Dromend van zulk blauw

Dromend van zulk blauw
blijf ik staan tot de trein allang verdwenen is.
Geen nood, er komt er wel weer één.
Treinen zijn als zondagen: altijd een volgende.

Maar dit blauw, dit verdomd unieke blauw,
dat brandt zich nu al uit mijn netvlies
en laat een grauwe vlek achter
die morgen op het perron nog bleker zal zijn.

Kind voor een raam, dat was ik ook.
Ik telde wielen met een vingertje zo klein
dat het bijna niet bestond,
alsof ik daarmee de snelheid van zielen kon temmen.

Nu sta ik hier, groot en dwaas,
en tel nog steeds:
één trein gemist,
twee kansen verkeken,
drie kleuren blauw die nooit meer terugkomen.

Ach, wat een diepzinnig kind ben ik gebleven.
Wat een held.

kind

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 16