Netgedichten

netgedicht (nr. 89.374):

De Afbrokkeling

Dit is niet de eerste keer
dat zijn nagels hem helpen
zich uit een gat te graven

Vogels met oranje snavels
orka’s en één bruinvis
worden hem toegeworpen
als onvoorziene vergezichten

dientengevolge
komt alsnog de afstand
in hemelsbrede zin
‘nicht in Frage’
tot ijsberen

Hij loopt rond en keert terug
naar de kern waar alles begon
en blijft aanvangen

bij het rode velours
de blauwe bank
de hond aan zijn voeten
de versleten ruggen

de leegte die zich vult
met onuitgesproken gedachten
en andere lezingen omtrent
het gruis aan zijn handen
de afbrokkeling
van zijn versteende gestel
als altijd één
op zekerheid gestolde
broze illusieloosheid

en weigerende stilte