pijn die niemand ziet is stil verborgen verdriet daardoor gaan hemelse dromen soms aan jou verloren beheerst het doen en laten moeilijk over te praten laat jouw lachen vergaan in het huilen van een traan pijn is nooit te meten gaat langzaam aan jou vreten toch pogen mensen in lijden anderen met een lach verblijden dit zou ik willen…

Je hebt altijd veel moed, dit doet een ieder goed. Je blijft in je gezin de spil, steeds weer van goede wil. Je lichaam spreekt je aan, hoe moet ik verder gaan? Je hebt steeds weer die vrolijke lach, ook al was het niet prettig de vorige dag. Je gaat door stormen en wind, dit is wat ik zo geweldig aan je vind!…

Griep, je voelt je rot je lichaam doet pijn je hoofd zit vol snot je wil weer beter zijn. Je kunt niet denken je kunt niets doen wel een glaasje schenken van een geperste citroen. De zon gaat schijnen je neemt een aspirien de virussen verdwijnen ze houden 't voor gezien.…

BELOFTE ze worden vaak gedaan geven hoop en licht in de duisternis worden geloofd ook al blijken ze loos maar nauwelijks nagekomen maken schuld soms zelfs boos stranden in vervlogen dromen telkens weer…

Nu al de zoveelste kuur, en de zoveelste behandeling Ik had verwacht dat het nu wel beter ging Maar nee weer geen goed bericht Is er dan helemaal geen positief uitzicht? Het einde is nog niet in zicht, helaas niet Dat doet mij ongelofelijk veel verdriet Om aan dingen te moeten denken waar ik gewoon te jong voor ben Het is iets waar ik nooit aan…

MOE GESTREDEN moe gestreden veel geleden gevallen en weer opgestaan wankelend en onzeker ga ik door het leven samen, soms alleen geliefd, verlaten omarmd, verstoten zoek ik de weg die bij mij past…

de zon verwarmt mijn gezicht moe en leeg leg ik mijn hoofd neer op het papier in de hoop dat de woorden vanzelf zullen verschijnen de warmte brengt me in een trance in de veronderstelling dat dit alles ooit wel goed zal komen distantieer ik me van alles schakel licht en geluid uit om even te kunnen verpozen in de duistere wereld…

Je haar valt uit, je lust verdwijnt Je sterft af, cel voor cel De chemo heft zijn zware tol Het leven lijkt een hel Beroerd en misselijk, ieder uur Te moe om op te staan Die gore zware chemo-kuur Slaat hopelijk goed aan Door pijn en twijfel van de kaart De moed voor even kwijt Wat is je leven dan toch waard Als je dag in dag uit hier strijdt…

radeloos en bang vecht ik al zo lang eenzaam en verlaten te bang om over angsten te praten iedere dag en ieder uur sloopt het mij dooft 't mijn levensvuur…

Laatst in het ziekenhuis Weer zo geschrokken Ik zag jouw gezicht Bij een ander in die kamer Mijn hart ging fel tekeer Jij was werkelijk daar En had me lamgeslagen Gemokerd met een hamer Daarna ging het wel weer En lag zij daar Mijn schoonmoeder Getroffen door die ziekte Met die grote K Zelfde gezicht en zelfde handen Wellicht in korte…

Tot morgen, zeggen we bij 't afscheid. Maar of morgen nou volgende week is, dát ben je bij 't zachtjes sluiten van de deur, al kwijt. We lopen de deur uit, in 't besef, dat je vergeten bent dat we er waren.....…

Vaag zijn de gedachten van hem, die je niet doorgrondt Vaag zijn de weinige woorden die je nauwelijks verstond... Vaag leeft hij in zijn eigen, enige wereld, Die een ander niet begrijpt Schyzofrenie is een ziekte... zij die er aan lijden hebben hun eigen theorie... Gevangen in een web van stemmen Een hels kabaal…

Mistige flarden Heb ik geschreven Over haar Ik heb haar Niet meer gezien Ze was te Snel heen gegaan Haar lijf Leefde nog lange tijd Door Haar geest Was het Die het van De werkelijkheid Verloor…

Ik heb in mijn kennissenkring, het is echt iets wat ik niet zomaar verzin, volgens medische psychologen, iemand die worstelt met haar aanpassingsvermogen. Bij veel Schildklierpatiënten zie je het niet, hun gevoelens van boosheid en verdriet. Ze moeten zelf maar zien te leren, de ziekte in hun leven te integreren. Ze hebben moeite een bevredigend…

Verwoestend haalt hij uit kent totaal geen pardon vreet zich een weg van binnen naar waar het leven begon Raakt alle vitale delen gaat grijnzend zijn gang ontziet geen lijf nog leeftijd denkt alleen aan eigen belang Sluipt langzaam naderbij als een dief in de nacht ik ken geen ander monster dat een leven zo verkracht Het monster dat…

Het begon met een heel klein vlekje, een speldenprik. Meer was 't niet, maar dat hele kleine vlekje, bleef niet klein, zeer zeker niet. 't Groeide en groeide, werd zo groot als een erwt. Toen kreeg 't de grootte van een tuinboon, toch maar even naar laten kijken, want dit was echt niet meer gewoon! De dokter besloot niet tot een zalfje…

Als je nadenkt, hoe 't ooit begon, is 't er sluipend ingekomen. Van die héle kleine dingen, soms niet meer weten, waar je iets geláten hebt! Wat de wereld van tegenwoordig betreft, wordt het ons te vaak té makkelijk gemaakt, door de meest elementaire dingen. Een knop voor aan en uit, eentje voor "herhaling" zélfs een oplossing voor…

na regen komt zonneschijn voor velen is dat heel fijn maar als je jeuk krijgt van de zon zou je willen dat het iets vaker regenen kon een kind van drie hoort toch te spelen lekker naar buiten zoals zovelen maar je hebt een zonne-allergie dus je kunt dit allemaal niet je moet een pet en handschoenen dragen als jij je buiten wilt wagen stonden…

Chemokuur Vloeistof druppelt Belager neergeknuppeld Lichaam vol vuur AL vrezend hopen Veel volk Donkere wolk Vijand doorgekropen Zucht Adem afgesneden Hel betreden Ik vlucht…

Je kunt elkaar alles geven, maar geen gezondheid of het leven. Konden we elkaar maar alles geven, dan stopte ik met ademen, heel even. Om jou mijn lucht te geven, of een stukje van mijn leven. Zodat jij iets langer hebt, al was het maar even. Ik wou dat ik je dat kon geven.…