De rammelende pannen op de daken….
De tikkende cv, de tak die zwiept….
De kraan die drupt, de deur die nog steeds piept….
De traptree die alweer begint te kraken….…

Terwijl het strand, veroverd door de eb,
Natuurlijk door de vloed herwonnen wordt
En allengs tot de helft wordt ingekort
Ervaar ik weer wat ik ervaren heb:…

In mijn troebele gedachtewereld
ben jij de onoverbrugbare afstand
naar toekomstig diep verlangen
en ik wil je niet liefhebben…

Stille tranen,
Van innerlijk verdriet,
Die zijn er wel,
Maar die zie je niet.

Ons lichaam rust wanneer wij eindlijk slapen,
Maar meer de ziel van het langdurig waken.
Dan rijst zij traag uit haar kortstondig thuis
Om tot de droom, die leven heet, te ontwaken.…