Een schok trok door de site, Adriaan geveld, hoe nu gesteld met zijn te gekke reacties, hoe nu verder zonder zijn geschrijf, een electrische schok trok door de site, Adriaan ziek, dat kan toch zomaar niet? Jawel, dat kan wel dat overkwam hem en wat nu? Vechten Adriaan voor alles wat IN je zit, voor alles wat je BENT, voor ONS…

Je hebt van die dagen, die wil geen mens meemaken, toch komen ze voor. Na vier dagen ziekenhuis denkt de een: ze is dood, na vier dagen afwezig zijn denkt men: ze is gestopt, na vier dagen denkt men: ze " doet het niet meer" maar: ik ben er wel, ik WAS er niet en ben er nu voor eventjes. Dus de beste weg om iedereen even te laten weten…

Als tranen schoon wassen dan was ik schoon Als tranen diamanten waren dan was ik rijk Als pijn succes was dan was ik daar Als liefde bestond dan was ik klaar Ik zie de zon schijnen Ik vermoed de warmte op mijn huid Ik neem het waar Ik kijk er naar Ik voel het niet Eten hoeft niet meer Slapen hoeft niet meer Niets hoeft meer Voor mijn…

Zo heet die nare ziekte Die ziekte die spieren verzwakt Je kon niet meer lopen In je rolstoel weggezakt Hoe vrolijk jij altijd was Zullen we niet vergeten Na maanden tegen dit te vechten Heb je de strijd verloren Lieve meid het leven heeft je gelaten, je bent hier niet meer We blijven aan je denken, iedere dag weer.…

Ik heb slechts friemelvingers, friemelvingers. Soms net genoeg om bevend een gedichtje mee te schrijven. Vaak gaat het over niets. Ik heb slechts friemelvingers, friemelvingers. Omdat ze zulke friemelvingers zijn glijden ze maar wat doelloos over mijn haar op mijn hoofd. Dan zijn het strijkvingertjes. Strijkvingertjes. Nu ik heb ook friemeltenen…

Samen met haar zoon zit zij in de trein, als er nog een passagier instapt, zoekend naar een zitplaats, een klein rukje aan een riem, aan het einde van de halsband een hond in speciaal tuig. Zoon vraagt: mamma is die meneer blind kan hij niks zien? Heeft hij daarom die stok en hond misschien? Mamma zegt lichtelijk verlegen, ja joh stil nou…

Ik mankeer niets, maar toch mankeer ik alles. Ik wil alles, maar toch wil ik niets. Zoveel ambitie, zo leergierig, zoveel vermoeidheid, zo onplezierig. Dan weer blij, dan weer boos. Dan weer stevig dan weer broos. Je hoort bij mij, ook al wil ik niet bij jou horen. Je hangt aan mij, ook al wil ik je laten vallen. Je bent niets is wat de…

Het leven is het leven waard al is het vaak ook erg lastig vrolijk kijk je de wereld in maar somberheid is machtig Vreugde bij geboorte verdriet bij de dood blijdschap om van alles dagen wegen soms als lood Je hebt jezelf gemaakt tot wie je nu bent Alleen die ziekte daar raak je nooit aan gewend Wees blij met wat je nog kan somber…

En weer: is er een mens opgegeven, kanker diagnose, uitbehandeld niks meer aan te doen. Alles is gedaan kreeg hij te horen, uitgezaaid in zijn hele lijf. Weer is het kanker, je kunt zeggen: waarom niet, maar ik zeg: waarom wel? Waarom deze mensonterende je van binnen opvretende ziekte? Waarom?…

Het zal je maar gebeuren; je komt bij de dokter en na een paar onderzoeken krijg je te horen dan je kanker hebt Je hele wereld stort in elkaar, je voelt je verloren... Je moet een gevecht aangaan met een ziekte die je van binnen opeet Je weet niet of je kunt winnen, je bent onzeker over je leven, niet iedereen kan kanker overleven, het kan het…

Het zal je maar gebeuren; je komt bij de dokter en na een paar onderzoeken krijg je te horen dan je kanker hebt Je hele wereld stort in elkaar, je voelt je verloren... Je moet een gevecht aangaan met een ziekte die je van binnen opeet Je weet niet of je kunt winnen, je bent onzeker over je leven, niet iedereen kan kanker overleven, het kan het…

Ik heb het wel gehad met sommige dichters wie zijn zij wel,om mij te ondermijnen Een verhuizing van freaks naar hier Of dit geplaatst wordt het zal me worst zijn als ik niet meer kan schrijven wat ik wil Zonder dat er gedichten over mijn gedichten gaan maar als ik je daar een plezier mee doe Dan mag je het is alleen zielig…

De vrouw trekt de schoenen van haar vermoeide voeten Een meeuw vliegt laag over alsof hij haar rechtop trekken wil Krom gebogen loopt ze verder Haar ogen starend in het niets, probeert ze in het nu te komen Los van alle teveel gedane concessies een leven lang Uitgeput zakt ze neer op het zand De lege schelp in haar…

Het zuchten omgeslagen in een schuchtere lach, berichtje wat de dokter gaf, was een soort van positief! Niks gevonden was zijn commentaar, we lieten de lucht ontsnappen naar: dat was geen echt ongerief! Niet helemaal verschoond van een vervolg traject misschien wel logisch ook, is dit een last minder, van beide schouders! Want…

Het is mistig in mijn hoofd, eega zucht al urenlang strakjes wordt zoals beloofd de uitslag kenbaar en ben ik bang! Valt het mee of valt het zwaard dat is wat ons beiden zo onzeker maakt nog een uurtje en zullen we weten of de klieren kunnen stoppen met overuren maken, dus zweten! Het is mistig in mijn hoofd, allerlei scenario…

Kun je mij vertellen hoe voelt? Met wanhoop te worden overspoeld? Omdat je niets meer kan onthouden Hoe kun jij dit toch volhouden? Kun je mij vertellen hoe het is? Een leven zonder betekenis Dagen zonder enig doel Verdriet en leegte als gevoel Kun je mij vertellen wie je bent? Zonder te kijken naar de prent Weet je nog wie je kinderen…

Strakjes ben ik niet hyper, niet BEZIG dus straks ben ik actief in radio vorm, niet in de ether, nee joh betweter, straks krijg ik voor de zoveelste keer radioactieve zooi ingespoten zodat ze foute cellen die kanker heten beter kunnen opsporen. Nee, straks ben ik niet hyper maar radioactief, maakt met kiekjes van mijn aangetaste…

Zo langzaamaan voel ik me Dr. WEET-WEL, gaat alles zo supersnel, een Dr. KWEET-NIET is er ook, met " ik weet nog steeds niet" en zo werd hij bij mij, Dr KWEET-NIET. Soms ook, sprak ik hem aan, bij die zelf verzonnen naam, erbij stilstaan deden we niet, ik net zomin als DR. KWEET-NIET. Maar nu ik vaker en nog meer het ziekenhuis…

Als het niet meer is als ooit En alles telkens anders wordt Nooit meer zoals het was Het betrekkelijk lijkt wat er nog is Er is vooral nog het moment Want in kleine stapjes gaan gewoonweg kwijt, herinnering en lijf Alleen nog hier en nu Meer en nog meer hulpeloze vragen Waarop ik het antwoord schuldig blijf Wanneer in jou verloren gaat…

ik deinde neer en op op en neer neer en op op op op op op op op…