Alle inzendingen van elze

angst die zich voltrekt in het onzichtbaar zijn van beelden, ontdaan van dat spektakel raakt vervreemding het slot dat piept en kraakt terwijl zij hem op de keper beschouwt zij raakt de snaren in zijn stem-gedrag, het wild in zijn ogen is rijp voor de slacht, het vangen van eenhoorns is een kunst, een kunst die laaft aan zijn spraak dat in…

ik kan me niet verschuilen achter mijn huid die zonder woorden twijfelt aan het nut om te gaan waar ingetogenheid de mot is uit een oude klerenkast bezijden het reliëf dat me steunt in elk willekeurig uitgehouwen daad raak ik uitgespard in de ring waar ik mijn gevoel leerde te doven en vuisten te laten vlammen nu is de tijd naadloos aaneen…

ik sta niet stil bij de wachtende al looft elke wonder mijn verbintenis tot terug in de tijd waar het wondertje in tablet vorm met smaak aan mij werd opgediend mijn weten wist van kennis bitter weinig, een pammetje voor het slapen, eentje bij het opstaan en zomaar even een pilletje tussendoor het leven gleed als gesprokkeld glas dat…

de horizon klimt uit het nachtelijke dal, schuurt langs de silhouetten die de nacht tot stilstaan hebben geroepen, geruisloos en zuiver zacht toegerust en met het oog op de klok draagt een wondere wereld bij aan de opsmuk die ik als een offer draag in de vele wankele momenten waarin ik het duister lees al ware het een plaag van historische…

zelfs toen ik al afscheid had genomen haar as had verstrooid over de beelden van na het leven zag ik haar lach verschijnen in het dragen van de wind iets vluchtigs lag in haar nalatenschap nog te dromen in het gewaad dat met oranje was toegedekt, haar kleine knuistjes die sterk ineen geknepen waren spreiden het wit van het heengaan…

“ zij die sterven hebben mijn aandacht “ de dood streelt woorden die traag langs mijn huig naar buiten glijden, tijd is water in vormloze kronkels een vlaag van een koud schijnsel aanbidt het laatste maal dat ik zonder het te weten dat het in mineur gelegen weldra mijn overgang zal bespelen met de smaak van salmiak een vleugje kind…

weer lag de nacht afgemeerd aan de zogende hof waar de duisternis zich tracht te treden aan mijn geplooide lippen het colostrum voedde slechts een kleine opening in het centrum waar het aanleggen zich in bijzonder in het openbaar had genesteld uren sloegen aan, de slaap hulde zich in een kleverig kostuum en schurkte langs de regels…

nog is mijn dans niet verlopen zelfs niet uitgedacht in het aangezicht van welk doel dan ook het schuiven met paralellen die over elkaar heen tuimelen raken slechts kale wanden die houvast bieden aan de geëtste voorspellingen die het zuur beitsen met de bitterheid van de eens zo smaakvolle ameublementen, lijken nu nog slechts droompilaren…

ze zijn de voetstukken die mijn bestaan een schaduw geven, een schaar om het ellenlange lint van een gevlochten leven door te halen, mijn zoom draadloos te hechten aan het stof waartoe ik eens zal wederkeren ze wisten van mijn weten, mijn niet - aflatende vorm die zelfs in Handelingen staat geschreven werden één met hen toen hun natte…

wat kan ik nu nog schrijven als het oog van de nacht me niet toelaat om achter de schermen van zijn kijkers het duister te verheerlijken met de wensdroom van slaap schoonma’s geërfde klok tikt als een dolle langs de steigerhouten wand, het spaarlampje van de tv heeft meer weg van de duivel dan het embleem van wie dat klereding heeft gemaakt…

diep van binnen schreeuwen wachtwoorden die ik allengs ben kwijtgeraakt, zoveel namen die eens het verleden bevolkten met een vriendschap die aan mij was gelinkt nu staat mijn eigen “ persona grata” gedateerd als de volgende op rij, wellicht ontmoet ik hen in alle vriendelijkheden waar mijn woordkeus is gestrand, in de hemel die rijk beneveld…

hoe het kind ontluisterd de nacht beleend uit een trage droom en de grote man bedeesd achterlaat in een mui van angst waar didactiek geen macht herkent in het ondergaan van hectische exacerbatie omwille het teniet doen van brekende golflengtes met zeeën die behartigd zijn met een gillende branding struinen zeevogels het lege strand…

zijn woorden schrijden langs verzande voorspellingen die alle prielen van de kwelder laten droogvallen terwijl de vloed het getij berust met woorden die een ruwe zee belet zich te keren tegen al wat een stormvloed in springtij kan aanrichten geduld oogst laag water in het aanzien van het verre vasteland dat aan de kim het violette licht…

hoe jij me ademt wanneer mijn adem weent, jouw liefde mijn uitgeworpen anker zekert met de lijn die ik in onzekerheden met lussen en knopen benedendeks had laten liggen doch jij schippert door het ruim, hanteert het reven en manoeuvreert mij door het gangboord en ontdoet me van al het gelede tuigage dat door stormen in een oogwenk…

in het schrijven van een passend gedicht ligt de wind in de zoom van het venster te luisteren naar al wat het heeft voortgebracht de eerste strofe lijkt gesmeden met wat verwrongen ijzer waarvan ik niet kan schrijven dat het reeds tot staal is beklonken ik wedijver wat met woorden, spel mijn gedachten slechts met fragiele probeersels…

hoe excentriek en besluitvaardig ligt deze dag aangemeerd aan de riem van de nacht, de kajuit blinkt in de spiegel van de boeg terwijl de contouren zich ankeren in de reflex van de klimmende zon in alle eigenaardigheden gelegen dempt de machinekamer het slagen van de hamers die gevoed worden door de conversie uit de kleppengalerij niets…

het druipt als kleverige regen uit een tengere wolk, vloeit zich drupsgewijs uit over huid en het ogenspel dat dit fenomeen met de scherpzinnigheid van daad en spel bespeurt het voltallige in rangorde geënsceneerd raakt de tijd met kleine stapjes en acteert de lange weg die reeds in heugenis gelegen het vervreemde aanschouwt met het vermogen…

nog niets wetend van al die doden die nu nog ademen in de vlijende wind die hen voortdrijft tussen het onherbergzame van gaan en komen en plotseling hun vriend, statig majestueus rotsvast wolkendrager, braakte plots een zee van water dat alles wat voor iets staat wegvaagt zoals dromen zich verplaatsen in een tijdelijke herinnering de…

jouw haar in de wolken kleurt scharlaken en zweemt naargelang de avond valt dieper en dieper naar de nachtelijke sfeer gelegen aan de oostzijde van je verheerlijking zijn dagdromen nietigheden ten aanzien van het moment dat weldra mijn verlangen zal tonen jij schildert een bijzondere slaap die in een palet van fantasieën het tableau…

deze zondag streelt mijn huid in het voorbijgaan van jouw slaap daarbij draag ik liefdevol de ochtendmis aan je op zodat je zacht ontwaakt het laken - doorschijnend zoals je half geopende ogen - maakt je beide parels zichtbaar in het wit van alle mogelijke voorspellingen mijn doel is niet het baken van het gemeende intieme genot, neen…

het luistert de nacht in stapelt de dag herleeft het etmaal, ervoor en erna balanceren op het grote vlak, de vloer de straat en het eelt dat schuurt over de ruwheid van de laan waartoe het pad me leidt alsof het kind in mij speels de rondjes draait die het lot laat duizelen in de scherven van zijn plezier hij weet nog niets van het spel…

het stoelgerij onder mijn kont ademt zwaar de luchten van de nacht, het tekent het meegereisde vermogen waarmee mijn vingers zich krommen na een vluchtig doch dapper ontbijt woorden raken diepe zinnen en terloops zie ik dat mijn eigengereide woordenschat zich bezigt om te begrijpen waarmee ik ze belast ach, laat de meug zich in vreugd…

de sleep slaaft zich voort en woelt de bodem alsof er een “ hurricane “ gisteren wil passeren in de volgorde van vandaag of dat lukt is niet de vraag, aan het “ langste eind sjorren “ brengt slechts vermoeide ledematen, het vergt tijd om alle zetels te pellen van het stof tot aan de veren dan hangt aan de “ kortste tijd duwen “ sjofel…

weet je wat ik had bedacht mijn lief het snoeien van jouw liefde het plukken van je schroom, de zachte dadels in je ogenschijn en de klanken waaraan je bent getafeld meewarig voor alles die jou als een stalen frame in een ogenschijnlijke jargon van mededogen bezien daar zou ik iets van willen snoepen het verheerlijken in de geste…

snedig maar geen koffiedik kijkend herleef ik de goede dagen die in uren zijn geperst vanaf de moederschoot telde ik de minuten, niet per uur maar tot nu waar ik applaudisseer daar mijn Aow en Pensioen bijna voor het grijpen liggen achteraf gezien heb ik hoge ogen gescoord door me af te bakenen tegen al het “ normale “ waar het syndroom…

alles lijkt verdord te liggen op akkers die ons voeden, de teelt lijk verloren onder een grijze deken van opgedroogde klei doch niets is minder waar, het bloeien en groeien is slechts met tussenpozen gesteld in de hiërarchie van een “ Value Bet “ zo ook ligt de nacht naast mijn trage stappen die me vergezeld naar iets van wat ik nimmer…

ik beken en ik ontken ik twijfel en ik weet het zeker ik ga en blijf ik ga vreemd en stel me voor van alles ben ik geparkeerd in het eenvoudigste van het herkennen qua mens met zijn gevolg van hetzelfde soort trawanten die in mij wonen niets is vluchtiger dan het rijp dat in mijn vermogen ligt te rijpen naast de vruchten geteeld in…

dwingend doch transparant cureert de zomer naargelang dat de dagen zich inbedden met zacht vloeiende tijd verschuivingen naar de schemer die het donker lengt naar de secessie van het moment waar vergiffenis als een erfdienstbaarheid wordt vereffend en een zonde is die als een open kaart ter tafel gelegd zich vergaloppeerd aan valsspelerij…

“ I want to live, I want to give “ als een retrograde tolt dit nummer van Neil Young om mijn innerlijke aardkloof die soms helend en dan weer het dodelijkste doel in het leven doet opklaren met hel en verdoemenis soms geef ik de tekst een andere bijval “ I want to live, I want to die “ het draaft dan als een op hol geslagen paard door een…

er zijn eeuwen in mijn jaren overgegaan naar kleine telminuten die telkens iets van me nemen een beetje leven die in zorgen de twijfels aan mij gunnen, de stap naar het overgaan in rap tempo versnellen toch heeft het ook iets gegeven, een paradox op het voorgaande, een smiley met vele gezichten en duimpjes die zich verzetten tegen…