316 resultaten.
Spookrijders
hartenkreet
3.3 met 6 stemmen
1.035 De woorden van droefheid dwalen door mijn hoofd
over de snelweg naar mijn verdriet.
De linkerrijstrook, afgesloten,
file tot aan mijn hart.
Maar op de andere weghelft rijdt
heel alleen en veel te snel
een klein hoopvol woordje, het weet niet
dat het de verkeerde kant op gaat.…
VERSCHIL
poëzie
3.0 met 20 stemmen
3.097 De droefheid komt van God de Heer,
En buigt ze u neer,
Zij heft ook hemelwaart!
Veel erger – erger is ’t verdriet,
Dat u de domme wereld baart,
Dat u de mens niet spaart
– ’t Verheft u niet,
Het buigt alleen ter aard!…
Masker
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
770 Lachend of huilend
het kan allemaal
Jouw buitenkant
vertelt jouw verhaal
Je geverfde glimlach
is maar waan
Je lege ogen
staren mij aan
Er is geen emotie
achter jouw holle gelaat
Geen liefde of vreugde
geen droefheid of haat…
als een hymne
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
661 Mordechai
kleine man
zet je eerste passen
fier en sereen
bittere droefheid
is jou vreemd
voel de vreugde
van de julidans
dans waardig
vol vertrouwen
dans in alle schoonheid
als een hymne…
Zoek
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
988 ik ben op zoek
naar een luchtledig
om spoorloos te verdwijnen
zonder droefheid na te laten
niet verantwoordelijk te stellen
voor een gedachte van niveau
evenmin als voor
gebruik van drank
een ruimte
waar ik mij straffeloos kan bepalen
tot beeld zonder geluid
en mummelen
zoveel als mij belieft
ad infini……
In memoriam Patty Scholten
snelsonnet
3.5 met 4 stemmen
724 Ze treuren ook erg in het dierenrijk
Van slag zijn olifanten, octopussen
De kikkers zijn elkaar als troost aan ’t kussen
Een slang geeft slissend van zijn droefheid blijk
De Oppergrazer daagde, kwam je kapen
Nu mag je droomloos, zonder weerga slapen…
herfst
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
498 op een dorre
kreunende tak van
de eikenboom krast
een kraai in het
schrale najaarslicht
herfstblad valt weerloos
in de zompige poel
troebele droefheid
sijpelt in het hart
voorzichtig wrijven
mijn koude handen
het najaar zacht
uit de ogen…
In de schittering van je tranen
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
665 De geschiedenis is
een gebroken spiegel
Waarheid heeft tijd
en vertraging nodig
Droefheid moet
overwonnen worden
Onze vaders en moeders
zongen over de pijn van het leven
Om de liefde en het harde werk
te verzachten
Overstelp je dierbaren
met schoonheid
In de schittering van je tranen…
Gedane zaken
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
2.054 Troosteloos en hopeloos
Wat rest
Als ziekte je ontleeft
Zoveel willen doen
Maar zoveel moeten laten
Toch nog in de gaten
Wat je moet bepraten
Voordat alles het begeeft
Iedereen doet moeite
Een ieder wordt geleefd
Maar ze blijven komen
Uit liefde, niet beleefd
Telkens wordt bevestigd
Hoeveel men om je geeft
Belangrijke momenten
Aan…
Vruchteloos
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
606 In ochtendadem fronsen landerijen
stil
verwonderd
om het lege van hun schoot
aardedonker rust
verkillend onder rijpen
nevelsluiers drijven droef
over de vorens van de velden
dauw beroert
haar ogen
vol begrijpen…
Groen is nog het gras
netgedicht
4.3 met 15 stemmen
932 Ik weet het niet, ik wil niet heel melancholisch worden
en deze droefheid maken tot mijn brood.
Leven wil ik, hopen, liefhebben soms ook
al is dat moeilijk, maar we gaan dapper zijn en
niet steeds alleen maar klagen, nu.…
Regen traant in oude linden.
netgedicht
4.5 met 19 stemmen
925 Regen traant in oude linden,
heeft de zomer
weggespoeld;
waar kan 't hart
nu troost nog vinden
nu het enkel weemoed voelt?…
Herfstwandeling
gedicht
3.0 met 49 stemmen
27.900 Reeds vroeg ontstegen aan het bed
waarin ook zij wel heeft gelegen
wier doen en laten toen mij tegen-
woordig vaak nog aan het denken zet,
ging ik de herfst in. Allerwegen
stond boomskelet na boomskelet
van alle allerliefsten het
verkoold geraamte in de regen.
Wat is dat toch ontzettend met
relaties die hun einde kregen;
al was je ze ook…
Het vonkt en beeft
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
2.060 Het vonkt en beeft alwaar
de harten leven;
Egidius, waer bestu bleven?
Hoe droevig dit bestaan
zo zonder vrienden, ik kan
er geen ten diepste vinden,
want altijd wil ik méér
en verder reiken
nooit is er iets
dat blijvend kan bekoren.
Is dan ons hart
vergeefs geboren?…
niet onvoorwaardelijk
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
618 neiging
alle droefenis om hen heen weg te lachen
Hun onwil tastte hem aan
tot in zijn spieren en hij liep er stijf van
en zijn verlamde tong kon maar tot drie tellen
Hij was al dood van in den beginne
want hij leefde naar de letter
van een obscuur schrijfsel
van één of andere vergeten filosoof
***
De essentie van het zijn
is de droefheid…
Toch blijf ik van de heide dromen
netgedicht
3.9 met 11 stemmen
593 De tranen komen nu, het trage weten
van wat voorgoed verloren lijkt te gaan -
hoe moet ik dan die andere droefheid heten
die niemand ook maar even kan verstaan?
Ik zal dan maar mijn eigen leed vergeten
en verder kijken dan de daagse waan.…
Op de kerk-hoven
netgedicht
3.5 met 8 stemmen
692 Het lijkt wel alsof het Pasen wordt:
overal bloemen op de graven;
nog haastig even langs gaan bij de doden,
bij de levenden die niet meer hier zijn.
Is de dood plots weer toegelaten;
verdringen kunnen we hem immers niet.
Paars en geel en wit en prachtig licht,
overal mensen met een ernstig gezicht;
Gelukkig kunnen de kinderen nog lachen…
Waar vandaan toch al die tranen...
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
633 Waar vandaan toch al die tranen,
wat gebeurt er in mijn ziel;
‘k Weet niet wat er staat te treuren
waar het duister binnenviel,
maar ik wil de hoop bewaren,
licht zien in de dageraad,
mensen groeten in het donker,
weer herkennen hun gelaat.
Laat me toch niet blijven steken
in wat pijn doet, wat me raakt;
mocht er nieuwe kracht ontluiken…
Gevoel van leegte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
1.466 Een begraafplaats
Stil in Crooswijk
Hoge bomen op een rij
Een grindpad, serene rust
Het is mooi
Maar maakt niet blij
Je rust hier nu al menig jaar
Jouw werk is reeds gedaan
En hoewel ik vaak verzaak
Kom ik vandaag weer bij je staan
Ik mis je papa
Ik mis je meer
In iedere zin van het woord
Ik mis je als ik eenzaam ben
En hoop dat je me…
Regen over de graven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
715 De natuur weent nu ook, al sieren zoveel
bloemen de graven, de plaatsen waar de
mensen komen om eens even stil te staan
bij wat echt belangrijk is. De liefde
die gegeven werd of ontvangen, die verder
gaat dan enkel maar dit korte bestaan.
Er is treurnis, eindeloze rouw om hen
die gingen, spoorloos zijn of opgegaan
in een grijs verleden,…
Stilte
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.489 Welk belang heeft het om te weten,
wie ik ben,
wat ik ben,
als er toch aan alles een einde is.
Wat voor zin heeft het om te streven,
naar roem, rijkdom, macht en glorie.
Als het maar voor even is.
Waarom zouden we vechten om roem, rijkdom, macht en glorie, om zielen.
Als alles toch ooit verloren zal zijn.
Als er toch een einde komt aan…
Overstuur
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
495 Nu weet ik het niet meer, het heldere denken
is weg en slechts de spoken kunnen hier regeren.
Wie kan dit echt verstaan tenzij wie zelf die
duisternis ooit heeft doorwoond, het niet
meer kunnen ordenen van heel die wereld die
chaotisch en onheilspellend op je afkomt,
met dromen die heel angstig zijn en beelden
die je hart verpletteren met kilheid…
Afscheid
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.309 Voorgoed afscheid moeten nemen, zonder
nog een woord, een blik, een aanraking.
Nooit komt het verleden terug, noch de pijn
noch de vreugde. Zo gaat het leven en toch
is de liefde gebleven, de liefde sterker dan
de dood, dan het afscheid. Het grote leven
gaat verder, met of zonder ons, maar glorievol
en teder. Niets is verloren wat werd gegeven…
De dood viel op een dinsdag
gedicht
2.6 met 5 stemmen
5.425 De dood viel op een dinsdag en je was er niet.
In bad zat ik, ik uitte onderwaterwensen tot ik
happend naar jouw adem mijn bespiegeling te boven kwam.
Piano's sloegen hun vlerken uit en wachtten op vingers,
op de gedachte aan je lichaam die hem in de vingers zat.
Aders marmerden mijn armen dieper en dieper dan een glas
was de stem die jou plechtig…
Telkens staan we voor de dood
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
800 En telkens staan we voor de dood:
het niet te noemen afscheid zonder
woorden die iets van zin vertolken.
We zijn machteloos en stil, geen
kleur of lied kan ons bereiken,
geen warmte die doorgloeit
de kou die ons gevangen houdt.
Zelfs tranen kunnen niet de dorheid
tot een stromen brengen, er zijn alleen
maar vragen en zelfs die verstommen…
Pinksteren
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
589 Houd mij niet vast, de tekens breken,
zo hoorde ik die dag jouw lied,
die dag waarop de tongen spreken
van: weg is al het oud verdriet.
Die pinksterdag was nat van tranen,
mijn ziel verzonden in die vloed
die door geen dijk geleid in banen
naar waar haar 't licht weer rijzen doet
die met zijn vuur de aarde zuivert.
Nu heeft die Geest mijn…
Afscheid
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
920 De schoonheid is tot troost gebleven
al is er droefheid, leed en pijn
en afscheid, onvoltooid dit leven
maar ’t heeft niet anders mogen zijn.
De wind schrijft woorden op het water
en ’t licht beweegt als baldakijn.…
Heimwee
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
535 Een heimwee dat ik maar niet kan verklaren,
een vreemde droefheid die er plotseling is,
is het om wie we lang geleden waren,
dat dacht ik zo, of door een groot gemis?
De zomer straalt nu nog in volle klaarte
maar nu en dan is er ook regen bij
en naast de glimlach sluipt er soms al zwaarte
want leven is niet altijd enkel blij.…
Stilvallen
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
635 Durven we nog stil te vallen
bij onmacht en bij groot gemis
of hollen we maar verder, verder
en zien we niet waar droefheid is?…
Dat ik je mis...
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
669 Stromen van tranen,
van vreugde van blijheid.
Soms ontroerend soms droef.
Opgedroogd en weggegleden
in de stroom van de tijd.
Wat is gebleven?
Een enkele traan,
vergoten in het donker van de nacht.
Een vleugje hoop
op een weerzien, misschien.
Dat is, wat er is.
Dat ik je mis...…