Stilte is geen rust, voordat we verdergaan Verspillen is een traan, verloren hij die kust Het hart doet zeer, is haast onhoorbaar Voor nu niet klaar, zij gaat tekeer De tijd tikt langzaam, het is gelogen Samen bedrogen, maar toch zo eenzaam…

Zo jong als je bent, Je voelt je een vent Ik plaag je en sar, Compleet in de war Een tast van je hand, Verpest met verstand Gevoelens verstoten, Nooit van je genoten Ik droom en jij kust...…

De eerste morgenstralen stralen mooier dan gisteren. Vandaag zie ik liever jou morgen stralen. Als mens straalde jij mooier dan mijn woorden van poëzie. Maar zo leef jij voort door jouw prachtige verhalen. Zomeravond in de winter voelde als onsterfelijk fluweel. De nachten waren vier seizoenen gekleed in satijn. Jij blijft mijn eerste…

je zal nooit kunnen weten hoe erg ik jou mis ik kan je niet meer zien en moet geloven dat het zo beter is hoe graag ik ook wil geloven dat er nooit iemand beter dan ik voor jou zal zijn onze verschillen veroorzaken helaas onnodige pijn vergeef mij dat ik jou toch echt moet laten gaan al is het ontzettend pijnlijk dat ik nooit meer naast jou zal…

Als ik verlost zou worden, dan door jou; alleen met jouw interventie vind ik mijn rust, mijn vrede ik voorvoelde dat Al mijn hele leven nog steeds tot in Heil.…

" Ik geloof in de Zon zelfs wanneer ze niet schijnt Ik geloof in de Liefde zelfs als ik alleen ben Ik geloof in God zelfs als hij zwijgt "…

Zou ik haten, als ik liefheb, zou ik liefhebben als ik haat? Wanneer verandert liefde in haat, of vice versa, ik kan niet haten, als ik liefheb, maar ik kan wel liefhebben, zonder haat! Want haten en liefhebben gaan niet samen en wie het anders inziet, kent haar ware ik bij lange na niet…

Mijn liefde voor jou was me door God gegeven om een leven lang mee te leven.…

Het verlangen om bij jou te zijn is een snelweg van geluk, waar de auto niet kan stoppen met jouw foto op het dashboard. Mijn gedachten in het zonlicht rijd ik eindeloos voorbij. Het gevoel van overwinnen, met een lege prijzenkast. Stuur me snel je mooie glimlach, volg het pad, omhels mijn hoop, geef de liefde vrije baan.…

Jij bent een rode roos de zon op mijn kruin helder water dat stroomt een fruitige wijn bloesem in de lente met zijn heerlijke geur en een vlinder vol kleur Ik zou jou willen zijn...…

Het is vooral de bedoeling. Het is voornamelijk niet de bedoeling. Het mag en kan écht niet! Maar ik kan mijn gevoel alle gevoelens die je wakker maakt, bij me niet meer verbergen. Ik moet bekennen, dat ik stapeldol van je word, al zie ik je maar een paar secondes. Ik mag toevoegen, dat het zeer zeker niet de bedoeling is, had moeten blijken…

In mijn leven heb ik vaak aan jou gedacht en voor je gebeden ik heb mijn geloof en liefde voor jou beleden.…

Ik droeg alles zolang ik het dragen kon zolang mogelijk. Totdat het ook voor mij, niet meer te dragen viel en ik het helaas, wel loslaten moest. Met pijn in mijn hart. De ziel vroeg dit van me. Voor nieuw leven te geven en te gaan beleven. Een zielsmatig streven: stérker dan het lichaam, krachtiger dan de mens... bijna bovenmenselijk…

Jij bent mijn veld voor ogen de enk, het hoge land in nevel en bij regen de bloem in mijn hand koren op mijn molen het dagelijks brood bij koude de kooltjes gloeiend avondrood voor mij de beste keuze tussen alle witte vlekken dat ietwat mysterieuze zo fijn om te ontdekken…

O lief elke letter geeft een onbekende taal, geen bibliotheek waar ik je boek vinden kan 33 becijfert gefronst de Delfts blauwe schaal, liggend in de tekening geen betere talisman O hartje een naderende datum als het cijfer, de gedachte even angstig als het eerste thuis Je diamanten ziel versnelt naar moordende ijver, een oude onschuld betraand…

Ik liet telkens alles los in mijn leven, om het daarna weer te hervinden, maar aan jou bleef ik me binden, poëtisch als spiritueel, en vooral ook hartelijk emotioneel.…

Als de avond valt Val je zoals Altijd ook binnen in me Dan schijnt het vergeelde Licht door de bovenlichten Van de deuren de donkere Traphal naar beneden binnen En komen rust en z’n broer onrust Hand in hand m’n kamer Binnen, je lach, nee ik Zeg het fout, je, hoe moet Ik het zeggen, je even Tot rust komen kwam hier Dan aan, samen met je…

Het was altijd onze liefde die me deed leven en die bleef staan, ja zelfs voorop stond. Het was altijd onze verbondenheid met dood en leven die ons deed kerk gaan, waarbij we elkaar vonden innig en wederzijds, ook integer deed ons contact elkaar hervinden, waardoor wij samen uiteindelijk een nieuwe wereld binnen konden.…

Iedereen die in leven is, is mijn vriend, want niemand ondergaat de moeilijkheden van het leven zo uitgekiend.…

Ik heb een weg bewandeld de geur was honingzoet Het veld voor ogen helder mijn lusten tegemoet Een rem uit mijn verleden fluisterde mij iets in Hoe sta jij in het heden ten opzichte van het begin? Ja, ik was bijna weer in het dal dichtbij de groene weiden! Daar liep ik in een luchtaanval tinten grijs niet te vermijden Deze…