Netgedichten

netgedicht (nr. 89.157):

Randen

Je zit daar.
In een hoek die niemand echt kiest.
Knieën tegen je borst.
Adem laag.
De kamer doet alsof ze niets ziet.

Er staat iemand in de deuropening.
Je hoort geen stap.
Alleen het besef dat er iets verandert.

Hij zegt niet veel.
Zijn stilte valt eerder dan zijn stem.
Je kijkt op.
Te laat om zeker te zijn van wat je ziet.

Hij blijft staan.
Alsof hij niet zeker is
of hij mag binnenkomen.
Geen grote woorden.
Alleen een blik die blijft hangen.

De lucht is scherp.
Elke ademhaling heeft randjes.
Je denkt aan licht dat er niet meer hangt.
Niet als herinnering.
Meer als een fout in het zicht.

Soms raakt je schouder de zijne.
Heel even.
En toch verandert er iets
in hoe de ruimte klinkt.

Je denkt aan vroeger.
Als een gevoel
dat je niet meer helemaal kunt plaatsen.

Hij zegt je naam.
Zacht.
En je reageert
alsof je al onderweg was
voor hij hem uitsprak.

Terwijl jullie verder gaan
wordt het niet duidelijk wie leidt.
Alleen dat niemand meer stil blijft staan.