Netgedichten

netgedicht (nr. 89.374):

Wat nog geen woorden heeft

Wolken wijken zacht
tussen grijs ontwaakt het blauw
nog zonder woorden

In het ochtendlicht dat
zich voorzichtig langs de rand van mijn
aandacht ontvouwt, blijft een stille beweging onder
mijn huid aanwezig, alsof iets wil spreken maar nog niet weet hoe.

In de langzame adem van het
landschap, waar elke contour zich pas later
laat herkennen, komt een vermoeden naar boven dat
mij niet loslaat, een fluistering die zich nog niet laat vangen in taal.

In het kantelende licht van de
dag, waar helderheid en schaduw elkaar
behoedzaam raken, voel ik een subtiele trilling die
mijn binnenwereld opent, een begin dat zich nog niet durft te tonen.

In de zachte ruimte achter mijn
vrije gedachten, waar stilte als een dun vlies
om mijn broos hart ligt, blijft een woordloos weten tegen
mij aan leunen, alsof het wacht tot ik klaar ben het te ontvangen.