Alle inzendingen

De onvrijheid van de bedreigde - de vluchteling, de burger... De stress van de onderdrukte - de ongelovige, de zondebok... De angst van de minderheid - de jood, de intellectueel... De wanhoop van de verjaagde - de nonconformist, de immigrant... De dood van de aangevallene - de vrouw, de vreemde... wil niet, kan niet, mag niet anders…

Nu is de lente echt begonnen, de vroege vogels melden ‘t al; ik zing met hen een morgenliedje en zie de bloesems overal. Hoe jammer dat er toch nog oorlog en ruzie is, nu hier, dan daar. Er is ons zoveel moois gegeven maar wij zijn dwaas en in gevaar. Nu is de lente echt begonnen, dus laat ons vredevol en zacht elkaar toch tegemoet te…

Kwetsbaar op de grond vleugels drinken zacht het licht veilig in het nu De geur van natte aarde stijgt langzaam op, een uitnodiging om de adem diep te laten zakken. Het ruisen van bladeren filtert het lawaai, totdat alleen de hartslag van het bos nog overblijft. Mijn vingertoppen tasten naar mos, een textuur die langzaam de wirwar in…

Opnieuw moesten wij, noodlot, op een stille morgen in maart elkaar zien staan, de straat waar zij stond achterin, voor ik, de handen langs de vensterbank, voorbij het holle der portieken, haar tegenging, ontving wat zij tot het midden had bewaard: een lachje zijdelings, o god hoe dapper kunnen wij dan verder! Wat rest er echter van ons samenzijn…

O, gij voor wie de driften zwijgen Wanneer de droppels door uw borst Als door een doek der liefde zijgen Ter lessing van des kindjes dorst, Wat zijt ge schoon en opgetogen, Iets zoets ontstraalt uw dromende ogen. Iets, dat getuigt hoe gij geniet, Iets, als in ‘t oge der gazelle, Wanneer zij in de klare welle Met lust zich rein weerspiegeld…

Gisteren lachte hij nog, Vandaag is’t lachen hem vergaan, Duistre wolken overal, En dat alles komt door haar. Alle lief en leed Voorbij, voorgoed verleden tijd. Liefde kent ’n hoge prijs, Die eens moet worden betaald, Hades kent geen genâ, Elke oversteek van de Styx Wordt door hem verhaald.…

Eén zuivere toon weeft de stilte aan elkaar de dag ademt in De stilte is niet leeg, ze wacht op de eerste toon, een verre merel die de grijze lucht voorzichtig kleurt. Ik voel de trilling in de koele ochtendwind, nog voordat het verstand de dag bij naam heeft genoemd. Het geluid als een weefsel van losse draden, elk fluittoon een…

Kamers van Koophandel Nederland de ondernemersbanken ook voor de 'Biblebelts' van 48 Kerk en Evangeliegemeentes (2016) naar 111 Handelsregister-inschrijvingen (2026) geloven, 't Evangelie zit in de lift Jezus is 'hot'; men kijkt graag naar boven hier beneden kommer en kwel dan gaat het snel het geloven tot Jezus Christus, de zoon…

Morgen gaan we buitenspelen zet ik de zon op mijn schouders en jou ernaast worden we zwanger van stoute gedachtes en foute woordgrappen krijgt de driehoeksverhouding geen vervolg stopt de groenteboer met werken lopen kerken leeg is de straat groener dan normaal bezwijkt niemand aan drankgebruik of druk blijven mama’s leven krijgt rechts…

Ik lees het nieuws maar kan het niet geloven Is hier soms sprake van een misverstand? Het staat in kapitalen in de krant Mijn land is weer naar rechts toe opgeschoven Die boodschap roept wat vragen op bij mij Krijgt Nederland er een stuk Duitsland bij?…

hij draaide zich om met een waardigheid die nergens op sloeg achter hem een klein biologisch rampgebied ik- zogenaamd opgeleid gewapend met kennis en...een schaar de schaar twijfelde zichtbaar alsof ze dacht dat dit niet stond in het studieboek hij keek me aan alsof ik dit had veroorzaakt, ik knipte met de ernst van…

uit riante woordenschat te kunnen putten voor een gedicht over verwondering het zwijgen in verzwegen woorden uitgeschreven in blokletters schuinschrift of goedlopende zinnen is zoals u merkt niet simpel doch daar aan beginnen vergt nog heel wat angstzweet daar je oude kroontjespen in dopen en in schoonschrift en verwondering verdergaan…

World Poetry Day: ik luister naar de stilte. Woorden ontwapend, vormen zinnen van vrede. Gedichten: een reddingsboei.…

Mijn hart moet wijken voor de kracht die het ontmoet, waardoor het zal bezwijken en zal doen drogen alle bloed. In de dood zal zij herrijzen, zal zij zingen haar liefdeslied, waarmee zij mij zal bewijzen, dat zij mij nooit verliet. Ik ontwaak uit haar droom. Droom en werkelijkheid ontspruiten uit één stroom, tot elk compromis bereid…

Woorden die opengaan als licht dat zijn oorsprong nog niet heeft gevonden. Warmte die belooft dat ze komen zal, kreet uit gesloten monden. Een merel heeft vanmorgen bericht: de seizoenen draaien verder, de schaapjes zijn reeds op zoek naar weiden en een herder. Kan vrede dan niet geboren zijn? Of merkten we niet de weeën? Er is zoveel…

In het scharlakenrood van de schemering waar de avond stil ontwaakt Schaduwen die zich langzaam lengen tot het licht in verval geraakt volgt hij een betreden pad door vergeten straten waar het licht niet langer schijnt Hier klinkt de weergalm van het verleden dat langzaam oplost en dan verdwijnt Herinneringen blijven heimelijk hangen, een…

Hij wil helemaal niet bezig zijn met dagelijkse aardse zaken hij wil een godenleven lang de tijd hebben zich af te vragen waarom Medusa juist hem niet in steen veranderen kon hoe het komt dat deze pijl wel feilloos en zonder gif het bijpassende hart vond. De nachten wil hij nog altijd niet doorbrengen met de dichtgevallen ogen…

vrede groeit niet in het staal van zwaarden niet in het dreunen van laarzen op koude grond zij woont stiller in het zachte wegen van woorden in het luisteren dat verder reikt dan het eigen gelijk waar handen niet grijpen maar openen waar grenzen vervagen in het licht van begrip daar ademt zij breekbaar en toch standvastig niet…

hier rust het water dat tijdens het leven tegen wil en dank, vroeger of later van taken werd ontheven in robuuste armen gevangen tot stilte gedwongen neigend naar onderhuids verlangen het avondlijk vuurlicht verdrongen maar bootsman noch wachter geven zich prijs dan klinkt het alsmaar zachter; waarheen gaat de reis?…

Hij kwam van ver Zijn rugzak vol met rauw verdriet en afscheid zo verscheurend Maar dat zei hij niet Hij noemde wel zijn reis De route Maar hij sprak niet van de hardheid, de versteende kou. En noemde niet het kille zweet onder zijn jas En niet het zwarte zuigende moeras Hij noemde niet de kracht van ‘t koude water Dat drukte op zijn…

Mijn land zeg je? Ik kan het niet geloven Is hier soms sprake van een misverstand? Ik lees iets over rechts en buitenrand waar links verdwijnt, in marges weggeschoven Je meldt, net als dat Leidse krantje Mare dat rechts jouw land steeds verder domineert zozeer dat het mij danig irriteert en met mij hier het gros der dichtersschare Dat…

Opa gaat s middags bij de stal staan, dan zingt hij -- de koeien erin.…

Jaren vliegen voorbij met de snelheid van een straaljager, waarin wijsheid de tand der tijd laat ontspannen en stralen Fases in het leven laten de spanning van de boog ontspannen; door de mildheid van onze verrekijker, en het verdwijnen van onze jeugdige verlangen naar acceptatie.…

Ik leef een schijnleventje In een schijnwereldje Maar kan het Ieder moment verliezen Dus moet ik kiezen Stoppen met mijn praatjes of Het vagevuur vatten…

slangen dragen leren rugzakken een beetje scheef gevuld met onvermogen een slang doet alsof kruipen gekozen is het lastig evenwicht houdt zich stil alsof het blijven kan door gangen die zomaar ophouden doodlopend verschuift iets van moeten naar laten een omweg naar dezelfde scheefhangende rugzak die de slang weer…

Elk voorjaar diezelfde twee eksters in de tuin je zou je afvragen: wat doen ze daar? Waarom in deze tuin? Zijn het de wolken die loom en zwaar boven de grond hangen het gras nog jong en sappig van net gevallen regen de zon die kortelings vrij spel had met schaduwen van bomen, hagen? Of ben jij het met de krant op de keukentafel ik…

De lente - ik sta midden in haar - o daar komt ze, daar, daar, daar vliegt ze op me aan, ze zoent me ze zoent me, ze zoent me en ze noemt me haar zoete ademen woord voor woord - o en daar vliegt ze voort de honnige, fladderende lente naar de verte, daar naar de horizonnerige tenten, de zilveren, zilvervoetige, zilverhandige lente de…

'Waar 2 of 3': de vader, de dochter en de moeder! Ik voel direct de Sloterkerk betredend de intimiteit van samen zijn samen komen, samen zingen ik ben alleen gekomen met lijn 2 uit de Jordaan naar Nieuw Sloten had best '2 of 3' mensen kunnen meenemen maar ik wilde alleen gaan, even alleen zijn zelfs wellicht als onderdeel van mogelijk…

het vraagt niets geen richting geen terugkeer geen vorm waarin iets moet passen wat omgeeft houdt zich afzijdig laat niets wordt opgeroepen niets vastgelegd en in dit uitblijven verschuift iets onmerkbaar- geen zoeken meer naar waar te zijn, maar het vallen in wat niet vraagt dragen zonder aanraken aanwezig zonder bewijs…

MAXIMA, dramaserie wat een vertoning wat een cast wat een vreselijk spel wat een waardeloze fantasie en Beatrix zo afschuwelijk Claus, zo dik was ie niet! en Willem-Alexander een gewone jongen en MAXIMA een gewoon meisje die werk en privé combineren nu een liefdesstel zijn Maxima alleen op Videoland niet op Netflix omdat MAXIMA…