Voor Tineke De vrede van Christus Wens je mij terwijl Je ogen de mijne raken Je hand de mijne omvat Een ogenblik worden Wij samen vastgehouden In de tijd, voor even Maar, voor heel even Zijn wij verbonden in Het zijn - om daarna Elke broeder en zuster Van de straat dezelfde Uiting van liefde toe Te wensen - en even, Heel…

Terwijl de wind Met verwoestende Kracht om zich Heen grijpt En al het zijnde De angst van zijn Leven aanjaagt Zie ik midden in Die orkaan dat kleine Veertje liggen, gewoon Op de grond in het gras - En met geen mogelijkheid Is zij van haar stuk Te brengen, terwijl de Storm over haar raast Brengt de zwaarste Stormvlaag…

Ik ben die Ik ben - Maar wat is Mijn schaduw Dan, is dat De indruk die Ik achterlaat Als ik er Niet meer ben?…

September drie-en-zestig Zon die te lonken Aan de hemel staat Koeien die dartelen Alsof net het Voorjaar is begonnen En vliegen die Zoemend langs mijn Kinderjaren gaan - Onder goedkeurend oog Van honderden goudsbloemen Die het perk van mijn Jeugd omzomen - September tweeduizend Dertien - loom als toen Die dag - als ik…

Een eenzame linkerschoen De jongen die altijd Wordt overgeslagen Een overbodig geworden Typmachine - ons hotel Heet niet voor niets Hotel Perdu - een troostrijke Plek voor iedereen die Iets uit te zoeken heeft - Als je bij ons binnenkomt Meld je je gewoon Bij de receptionist Die alle talen van De wereld spreekt En elk verdriet…

Als de pijn In je hoofd Gewoon te erg Geworden is, Je het leven Dat over je Heen walst Geen weerwoord Meer kunt bieden Pak jij een schaar En begint op De tafel hier Voor mij het Tafelkleed dat Je met veel Liefde hebt Uitgezocht In stukken Te knippen En terwijl dat Wat je lief Was in zichtbare Stukken uiteenvalt…

Jij kijkt toe In de ruimte waar Ooit chaos heerste en Waarin nu langzamerhand Weer wat orde Zichtbaar wordt, Licht dat niet meer Zo hard en donker is Maar eerder zijdezacht - En terwijl Je klodders Latex naast muur En plafond ziet landen Vraag ik Je Of je voor mij - Al is het maar even - Een tipje op wil Lichten…

Weet toch hoe Het hier is - Soms wat zon, Meestal wat Bewolking en Zoals zo vaak Hier en daar Een bui - Vaak hier, Soms daar, En toch de oerdrift Om te overleven, Om tussen mijn buien Door iets van Dit leven te maken…

Fiets die met Haar stuur naar Toenadering neigt, Tegen het lage Hekje geparkeerd, En bezoek krijgt Van een spin die Beide tuinen door Haar zacht geweven Zilv'ren web met Elkaar verbindt - Ik kom hier net Wonen, maar jij Hebt voor mij al vast Contact gemaakt met Hen die mijn niewe Buren zijn - Hoopvol schouwspel In…

Jaren bezocht ik allerlei plekken Om dit geheim te ontdekken. Nu ik het eindelijk heb gevonden, Vind ik het eigenlijk zonde, Om het aan u te lekken. Het geheim zal in al zijn eenvoud blijken, Je moet erop blijven hameren om iets te bereiken.…

Zijn of niet zijn, Woorden die Ten diepste Hamlets ziel Hebben gedragen Op het kruispunt Van zijn leven, Krijgen een andere Dimensie als ik Besluit er niet Meer te willen zijn Omdat het zijn voor Mij heeft afgedaan, Mijn leven genoeg Is weggekeken door Hen die mijn Leven nooit hebben Zien zitten…

Leeg voelde jij je Van binnen, zeg Je tegen mij En dat was al Heel wat jaren zo, Zo'n leegte waar Niemand meer in Wonen kan, gat dat Voortdurend met Een ander gat Gedicht werd - Vandaar dat je Aan de pillen ging, Aan de pep, Aan de coke, Was dat voldoende? Vraag ik je, Nu jij mij je Gevoeligheden openbaart, Was…

Zweedse ijsberg Met innemende Blauwe ogen Onder je blonde Haar - in Zweden Geboren en getogen, Nu Drachtster zoals Alle anderen die In de Friese stad Geboren en getogen zijn Jij leerde mij Dat het Zweeds Fro gebruikt Om te zeggen Waar je vandaan komt…

Adem die soms Niet eens aan Zichzelf toekomt, Te kort schiet Of overslaat, Krijgt nieuwe Kracht, nieuw Elan dat krachtig Als de branding Aanrolt uit de Volle zaal hier Voor mij, die Mij de energie En meer dan dat Teruggeeft als Ik haar gegeven heb…

Het leven is Door je heen Getrokken, je Aangezicht verweerd - Doorleefde ogen Staren in een Verte die misschien Nooit komen zal Handen kromme knuisten Die de tijd proberen Vast te houden Knoestige kop Die Van Gogh Ten diepste zou Hebben beroerd - Mijn vader ben je, Blijf je tot ik Niet meer leven zal…

Wat het mooiste Uit mijn carriere Is, vraag je mij, De volle zalen, De schaterende lach, Energie die naar Me toe komt rollen Uit die enthousiaste Zaal - Dat denk je misschien, Maar het verzinnen En in elkaar zetten Was voor mij het Diepste gevoel van allemaal…

Op wat haar Hangplek is Vertelt zij Haar verhaal, Tachtigjarige Diva die terugkijkt Op een turbulent Bestaan, door Beroertes teruggeworpen Op haar naakte zelf, Heeft zij geleerd Te leven met de Beperkingen die haar Werden opgelegd - En gaandeweg haar Evenwicht gevonden, Na een voor Haar doen drukke Dag leerde ze…

Toen de angst Het toch gewonnen Had van wat Ooit mijn leven Was, eenzaamheid Die mij het gevoel Gaf alleen op De wereld te zijn, En zelfs de tranen Die ik schreide Niet meer wilden Leven, werd ik In het lood gezet Door het glas Dat ik beschilderde Met Moeder en Zoon Dat mij troost gaf En mij weer in Het reine bracht…

Mens die uit Lichaam en geest Bestaat, en verder Uit water, naast Wat vlees en bloed - En toch is het De ziel die Die je maakt Tot wie je bent, Die dagelijks Je gedachten Stuurt, en je De schepping maakt Die je bent…

Langzamerhand Zie ik jullie Een voor een Vertrekken, Het ouderlijk Huis dat zo Eigen voor jullie Geworden is, Voor jullie leeftijd Misschien wel Te eigen - tijd Om te vertrekken En op eigen benen Te staan - jullie weten Als geen ander Dat ons huis Ook altijd jullie Thuis zal zijn, Onvoorwaardelijk Vangnet waar je…