Ik zou zo graag iets aardigs willen zeggen Ik zou zo graag iets prettigs willen doen Ik zou zo graag mijn armen om je leggen Ik zou zo graag genieten van een zoen Maar daar je mij weer veel te lang liet smachten En dromen van je goddelijke lijf Ben ik door dat ontzettend lange wachten Alleen nog op verkeerde plaatsen stijf…

groene dak op zijn gemak komt ie aangelopen of gekropen koppie steekt uit zoekend naar zijn buit of alleen maar kijken maar laat niks blijken zwemmend in zijn grote bad ik wou dat ik hem eerder had Edgar mijn lieve schildpad…

Kleurloos Helder Zien maar niet horen Transparant Kijken Glas…

"Ik hoef op den duur", Zegt Jan van Dalen Geen cent belasting meer te betalen De ontvanger uit Hengelo schreef mij dit Riek zijn vrouw, ziet de zon weer schijnen Alle blauwe brieven laten wij verdwijnen In de Otto of de kolenkit Want Jan heeft, en dat is een zegen Vandaag zijn laatste aanmaning gekregen Staat duidelijk zwart op wit…

Vandaag wil ik lachen ik wil de zon zijn ik wil geven en even "jong" zijn Vandaag wil ik doen nergens aan denken ik wil voelen en aandacht schenken Vandaag wil ik schrijven gewoon met een pen op papier ik wil jullie vertellen over mijn gedachten, hier Vandaag wil ik "mooi" zijn van binnen en van buiten ik wil, oh zo graag alles…

overal waar jij kijkt is de wereld opeens een stukje zachter en als ik week word zit je zachte stem er vast weer achter je handen zijn gemaakt om mij zachtjes te strelen en je zachte hart klopt omdat je het met mij wilde delen nee, ik ken geen zachtere vrouw en je hebt het vast al gemerkt: dit gedicht gaat niet over jou…

Wanneer mijn mond wijd open gaat vermoeidheid plotsklaps toeslaat mijn benen me niet dragen willen en ik geen stofdoek meer kan tillen dan plof ik neder op de bank en consumeer ik jou, in dank.…

Er was eens een professor Die was ijselijk geleerd hij sprak wel twintig talen En er werd zelfs beweerd Dat hij wanneer hij boos was (Dat gebeurde voor en na) Zijn dove dienstmeid uitschold In vloeiend algebra Hij had wel duizend boeken Waar hij dagelijks in las Hij wist wie in 't jaar honderd In Japan mikado was Maar als hij ergens heen…

wolken kruipen door de straten delen de wereld in twee mijn benen zijn plotseling kwijt en de hond, die was ook mee vreemde dingen onder die deken ik zie ze niet maar voel ze wel hoor het kraken en breken krijg zomaar een ander onderstel laat dit onheil snel vervagen dan ga ik vragen in het rond misschien vind ik in geen dagen mijn…

We weten het zo goed Maar zijn het iets verleerd Als zij blabla zegt Denk ik: dat is verkeerd Dan zeg ik: blablabla En doet zij zus en zo Terwijl ik tadada verwacht Roep ik wanhopig: Ho! Zo is er iedere keer wel wat Ik poepoe vaak al om niets Bedoelt zij soms een brommer Denk ik weer aan een fiets Laatst gaf ik haar een aai Uit liefde,…

Je volgt onvermoeid mijn pad, niet wijkend van mijn zijde. Nooit gedacht dat je me niet vergat, verrast dat je je zo laat leiden. Nu, een jaar verder in de tijd, ben je nog altijd aan m'n zij. Ben nog steeds niet van je bevrijd. Je blijft kleven als een bij. Twee jaren nu verstreken. Het is mooi geweest! Het is nu veel te lang gebleken…

Heus, je bent onmisbaar, geen betere roerder dan jij. Jij krijgt alles klaar zonder klontjes onvermoeibaar draai jij je rondjes soep of saus het maakt geen verschil altijd doe je wat ik wil. Toch ben ik bang dat ik je binnenkort moet gaan vervangen maar als je dat wilt mag je boven het fornuis blijven hangen.…

Terroristen opgelet Er is een kogel door de kerk We dumpen suiker in Irak Tonnen snoepies in een zak Het klinkt een beetje sterk We kappen effe met die haat Vertroetelen die hap Proppen ze vol met zoetigheid Dan verzetten ze geen stap Geef ze maar wat lekkers Negerzoenen, bekkentrekkers Zure bommen, kruidnoten Een raket van veilig ijs…

Ik ben lang en slank en weeg geen gram teveel ben wel een beetje mank terwijl ik dagelijks speel Ook zit ik te vaak in de knoop vooral toen ik nog langer was maar heb nu toch een beetje hoop dat ik beter bij m’n maatje pas Schichtig schiet alles om mij heen ervaar soms pijnlijk elke meter sleur door een plas, raak weer een steen het trieste…

mijn blik laat jullie niet meer los de hebberigheid slaat toe ik weet niet wie ik nemen zal dat maakt me nu al moe neem ik nu hem of kies ik jou ik weet het nog niet zeker de rij wordt nu wel erg lang mijn benen steeds maar weker het water loopt me in de mond mijn lijf begint te zweten dit ziet er ook zo lekker uit ik moet het zeker weten…

Soms is die drang zo aanwezig, Om poëtisch aan de slag de gaan. Maar dan lijkt mijn inspiratie afwezig. Alleen motivatie lijkt nog te bestaan. Met dat beetje motivatie En de nodige concentratie Vorm ik een nietszeggend gedicht Dan ook aan niemand gericht. Dat het dus toch mogelijk is, terwijl ik inspiratie mis, toch een gedicht te beginnen…

Op zomaar een dag zat ik zomaar op de fiets voor een onsje zomaar of een dozijn van iets Ik fietste langs een sombere file: lange gezichten in elke lange auto reden achter hun geliefde aan in een verdrietig laag tempo een sterk gevoel leefde bij me op en ik voelde me onsterfelijk: ik had de dood ingehaald!…

Ik hou niet van die opgeklopte dagen die elk jaar weer hun rondje doen en alle aandacht vragen Geef mij maar zo’n gewone dag Zo’n maandagmorgen met een probleem waarvan je zegt: "Dat doe ik morgen". Maar eerst nu koffie met gebak Nu effe zonder zorgen Of zeg een dinsdag met vergadering; met koffie en een echte koek een krakeling…

men noemt mij weleens arrogant, maar dat ligt niet echt in mijn aard, ik maak een gebaartje met mijn hand, en negeer dat soort dingen uiteraard... ik steek mijn kin omhoog en lach heel slap, naar diegeen die zich dat ontvallen liet, want arrogantie is een slechte eigenschap, en zulke eigenschappen heb ik niet...…

Een poepje laten is wat ik wil stiekem, reukloos en heel stil Als een dame, netjes en beleefd zonder dat iemand het door heeft Maar het werd een grote bout stinkend, meurend, echt heel fout Van dame was geen sprake meer Ik was opeens een echte heer...…