waar in het schijnsel van de ondergaande zon die laatste schittering in tranen breekt willen de sterren jou in troost omringen aanhoort de merel zijn laatste lied komt de nacht in jouw armen geslopen als het zachte gevoel van een wereld in dromen omhelzen de nevels ontwakend verlangen de dag van morgen droom jij vannacht…

in jouw ogen zie ik mijn verlangen glanzen als kristal mijn ziel is een geslepen spiegel jij bent het zand dat me polijst…

Twijfelend of wat ik wil ooit werkelijkheid zal zijn dwaal ik door de dagen die niets meer dan dagen zijn. Als ze maar momenten hadden dan was het nog te doen Momenten zoals pas geleden toen ik jou zag in het plantsoen.…

Kijk me nou alsjeblieft aan en luister even naar wat ik zeg Want ondanks dat ik wil dat je me begrijpt is dit iets wat ik maar één keer zeg Want ik ben geen makkelijke prater en zeker niet over mijn gevoel Dus laat me niet te lang lijden en snap in één keer wat ik bedoel Je liefde slokt me op neemt me helemaal in beslag je beheerst zelfs…

Er staat weer een andere maan. Eens in de zoveel tijd, is het weer tijd om te gaan, dan maakt het niet uit dat ik daaronder lijdt. Ook voorwaardelijke liefde maakt blind, ik heb het mezelf aangedaan, nu snap ik de hint. Er staat een andere maan. We waren verliefd zoals het moest zijn, Zonder gezeur, zonder nooit te hoeven gaan, Onze gedachte…

in het zoeken naar toekomst laat zij tranen ogen vol angst ontsieren haar lach waar zij staart naar zichzelf in het toekomstbeeld haar vaalgrijs geworden jeugdigheid hervindt zij de blik die ooit kon bekoren even die lach het beeld verloren…

Ken je het gevoel belazerd te zijn zonder dat die ander dat wilde Ken je het gevoel van snijdende pijn Waardoor je het soms uitgilde Ken je het gevoel van alles geven zonder dat die ander dat voelde Ken je het gevoel te leven met iemand die het anders bedoelde Ken je dat gevoel van houden van zonder voldoende respons Ken je dat geven…

Ik ben ziek zeer ernstig zo veel bibbers ik kan er niet meer van eten en kan niet meer stoppen, er aan te denken maar wil het ook niet vergeten het zijn de kriebels als een groot monster en onder mijn huid loopt, zich daarna vermeningvuldigt het maakt me druk in mijn hoofd alles klinkt als muziek de melodie van de klank alles is tergelijkertijd…

mag ik de kus zijn die eens gegeven vol passie laat denken aan die vele momenten waar ik de droom ben die jou nooit zal verlaten laat voelen te zweven op wolken te leven zal ik de liefste zijn in verlangen naar die armen hunkerend naar een kus die wondermooie lach laat mij het hart zijn gekoesterd door liefde in ritme verbonden…

Noem me gek of wanhopig het maakt me echt niets uit Vanaf dag één dat ik haar zag nam ik meteen mijn besluit Deze vrouw wordt de mijne zij is echt voor mij gemaakt Nooit eerder werd mijn hart zo vol in de roos geraakt…

Soms wil ik met jou in een hoekje verdwijnen Alleen wij beiden, met een glaasje wijn. Bij licht van kaarsen kan ik in je ogen lezen : "Hoe mooi het leven had kunnen zijn" In de verte hoor je het slaan van de golven En het maanlicht kleurt het zeeschuim blauw Je lacht en je glimlacht en je praat over vroeger En ik besef : ik ben heel graag…

Laten we er mee stoppen woord en klank te zoeken om de draden te benoemen die ons verweven het is ons niet gegeven de liefde, de lucht, de bloemen te vatten in zang of in boeken liefste, laten we er mee stoppen.…

Gisteren las ik het mooiste gedicht 't stond geschreven in liefde, een taal vol geheimen die ik, na lang lezen, denk te beheersen. Toch twijfel ik soms, als 'k de zinnen ontleed blijf ik zitten met de vraag wat voor voorwerp liefde nou is is het lijdend of meewerkend? Ik weet het niet...…

waar de nacht mij zal leiden door het dal der dromen het tastbare verdwijnt illusies bekoren ontwaar ik jouw beeld waar de sluiers breken nevel verdwijnt in hoopvol licht beleef ik het dromen van wij ooit samen ik loop door het dal de illusie verdween…

in nevelen, zacht omsloten dit verkilde hart nog éénmaal stel ik het open als het breken van de nacht want niets zijn mijn dromen die berusten in het lot hun verwachting gaat verloren in het zoeken naar geluk met op hun weg, de beklemming van stille eenzaamheid waar in nevelen doorbroken dit hart verschijnt…

Waarom kan ik je niet vergeten je spookt steeds door mijn hoofd Had niet zoveel van me gehouden en had me niet zoveel beloofd Waarom ben ik zo met je bezig je wilt me toch echt niet meer Ik weet het ik moet je vergeten maar daarin faal ik telkens weer Waarom, zal ik me altijd afvragen en hoop dat er een antwoord bestaat Op de vraag waarom…

Liefde hoort voor inspiratie te zorgen Maar als ik aan jou denk klap ik dicht Ook al voel ik duizenden dingen Als ik denk aan je mooie gezicht Ik probeer mijn gevoelens te verwoorden Mijn vlinders, mijn onzekerheid en mijn diepe pijn Maar wat ik ook doe, geen zinnig woord op papier Is dat dan hoe liefde hoort te zijn? Kon ik je maar vertellen…

De wereld is nergens zonder maan. Eb en vloed hebben ‘m nodig en als onze buurman er niet zou zijn wordt maandag opeens overbodig Zonder maan raken we uit balans. Want bij ‘t draaien rond ‘t zonlicht draait ie gezellig met ons mee als een enorm contra gewicht Zonder maan koken de polen droog gaat het vriezen in de woestijn en slingeren…

zij verliest haar lach in het dal der tranen waar de adem des doods wentelt, om haar heen en elke zucht overheerst in haar dromen telkens ontneemt dit leven een wens tot zij lachen hervindt in die liefde gekregen de wenteling breekt haar tranendal…

Geëmotioneerd luister ik naar je stem De klank zo vanzelfsprekend en vertrouwt Mijn hart bonkt hard en zwaar in mijn lijf Ik praat met jou…. Van wie ik zielsveel houd Ik had zolang niets meer van je gehoord Dacht dat je me was vergeten…. Voor altijd Een traan biggelt langzaam over mijn wang Ben ik je dan toch niet helemaal kwijt? Ik weet…