerde schuld uit die ketenen gebroken uit puur zelfbehoud uit waardigheidsbelang…

liefde huist in de echo van de nacht zij draagt tederheid stilte en geleden pijn liefde is vooral aards verward in kluwen van verduisterd verlangen soms puur maar is vaak niet in mijn hart te vangen het blijft een wens van mij, een enkele mens…

Moeder plooit het laken over haar benen, want de dood is een portret zonder glans. houterig aait ze het kopje bij de krans, waar een barstje op het oor is verschenen. De avond kan ze maar moeilijk vangen, nu alles dof lijkt, het stof zich uitsmeert in de krakende woning die verteert, en de sleutel aan het eind laat hangen. Heel soms openen…

Als ik in de woorden van nu het gelogen verleden lezen blijf, zie ik niet waar de toekomst over gaat; als ik die bril van het aangeleerde, die verkleuring door wenselijkheid, niet afzetten wil tegen inhoudsloze taal; als ik mijn fantasie boven de realiteit stel, mijn gevoel laat prevaleren, in plaats van het verstand te waarderen;…

Zijn geest mag dan geslepen zijn, hij blijft een rauwe diamant; zijn kern die tot citadel verworden was, gescherpt in historische stormen, brandt al naar gelang het voorgaande, zo zondig dwalend door lege valleien, de verlaten bossen, al loslatend, trots overblijvend, levend met het stille monster van deze tijd. En laat hem.…

waar de gesloten boeken liggen die liefst vergeten beelden en woorden die je nooit meer horen wilde in dat hoekje van je leven bleef een tekentafel staan voor dat wenselijker scenario als droom als plek om aan jezelf te werken een moeras van wensdenken echter en licht dat toch nooit komen zou niet door verblind vertrouwen breken…

Wie mij gevonden heeft, kan niet vergeven, Te groot, dan dat hij 't toegebrachte leed Misbruikt tot wraak, als vergiff'nis verkleed, Te klein tot oordeel over Brahman's leven, Dat, hier tot Christus, Bach en Kant verheven Zijn diepte in daden, kunst en denken weet, En ginds door laagheid, zelfzuchtig en wreed, De top van tere Zelfzucht leert…

In een scharlakenrode weide vol krokussen en paardenbloemen hebben ze een prettige en speelse gewoonte samen. Zie ze schitteren vol vuur en vurige verzen als de woede van een storm en figuren die uitroepen; zie uiteenlopende bedoelingen van tegenstellingen in antipoden ontstaan. Zeker buitengewoon somber van soort.…

Hij heeft de intense emoties om lief te hebben in stilte door pure glorie van natuurlijke heimwee op de lange duur in zijn mystieke erotische dromen waar koude nachten in verlaten steden huilen om een wreed verleden van armoede, verdriet en pijn hij houdt zichzelf niet aan het licht vast zoals de nacht soms om de dag lacht is…

Dit is wat hij altijd al wilde niks worden, maar zijn zich in alle ruimte wentelen het donker tegemoet treden met goed genoeg gemoed de gloed van het zwart voelen in vloeiende handbewegingen veranderingen teweegbrengen aan de verengde werkelijkheid. Wat hij al zo lang wil zijn wat hij bij geboorte al was een zuiver geluid tegen…

Je vertelt me dat mijn soms ongelukkige brein haar eigen redactie heeft in de denkwereld en ik geloof je met mijn utopische variaties ik probeer een nieuw spiegelbeeld een woordenboek in jouw gedachtenoceaan is als een verloren droom in pasteltinten mijn slaapkamer is een ongeschonden ravijn waar een bloemenzee bloeit, nog onbetreden terwijl…

Alsof míj onheus weer de mond werd gesnoerd mijn handen krampachtig gebonden, in kwalijke, vergeten tijden, door grenzen van hen die zelfs mijn geboorte de grootste zonde vonden. Mijn creativiteit die van stonde af aan de felste strijd aangaat met benauwend tegendraadse logica in weerspannige onnadenkendheid. Een impuls van aangeboren…

Stond hij tussen twee vuren, had hij kunnen ademen: hij zwom in vlammenzeeën, weidser dan de denkbaarste universa, hij verzoop in golven van haat; en wraak donderde hels rond zijn hoofd. Vloog hij boven het water, had hij kunnen nadenken: hij zakte in waterputten, dieper dan zijn bodemloze nachten; hij verdwaalde in grotten…

Met de wind in de rug van ons allen, maar ijzig in zijn gezicht, kijken wij in zijn kop waar het nog harder waait. Andersom laat hij de stad achter zich; op weg, waar hij ooit Achterberg las, eenzaamheid diepte bracht in zijn glas, waar Marsman hem liet kijken, naar de slapende vrouw, de overtocht. Sombergroot en grauw waagt…

De koffers die hij meekreeg, gemaakt van verwijten, gevuld met teleurstelling, gebrek en onwetendheid, waren zwaar over datum; over de verlichting door kunst en cultuur was altijd gezwegen, of het werd ontkend, intellectuelen waren links, dus onbemind. Alles wat hij toch wist, stiekem opgevist, had hij goed verstopt, door een slimme…

dorstig en stuurloos dobberen op golven van ongezouten woorden de bittere nasmaak van tranen verdrinken in zurige snedigheid de ijdele visie op een bloemenzee-idee staren in die weifelende horizon als rebellerende bruine blaadjes elkanders tanden afbijten misschien het ideaal van de verglijdende tijd vergeten op een schaal van één…

Stilte lag als glas in verslagen handen, geprezen om de schittering, de diepere betekenis. Krachteloos verdronken in de leegte van verwoesting, afgronden van verlangens, waar het licht ook komen mag; schemering betekent slechts dat de duisternis indaalt. Geworstel met schaduwen, dankzij die overdaad, de bekende achtergrond…

*283* De nachtegaal kwam voorbij, niet voor de eerste laatste maal, door frasen als zwanenzang, langzaam beslissende zinnen, op ‘t witte sterfbed tollen als in ‘n sterrenhemel. De knoppen niet uit te zien rollen, opkomende bollen niet laten knakken onder volle billen, knokige knieën diep in de grond gedrukt; tenen niet in vechtstand…

Wat de nacht te bieden heeft als de geluiden roepen vanaf de rivier, zijn voeten zich vastklampen aan het glas dat zwaarder wordt dan het wachten; alles wiegt, gelaagd in de golven. Waar de duistere tijd op zijn curriculum staat, in het licht der waardeoordelen van dag en dageraad, die samenzweren onder bescherming van de onbezonnen…

Wat het is: hij vulde de leegte op, overschreeuwde de stilte, maakte de badkamer schoon, liet het licht nog een keer weerkaatsen op zo goed als witte tegels. Misschien kon hij, tussen zijn gemijmer door de traptreden meenemen, gedachten scherpen op de plinten, waar stof sinds jaar en dag wachtte, klaar om zich in te verdiepen;…

*742* Voegen verkleuren in elk vertrek, in alle tijd die richtingloos verstrijkt als je niet uitkijkt; minder grijs blijft over, terwijl de afgeprijsde tegels, in gebroken wit, als de schaduw van de zilverreiger verder trekt, stuk voor stuk breken in dit ijle winterlicht. Hij verrekt ‘t de scheuren af te dichten; de regenbogen vertakken…

Aan één stuk heb ik gehoopt aan één stuk gehuild aan één stuk was ik kapot aan één stuk voelde ik wanhoop aan één stuk diep verlaten, maar aan één stuk gingen de stukken door de nooduitgang.…

Och, kon hij toch voor eender eens, deze ganse eeuwigheid, zijn slepende zelftwijfel ergens overzees, of in een nieuw verleden, als schatkist begraven, zijn schip laten enteren, zich laten gijzelen, exempli gratia, door een paar losgeslagen femboy-piraten. Elk laveren voorbij, wind in zijn zeilen gevangen houden, inslaggaten…

*027* de winterwind speelt met witte wilde haren en zilverlicht dwingt als ingewikkeld garen tussen de bladerloze ontwortelde dromen door tot de haarvaten van ons levensidioom ook de wolken zijn stil uit de onwil tot breken in aanstekelijk huilen of meesmuilend gejaag wat de vraag oproept of dit heden wel bestaat door een onhandigheid…

Koket? Ik? Denk terug aan de eerste keer: 'T was winter, en je ging naar de avondschool, Een Maandag; 't rook in huis naar was en kool, Net even naar als, straks, die vormenleer. Toen wees je vriendje: 'Kijk! de Grote Beer! En dáár, boven die schoorsteen, is de Pool.' - Wat toen profetisch in je ontzetting school, Zag ik ontvouwd: 't Hoe…

voorstellingen in de lucht verwachtingsvol het licht onderliggende gevoelens van de kanteling des tijds door bla’ren van wilde haren gerationaliseerde verdwazing uitgeschreven redeneringen in nood gevonden woorden onomstreden feitelijkheden vermijden uit sensitiviteit voor iedere alternatieve zogezegde werkelijkheid niet gelegde…

Kruip als een nar in de huid van een dichter die de waarheid liegt en niet zegt wat er staat... het mag van mij, maar wees consequent en spreek jezelf niet tegen in wat je zoëven nog hebt beweerd dan denken wij, met onze breinen op scherp die zot meent niets van zijn woorden bij hem is alles ambigu, multi- c.q. non-interpretabel…

alles overziend zelfgeweven wolken uitgetelde patronen opgepookte spoken onverbroken leegtes vergleden secondes stilzwijgende eindes opgeroepen bloed beeldend gegraven verstillende gloed voorbijgaande aarden vroegste verwildering geklopte gemoederen uitgerookt vulkanisch verblind…