Alle inzendingen over individu

Het is waar. Het liefst ligt ze in bed. Met achter haar het open raam, het geruis van de bomen, het geluid van de voertuigen die van A via B naar C gaan. Met aan haar rechtervoet de poes, aan haar linkerhand de krant en in het midden van haar hoofd de rondrijdende gedachten. En papier, zo wit als het laken, de pen tussen de tanden,…

toen de bomen zacht bewogen groeide een bloesemend verlangen in de broze vleugellamme uren van zijn gekooide leven in onzichtbare verborgenheid zou hij op een winterse dag nooit de sneeuw horen kraken de tinten van de dageraad niet gadeslaan hij zou wie hij was nooit kunnen tonen toen de bomen zacht bewogen brak hij door de tralies…

Door zilveren draden van bleek maanlicht volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer langs oeverwallen waar mist kruipt van watervallen die vallen als gordijnen die al mijn falen en schaamte verhullen als verschillende tijdspannen in herinnering verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen zielloze glimlachen, nooit vergeten, die mij nu beschimpen…

Misgrijpen, vreemd woord zul je vast denkend aan de trap plaatsen tegen mijn bank de greep glijdend er van af te kunnen steunen dan grip nietwaar?…

*201* Griezels in hun waarde laten doe je allesbehalve door zeer Nederlands als bange schapen op drooggemalen land om de zaken heen te blaten Iedere griezel is van geboorte evenveel waard gelijkwaardig, maar desalniettemin niet gelijk, niet hetzelfde noch een statistische werkelijkheid Tegelijkertijd is geen griezel uniek…

Duizend verhalen zou ik kunnen vertellen- en toch is er altijd nog 1 meer. Over de man met zijn winkelwagen die verzadigd door mijn straat reed. Op mijn hoge hakken verliet ik het gebouw, want bouwen schort tegenwoordig, het wankelt, het kraakt. Thuis vertelde ik het: bedrukte truien liepen de winkels uit, zij kon mij niet luider…

ik reed op een scheve schaats neen, niet ten nadele van een ander het is lang gelee dat ik mij zo laat zien ook is het niet per se een schande ik was mijn discipline niet de baas en hijgde voor een man of tien . u kent dat verschijnsel zeker wel trouw zijn aan jezelf is wat ik bedoel ik had te veel tijd nodig om dat te duiden maar zeker is…

afgeschermd van het lawaai het chagrijn dat terugtrekt de gedachte wenkt de lege leegte verlost dit moet verdwijnen zelfs als het wild groeit levend door de polyfonie van de wereld lichter door de liefde vreugde verspreidt zich meer dan onbekende delen samen kunnen zijn dit zal verheffen wat behouden blijft geconserveerd en wel…

Eindelijk vrij in open veld waar meer te zien is dan me lief is Niets dat mijn aandacht trekt en een obstakel is dat verborgen houdt wat onzichtbaar is Een bliksemveld van inzichten die zichzelf bewijzen als je eenmaal oog hebt voor de hartslag en de adem van de levensboom waarin je beweegt Dan is het moeilijk om weer blind te zijn…

In verre velden, ver voorbij het licht in onbestemd gebied zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag starend in een kop zwarte koffie zo zwart en zwaar als obsidiaan en berustend in de gebeurtenissen van de dag Het geroezemoes van stemmen als achtergrond ruis onhoorbaar, doch doortastend vermengt zich geleidelijk met schaduw en rook…

Neen. Zo'n oppervlakkig schijnbaar gat - gedicht met een water ballet zonder zicht volledig sprekend monddood gemaakt de snaren werden doorgesneden diep in mijn bestaan gekerfd verstrikt in smalle ruimten verstikkend de croton woekerde volledig doorgedraaid op zoek naar een plek veroordeeld tot niet verdiend liefhebben…

Die Ockeloen is, als je het mij vraagt, een vreemde vogel a rare bird, om zo roekeloos met zijn onvermoede krachten te smijten enkel om zijn collectie peperdure elpees uit te kunnen breiden of naar de sterren in het bos te gaan om zich er te wijden aan het musis sacrum, de geneughlycheden des gemoeds maar kennelijk had…

Met een benevelende bravoure aanschouw ik mijn eens zo geliefde rijk, door onverschilligheid gezonken als droesem in een fles wijn. Hartstocht kan niet alles velen waar wijsheid verloren is. Onderdanig aan emoties volg ik de stem van het ego, waarin ik zelf mijn lot beslis. Zalf mijn onverzadigde zonden, reinig mijn ziel, maak haar van…

*76-IV* de boom vraagt niets dan één open blijvende horizon de aarde draagt onder onze voeten geen last geen luisterende frisse wind -die waait laat ons niet storen door het ritme dat geen haast erkent niets achterlaat niets wil slechts eenvoudige nabijheid het moment zijn laat dat natuur reageert met stilte…

In het oog van de storm vind ik mijn rust, als een kathedraal waarin ik tijdelijk berust. Voordat uiteindelijk de chaos weer toeslaat en bezinning mij onverbiddelijk verlaat. Hier vertrouw ik mijzelf toe, een innig moment, sentimenteel en intiem, volledig present. Omgeven door stilte, scherp en tevree, laat ik mij dragen, als water naar zee…

De schrijver is niet het gedicht laat het gedicht zichzelf zijn een spiegelbeeld zonder ego je komt een dichter tegen in een droom nabij een bos waar raven leven waar raven zwervend zweven zijn achterdochtige gedachten staan voor werelddelen van verwarring met zijn sterke handen knijpt hij hersenwolken dood hij verzint geen literair…

O zomerse jufje het is je wellicht ontgaan, heel misschien maar ik heb mijn reactie op jouw cirkelredenering verwerkt in mijn boys from brazil Wat ik daarin vertel zou ik met alle liefde kunnen copypasten en alhier onder jouw neonatale product repliceren maar dat schiet niet op zet geen zood aan de dijk en helpt jou daarbij ook…

*173-II* de aarde draait niet om mij maar de conclusie dat ik om de aarde draaide leidt tot kansloze confusie over de rol ‘t perspectief waarin ik mij dan bevind wanneer woorden gelezen over leven worden ‘t zijn wacht niet op mij maar de poging om te achterhalen of ik op ‘t zijn wachten zou heeft onnozele verhalen…

De sprookjes uit mijn eenzame jeugd zijn verbannen naar een onbestemd land met erwtensoep en luchtkastelen en een prins op ijzeren schaatsen de winternacht brengt me Sneeuwwitje maar dit keer zonder zeven dwergen ze heeft gezelschap van een roedel wolven en is op zoek naar sappig mensenvlees de sprookjes uit mijn ouderdomsjaren zijn minder…

*173* ‘De wereld draait niet om mij maar om dan te concluderen dat ik om de wereld draai zaait onnodige verwarring omtrent de baan waarin vanuit willekeurig perspectief ik verkeer in het heden wanneer deze woorden tot leven gelezen worden. Dat leven wacht niet op mij maar om dan uit te proberen of ik op dat leven wacht bracht overbodig…

Komt een tijd van rust en introspectie, alwaar gemoedsrust in stilte wordt gevonden. Altijd spiegelend in stille reflectie, een inzicht in pijn, echter tijd heelt alle wonden. Ik laat los wat mij niet langer dient, zacht dravend op het pad van compassie. Waar ik ontmoet noch vijand, noch vriend, altijd op zoek naar de bron van agressie.…

Soms sluit ik gewoon even het rumoerige lawaai uit, en voel ik een verlangende kriebel onder mijn huid. Wanneer de ruis van de wereld uiteindelijk stilvalt, is mijn focus gefikst op het sterven van het geluid. Mijn aandacht versterkt, onverbiddelijk en onbeperkt, waar het licht van mijn intentie mijn hele wezen omsluit. Het gevoel door zachte…

Hij staat omdat het moet in zijn altijd open deur, geeft ieder uit verweer een trage, droge hand. Hoe gaat het, goed met mij, volleerd souffleur, en maakt zich telkens weer volmaakt van kant. Iets heb ik nu ontmoet in zijn verwarde boze geur. - En met u, mijnheer? Zijn ogen zijn verwant. ------------------------ uit: 'Deuren',…

Hier zijn we Op zijn best. Morgenavond lees ik je voor uit mijn slapeloze nacht Met ambitie en genoegen. Mijn hemels die verglijden in romances. Mijn zelfportret in de spiegel van mijn dood Die niet bestaat. Ik ben groter en sterker dan jij. In de spiegel van mijn dagelijks bestaan Dat niet wil landen. Daarom wil ik lachen. Zonder te…

in het tafelblad gesleten zweetdruppels waar hij immer zat met strijd tussen gedachten het leed onder gevoelens in worstelende woorden verbredend uitbeeldend kervend in de wortels van de betekenis van elke zin van levenspaden vergeten zuilbubbels als zwarte gaten de tijden van ontwijding de kuil van de vooruitgang door voortschrijdende…

Amper nog gedragen, noch door wilskracht, uitgeschakelde spieren en ondefinieerbare pijn, al beschrijft hij, zich keer-op-keer verliezend, in detail, in passende woorden, zijn ongehoorde verhaal, één aaneenrijging van gruwelijk eenzaam leed onder een dekkende mantel; en de hemel die hem nooit goed gezind kon zijn volgens regels der aardse…

Hoe tergend langzaam loom en traag zinkt fluisterzacht de blauwe hemel in de pasteltintwaaier van de dagelijkse twilighzone Hoe breekbaar is het valse licht in 't transparante zilte nat doorweekt de schim van 't veerse gat de haringvliet de diepvriesman de grevelingen biesboschstad Bent u die fluisteringen en 't gezwijmel van…

De tijd vliegt 'fime flies' ik hou zeker van de melodische zanglijsters maar niet van de kattenbelletjes, lijstjes ik ben zeker van de melodieuze vinken maar vinkjes, afvinken ho maar! maar de tijd vliegt en op 12-2-26 ga ik mijn 75ste levensjaar in dan gaan die vogeltjes fluiten omdat ik lijstjes ga maken van 'To do!' van te doen…

weer een nacht abominabel geslapen ik lag daar voor apegapen denkend aan ‘de zaak’ aan dat verse eelt op de toppen van zijn linker vingers hij moet vlak voor zijn dood nog hebben gespeeld ‘deinend als de zee’ in zijn laatste gedicht bekommert hij zich slechts om de melodie boven elke ritmiek en zelfs thematiek die amper ter zake…

je mag honderden keren vragen of een veelvoud daarvan klagen je mag verwachten tot je zweeft door lichtheid niets herinneren je mag vergeten waarvan je wist dat de vergissing niet gelogen is je mag blij kijken op feestdagen tussen kaarsen en gesprekslagen je mag vrij schrijven dat je leeft langs diepere kloverij bezinnen je mag onthouden…