Netgedichten

netgedicht (nr. 89.158):

Zoals geliefden

Daar komt de regen weer,
als een oude herinnering.
Op mijn hoofd,
in mijn gedachten,
tussen dingen
die ik liever niet meer voel.

Wandelen in de wind,
me laten meeslepen
zonder te moeten uitleggen waarom.

Praat met me,
zoals geliefden dat doen.
Loop met me mee,
alsof we nergens heen moeten.
Blijf nog even,
alsof weggaan niet bestaat.

Verdwijnen in jouw oceaan,
me laten helen door wat jij bent.
Niet nadenken,
even niets dragen.

Daar komt de regen weer,
nu harder,
hij tikt tegen mijn hoofd
tot alles begint te ruisen.

Het regent vanbinnen,
langs gedachten die niet stoppen,
alles schuift door elkaar
tot ik jou niet meer kan vinden.

Ademen in open lucht,
je kussen,
zonder nadenken,
zonder angst voor wat komt.

Al is het maar voor even,
al is het maar om te vergeten.

Loop met me mee,
wat er nog over is.
Voor het stil wordt
zoals het nooit had mogen worden.