Regentranen

Uit grijze hemel
valt zachtheid over aarde
in regentranen


Druppels dalen als adem
van een zuchtend hemelveld, ze raken mijn
huid met het gewicht van ongeziene gedachten, elk geluid
glijdt dieper dan stilte zelf, en in hun val ontwaakt iets dat ik niet benoem.

Straat weerspiegelt het
zachte breken van verwachting, plaveisel
ademt verhalen die niemand hoort, ik voel hun toon als
trillingen onder mijn borst, waar herinneringen glinsteren in verborgen licht.

De lucht draagt een geur
van vergeving en nabijheid, elk moment
strekt zich uit als een schaduw zonder grens, tussen
wolken zoekt mijn wezen naar betekenis, een vormloos weten dat wil rusten.

Wanneer regen verstilt tot
ademloze nevel, blijft enkel de trilling van
aanwezigheid over, mijn breekbaar, teer hart wordt een
venster voor het onzegbare, en ik luister - niet naar klanken, maar naar zijn.

Biografie van deze schrijver

regen tranen verstilling

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 25