Netgedichten

netgedicht (nr. 89.399):

Luchtige dromen

Niks anders dan het weten
drukt zo zwaar op het hart,
ondanks wat je bent gestart
om dat te kunnen vergeten.

Dit onmetelijke stilhouden,
wat de diepste betekenis is
van mens-zijn tot in treurnis,
jong zijn zonder vertrouwen.

Ervaring leidt tot weemoed,
het proeven van jouw leven,
bij elk ontwaken overgeven
aan een nasmaak van bloed.

Om nooit meer weer te keren
zal de jeugd je wreed verlaten
en hard over je zonden praten,
jij kunt je toch niet verweren.

Hoe snel het gemak verdween
van naïviteit over één geliefde,
de diepste vreugde die griefde
als ware gelukzaligheid scheen.

Je draagt dagen als gewichten,
waar de tijd zichzelf herhaalt,
wijl iets in jou langzaam daalt
voorbij herinnerde inzichten.

Alles wat ooit toch helder leek
is verloren in het blijven leven,
in het telkens verder te streven
naar wat bij haar aanvang week.

Het duister der avond verzacht
wat door dagen niet is te dragen,
daar hoor je nog de oude vragen
onder het ademen van de nacht.

Soms komt het gevoel terug
in luchtige dromen.