Koersloos

Kon ik maar drijven,
aan wrakhout van woorden
rustig dobberen naar de kust
Mijn gedachten laten blijven,
als fluisterende akkoorden,
In stilte, in diepe rust.

Maar er is geen koers om te bewaren.
geen wind die de richting nog wijst.
Een geest niet meer te bedaren,
waarin de onrust steeds hoger rijst.

Langzaam water makend,
mee met de vloed.
Los van elk spoor rakend,
een vreemde wereld tegemoet.

Noem het de rede,
noem het de innerlijke stem.
Noem het herwonnen vrede,
met de storm waarin ik zwem.

... De gewenste toestand van gevoelens bereiken, door deze te vergelijken met een zinkend schip dat zich uiteindelijk overgeeft. ...

Biografie van deze schrijver

koersloos drijven zwemmen

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 5