Hartenkreten

hartenkreet (nr. 60.124):

Waterig

Ik vloekte op de ecoline,
fel en luid,
omdat zij grenzen uitwiste,
kleur na kleur, uit mijn huid

waar ik een lijn wilde trekken
strak en klein,
liet zij haar waterige waarheid
door alles heen zijn,

de blauwe vlek zocht rood
een zwervend paar
verloor zijn naam in paars,
en werd iets anders daar

ik noemde het verraad,
ik noemde het verlies,
terwijl de kleur slechts
deed wat water kiest

maar langzaam zag ik
in het natte licht
hoe elke scherpe rand
bezweek voor een gezicht,

geen tint blijft eeuwig
heer van eigen grond,
en mijn wereld werd
rijker daar waar
vermenging ontstond.

Nu vloek ik zachter
als de kleuren gaan,
en zie door verdwijnen
een geheel ontstaan,

wat vervloeit
verdwijnt niet uit
de tijd,
het leeft voort in
een nieuwe samenhang,
misschien mijn kern
of nieuwe identiteit.