Alle inzendingen over individu

Eigenlijk had ik vandaag te werk gemoeten en gisteren had ik boodschappen moeten doen… Maar ik voelde me niet sterk ik wil eigenlijk helemaal geen baan dus heb ik ontslag genomen en nu schraap ik bodems uit bakjes die nog in mijn koelkast staan Morgenavond zouden we samen op stap gaan ik en mijn meissie romantisch dineren bij dat knusse…

Je zit daar met diezelfde blik die vroeger alles rechtzette. De koffie voor je, al lang koud. “Recht je rug,” zei je, zoals vroeger. Ik glimlach even. Meer zit er niet in. Ik probeer het, maar mijn schouders zakken terug, ze dragen wat jij niet ziet. Je handen liggen stil, maar ik herinner ze anders— op mijn rug, duwend, corrigerend…

Als je naar buiten kijkt zie je slechts de duisternis van de lege nacht achter een eenzame weerspiegeling in verspocht dubbelglas Het blauwe licht versterkt het contrast van dat gelaat rimpels in het gezicht de staat van die kamer in het raam gereflecteerd In dat ogenblik ervaar je wat zij plegen te dichten zij die jou niet zien zitten…

Misschien ben ik niet de mooiste man in het onverdroten voorjaarslicht maar mijn intelligentie spreekt boekdelen er is een artikel in een encyclopedie over mijn nijverheid geschreven om orde in de chaos te scheppen deel ik handtekeningen uit aan wildvreemde mensen die net als ik lederen sandalen dragen en zonder kleren door het leven gaan…

De ketting rammelde aan alle kanten nauwelijks zichtbaar als die was geen tekenfilmveil echter geen slijptol kwam er aan te pas om al dat opgelegde via omleidingen te beslechten oneigenlijke schuld af te schudden geduld en standvastigheid na sinds het prille begin te zijn bedrogen te streven naar niemand tekort te doen maar het keramieken…

De een bewaart in kasten zakelijkheid terwijl de ander bij het openmaken radeloos wordt hij zoekt en kan niet vinden verliest zich in een oude brief agenda en vergeten namen in wanhoop bergt hij alles op Gelukkig is degene die naar voren streeft hij heeft een kalmer hartenklop dan hij die omkeert slentert langs de kronkelwegen waar het…

Als jij je de straat nog herinnert het zicht vanuit het raam van een slaap- woon- voor zijn part één badkamer als verzamelnaam voor meerdere mogelijkheden vanaf een zoveelste verdieping of lager de dagen en nachtenlang voor je blijft zien over de daken van schuurtjes kijkend onderbuurtjes uit de wijken hoe ver je reiken kon al vliegend…

IK zag met pronk en kostbaarheden en een hooghartig oogopslaan een pauwenveer in de koraan; de groen en rosse strengen gleden over de tekst, het wuft verguld had al de bladzij opgevuld en midden in de soeren lag de blauwe spiegel en zijn lonken de strakke verzen overblonken lichtzinnig spelend met de dag en bont juweel en wulps azuur…

Zo vaak als nodig is, zeg ik nee. Zeg ik nee. Nee. Het besluit is gevallen, het valt, het blijft vallen, en gelijk het valt, zo val ik. Wij vallen diep, mijn besluit en ik, maar wij vallen samen. Wij zoeken het ravijn, en van klimmen is voorlopig geen sprake. Op de bodem van het ravijn groeien wonderlijke bloedbloemen. --------…

zij zou graag de mens ontmoeten die geen diepte kent en niet valt iemand bij wie niets openscheurt niets schuift niets onverwacht gestalte krijgt of knalt geen bergen die zich verheffen geen randen om zich aan te verliezen geen lege kamers waarin iets achterblijft dat in stilte opnieuw kan kiezen geen tranen die zich…

Beelden, beelden, zo helder en geheim dat ik op slag verstijfde - elke boom, het hele bos keek mee. Ik schrok niet eens, ik viel meteen twee dijen in toen ik het vond. Pas later kreeg het een verhaal. Zoals vandaag. Wie graaft mijn glimlach op? Wie engelt me het bed in? De meisjes onder mijn matras, die zijn zo snel, die bliksemen op mijn…

Onder blauwachtige mist zweeft zijn kleine vissersboot met hoopvolle netten op de stroming zit de buit verstopt in scholing verborgen in het wateroppervlak Masten van enkele zeilen vaag zichtbaar in dichte mist onthullen contouren op de kade de huizen, de kranen en de schoorstenen tekenen asgrauw en triest beladen Oranje zon kijkt…

Ik sta op het balkon bijna-gewoon te denken aan de mannen in de zaal die mijn kleren monsteren en zich een beeld vormen van mijn lichaam Zo ben ik dus zo verhouden mensen zich tot elkaar, aftastend wie ze zijn in de ogen van anderen elkaar inschattend en afwegend met wie ze wel willen praten en wat flirten, wie weet wat er dan…

Opnieuw staart hij in de nacht in zijn tuin als hij niet beter wist zou hij niet zeggen dat zijn gedachten vruchtbaar zijn zelfs vruchtbaarder dan menig bloem die onbestoven vergeeld verwelkt de ruimte inneemt als het ware onkruid zinloos en welig tiert in zijn biodiverse multiversa Maar nu blijft de man de kalme observator…

Doe hem ook zo’n roze bril zodat hij dat zomerjurkje ziet fladderend over het perron achter de laatste coupé aan waarin de eigenaresse waarschijnlijk geen weet heeft van het flagrante beeld dat zij achterlaat Geef hem anders wat zin niet zozeer de zin van alles maar gewoon waardoor hij weer een keer zonnestralen voelen wil de wind…

Eén momentje, dan zakken mijn ellenbogen in het tafelblad, dat in geen enkel opzicht lijkt op een zee of een modderbad, - wat een aanzuigende werking heeft op mij. Ondertussen zit ik hier te peinzen wat ik zeggen zal wanneer ik afscheid neem van dit strijdtoneel, deze onzekere haven waar mijn trossen losbraken, mijn schip op…

Door zijn vingertoppen stromen levensechte beelden belevenissen van mensen zijn oprechte zijn soms muizenissende goden op hun eeuwige hobbelwegen in springlevende doodsnood onder goud-beloofde hemelen. Tussen de resterende bloemen strooit hij rijkelijk met mildheid in trillerige pastelkrijtlijnen elke zin rond-uit-geschreven of natuurkundig…

Moeten we doen alsof alles is te formuleren in zinnen bijgevoegd tot onze eigen kledingkast nu we naakt zijn onder vergroeide littekens van nachtelijke natte dromen of proberen we het zoals we slapen? Een kinderlijke glimlach rond onze oude maangezichten wanneer we dromen  over vrouwen die voortborduren over de oude voorbeelden…

In haar nacht valt de wereld stil en zacht, de tijd vertraagt verliest haar kracht is denken helder onverwacht niet zwaar niet door iets voortgebracht maar vrij, een stroom die rustig verder wacht zij ziet de kamer in gedempt licht een glas, een bord, een leeg gezicht van dingen die er gewoon nog zijn de tijd beweegt zich klein…

Het ontbrekend licht barst los als stoom, in stilte. Het licht is als de dood, er komt geen einde aan, het kent geen falen. Het licht heeft een begin van vuur en kalk dat niet valt te bepalen. Het licht is slank. Het oog is sloom, in kilte. Onbewogen waakt het licht als een godin die met ons zinkt als lood, onsterfelijk maar dood, en droog…

Als zij maar één voetafdruk achterlaat dan is dit geen spoor maar de aarzeling in de aarde één afdruk alsof de grond haar even droeg en daarna vergat alsof ze kwam zonder arriveren de tweede stap bleef uit, bleef hangen ergens tussen willen en verdwijnen wie kijkt ziet geen richting alleen een plaats waar iemand heel even…

Hier een ander beeld te schetsen, eentje naast wat in werkelijkheid door het zwart van nachten speelt; de verleiding van vervormingen, bestormingen van de muzenberg, namen als maskers tegen tijding. Als ik de waarheid spreken zou, mijn gezichten wou openbaren, de opgebouwde mist wegblazen; als verdichter openen voor haar, op gevoel de richting…

Uit de grote stenen stad nam hij gulzig groene regen mee om blauwe bloemenvelden te besproeien met zijn zware zilveren gieter de sombere wolken kwamen in bonte blonde schaduwen uit het hoog gebergte om te dansen met de nieuwe liefde in zoete heimwee naar beminnen in zijn betoverde hart speelde het plezier natte regendroppels voor…

Nieuwe momenten in het leven zijn vaak heel Spannend en onbekend, waarin onze comfortzone zonder het echt bewust door te hebben Schijnveiligheid geeft, met z’n onzichtbare muren en het ontnemen van de kans om echt te groeien, maar wie het onbekende Leert omarmen, zal een grotere ruimte aan zichzelf geven met onbegrensde…

Het loopt als een tierelier maar je ragt veel te hard jouw brein in het rood oostindisch inktzwart klinkt niet als een kwinkelier zet nou eens een andere plaat op, die smart en jouw ego die boeien mij als niet-egotrippende lyrische bard met rede begiftigd weldenkend dier hoegenaamd niet, sterker nog en het klinkt wellicht hard…

Het is waar als het werkelijke licht allang verdwenen was en zelfs het Belgisch blondje niet meer bitter smaken wilde bevond hij zich daar af en toe in een verwaarloosbare toestand van aanwezigheid niet zo raar als je toch eens weten zou wat het daglicht nooit kon worden toevertrouwd. Het is waar dat hij soms de duisternis der duisternissen…

Daar gaan de lieden fluisterend in de zilte van de ochtendwind in nieuwe rode bloemenjurk of nette fluwelen broek op pad om de prille lente te proeven in een blauw hemelbed bij de wortels van een bruine boom en de individuen nemen ons mee langs vergeten geheimen de verloren momenten in hartstochtelijk verdriet alsof de aardbewoners…

Hij verlangt zijn fantasieën dieper in het duister van de nacht hij doet alles wat gij wilt hij lijkt wel gek de eerste twijfelende traan rolt over zijn slapende gezicht wat hij nu voelt is onbeschrijfbaar zijn avontuur wordt intenser in de cadans van zijn bezielde hart beantwoordt hij zijn dromen grondig hij zou iets willen dichten…

Dan - alsof de vlagen in hun wortels kraken in een koortsig vijandige vaart met steken die tegenstaan als dagelijkse kosten de posten die doorgeschoven boven op kilte van de wind en stilte in de grond kond doen van een onthulling – dan trekt de beloning van dromen echt hard aan want we tekenen een toewerkende lijn ook de huid snijdt als…

Wat doet daar deze woede, wat dit gevecht op leven en dood, wat dit stuurs gezicht, wie is hier nu eigenlijk de leugenaar? Is het waar dat ik een gevecht met spiegels voer? De oorzaak van de strijd, dat gezicht van mij, zal ten slotte, dat weet ik, mij tot dichter maken. Waarom dan, o waarom heb ik toch steeds dat stuurs gezicht? -----…