ode aan Michiel

In een wereld waar de tijd zo snel verstreek,
leefde Michiel, een licht dat nooit verbleek.
Zijn glimlach straalde, zelfs op een zware dag,
zijn liefde voor het leven, met onbegrensde lach.

Met moed en kracht, droeg hij zijn lot,
een ziel zo puur, die nooit vergat.
In elk moment vond hij zijn vreugd,
zijn hart gevuld met liefde, nooit geheugd.

De sterren fonkelen nu helder aan de nacht,
en dragen zijn naam met zachte pracht.
Zijn geest zweeft vrij, als een vogel in de lucht,
Michiel, je blijft ons voorbeeld, ons eeuwig licht.

Je liet ons zien hoe sterk een mens kan zijn,
met jouw moedige geest, zo helder en rein.
We houden je vast in ons hart, zo dierbaar,
in elke zonnestraal ben jij altijd daar.

Rust zacht, lieve vriend, in vrede en licht,
je herinnering blijft, als een eeuwige plicht.
Je nalatenschap is liefde, zo groot en vrij,
Michiel, je leeft voort in ons, voorbij de tijd.

... Dat is een progeriapersoon, die ik al jaren volg. Zijn leven heb ik trachten te beschrijven.
Vandaag stond een overlijdingsbericht in onze krant! ...

Schrijver: Claire Vanfleteren
11 augustus 2026

claire.vanfleterenskynet.be

michiel

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.6 met 5 stemmen 385