Een sluierdeken verbergt de opkomende zon met uitrustende koeien die het nevel sieren als bergtoppen over het weiland. Kijkend naar de horizon ontwaakt het leven door paarden die in silhouet grazen met een groet van een hardloper als passant. Het geluid van klankschalen vanuit het dorp doet de stilte van de ochtend verbloemen…

Kraakhelder en vederlicht, drong jij tot me door. Het silhouet van je klanken, is achter gebleven in mijn hoofd. Je woorden worden nu gedragen gelezen, alsof je stem ze heeft gevormd. Ze zijn geschreven en leven, door de gedachte dat je tong ze heeft gemaakt. Je adem heeft ze naar mij gebracht, uitgestoten en ontvangen. Mijn oren maken…

Ik zat op de grond voor mijn fietshok en ik groette een eend, die mij zonder vrees genaakte. Dag, lieve waggeleend! Op mijn versleten jas ontdekte ik een klein, groen beestje met zes prachtige pootjes. Ik zette hem in het gras en ik dacht aan dat gedicht van Jotie T'Hooft, waarin hij zegt, dat wanneer hij zijn handen op de aarde legt,…

Weermannen en weervrouwen, je kijkt ernaar; je wilt op hun voorspelling kunnen bouwen. Niemand zo kritisch als het televisie kijkend publiek in hun repliek, bij een vooropgesteld vertrouwen. Binnen de marges van de nieuwsrubriek trekken de weerprofeten populariteit bij hun eigen publiek. Zij voorspellen, verwachten op de korte- en de langere…

De zwarte merel is er weer. Nu voor mijn venster, de blauwe regen zich tooit, in vol ornaat van blauw en groen. Rijker en mooier dan ooit. Er is weer plaats voor hem. Sinister en zwart tekent hij zich af, tegen het oranjerood van de ondergaande zon. Schaterend tussen het weelderig groen. Of hij al een vrouwtje voor zich won? Aan zijn gedrag…

Wanneer het benauwt in Calais en je staat bij het leven in het krijt; en de meeuwen iets droefgeestigs overzweven van een mens op de vlucht voor zijn spijt; dan kun je beter laat dan nooit na het vele botsen; op zoek gaan naar nieuw geluk achter Dovers witte krijtrotsen. Aan Albions Zuidkust doemt tijdloos witte hoop omhoog, die nog nimmer…

Zo'n anjer zie je reeds van ver. Gedragen door een knoopsgat van één van de revers. Zo'n anjer oogt indien wit, iets van onschuld die de drager bezit. Het keurige tweed is wat je ziet, maar vergeet vooral die dominante anjer niet. Ieder dag vers geluk. Vanuit een knoopsgat neemt een charmeur je zo tuk. Een anjer weet van de prins geen…

onbewogen water boomverlaten tak knipogende spiegel stelt mij op m’n gemak afgebroken einden ver verweerde bast ongestoorde stilte volledig bij mij past zonovergoten schepsel kromgegroeide bocht het voorbije leven zeker wat ik zocht roerloos niet bewegen liggen zitten staan eindeloze spanning ik moet verder gaan stoffelijke eenheid…

De poelgeest waart rond waar de kikkers kwaken, de libellen net niet het water raken, Tientallen muggen een plaag plachten te zijn; voor het drijvend fauna dat deel uitmaakt van een fantastisch voorjaars festijn. Tussen de rietkragen krioelt het leven op heiïge dagen. Boven- en benedenwaarts de poel blijft de natuur immer verbazen; over…

hoe klein en fijn ook ieder jaar vraag jij aandacht vergeet-mij-nietje…

een koolmezenpaar neemt de uitnodiging aan en trekt bij ons in…

Kleine fladderaar zo gekoesterd in de warme armen van de zon je vleugeltjes steeds sterker daar ga je, dartelend vlinderlicht in je sprankelend geel kleedje dansend om me heen en dwalend van zoet naar zoeter nectar zo gul gegeven door de prille lentebloem…

Opengevouwen rozenbladeren lokken de weg zonder doorns voor een gespreid fluwelen sensuele lentegeur.…

De blauwe regen op ons pleintje, tooit zich wazig groen. Zijn lange vingers tastend, naar de warme lentezon. Hij moet zich haasten, 't is al April, dus niet gewacht. Nog maar enkele weken, tot zijn bloesempracht. De merel wil zo graag Zijn nestje bouwen. Terwijl hij wacht op zijn dichte bladervracht. Bij het dalen van de avondzon,…

dag citroenvlinder ik had je nog niet verwacht wat een verrassing…

Muzikale bomen, muzikale tonen. Een massale vogelserenade van een schoonheid bij duizendtal. Niet op afspraak, maar wel aansprakelijk luistert het nauw voor de enkeling bij geval. Gevederde vriendschap hoog in de bomen, wil die enkeling graag belonen bij het schemeren van dag naar nacht. Worden door vogels van allerlei pluimage decibellen…

Mensen van ons Hoge Noorden. Geurt Busser schildert. Lutz Jacobi inspireert. Hij met waterverf. Zij met woorden. Zo beschermen zij onze Wadden. Wereld van getijden. Land van zand en eilanden. Zee van licht.…

Ik klim omhoog. Ik klim omlaag. Ik klim van tak tot tak. Even blijf ik zitten en koester ik onder een groen bladerdak de macht zó hoog te zijn verheven; de macht die ik eenmaal in mijn leven boven mijn krachten overdraag. Ik klim omhoog. Ik klim omlaag. Ik klim van tak tot tak. Even boven het aardse leven oneindig blikken van onder mijn…

Is het Albert of juist niet? Is het Linda die ik net niet zie? Is het John senior ik twijfel, is het dan junior? Ik weet het niet. Zittend onder de grond, een weg banend naar boven, grote hopen in het gras. Ik zou wel eens willen weten wie van de familie Mol het was. Zie de grond, op en neer bewegen ze laten zich niet zien. Waar gisteren…

Hoe mooi het ook is, de witte sneeuwpracht, hoe schitterend het is, hoe prachtig de foto's die je maken kunt van die wonderschone witte wereld, ze is ook een vijand. Een vijand die je niet tegen je moet hebben, want wederom, net een maand na de vorige lawine, is er ook vandaag weer een vracht sneeuw, in de vorm van een lawine met mensen…