2287 resultaten.
spotlight
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
2.530 je tuin houdt me verborgen
tussen onkruid en wildgroei
een schaduwkind
snakkend naar licht
onder geamputeerde bomen
afgemaaid gras
groei ik gehaast
wil het leven inhalen
ademloos…
Verborgen stromen
hartenkreet
4.1 met 8 stemmen
1.552 Onvoorbereid begonnen deze
verborgen littekens
in mijn huid te boren,
ik kon mijn eigen pijnen
niet meer aanhoren.
Ik probeerde in geschreeuwde
nachten zinloos te schuilen,
maar diep kinderverdriet bleef
even eenzaam als voordien
in een fantasiewereld huilen.…
Hoge muren
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.658 Waar kan ik heen, bij wie kan ik huilen,
Van wie krijg ik een schouder,
bij wie mag ik in bange tijden schuilen.
's Avonds zit ik alleen,
iedereen is ergens anders heen,
En ik? ik voel me een blok aan hun been.
Ze gaan naar vrienden of bekenden, kennissen of buren,
Ik zit opgesloten binnen mijn eigen gebouwde muren.
Muren van bescherming…
Langs elkaar
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
484 Daar liep jij tegenover mij
en ging mij zonder groet voorbij
want felle zon in jouw gezicht
hield mij verborgen in het licht…
GAVEN
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
757 De kleine bezigheden
die elke dag weer komen
gaan schuil in het wolkengrauw
van de alledaagse hemel
maar
schijnen als verborgen sterren
wier onzichtbare stralen
de grootste zegeningen
voor het leven zijn.…
Goed-gerichte lens
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
617 Bij tafel met kind
Zij is mooi in maagdelijk wit
't Kind vraagt zich af, hoe alles kan
Verborgen schoonheid
in een goed-gerichte lens…
Sporen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
647 Koud dons,
zo zacht,
zo mooi,
bedekt de sneeuw de dorre grond.
En ziende zijn de ogen blind,
maar wat niet is kan toch bestaan.
Onder de laag van koud vernis
leeft laag op laag.
Sporen leiden ons weg van het vergaan.
Maar in de zomer,
wacht maar,
in de zomer komt de warme grond tot leven.
En toont mijn lijf zijn gebreken,
wacht maar,…
In verborgen vurigheid
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
700 Dan antwoord ik:
We zijn als Indisch volk verscheurd in twee culturen
Men zegt het niet, maar in onze vernedering brandt
de Gordel van Smaragd haar verborgen vurigheid
in een koud kikkerland…
Verborgen gebreken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
592 Verborgen gebreken, een huis geeft ze pas
Prijs, wanneer na de wittebroodsweken
Er geen grond blijkt voor stabiel grijs.
Niet de jaren zal het nog bewaren; noch
Gaat het altijd over zwart of wit. Bij goed
Onderhoud kan men nog iets sparen van
De goede eigenschappen die het huis
Ook bezit.…
Schaduwkanten
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
669 Maar voordat we verder gaan
ken je ook mijn duist’re kanten
die ik het liefst verborgen hou
weet ik jouw verborgenheden
die liever alleen het nachtlicht zien
of moeten die geleidelijk verschijnen
in een soort gewenproces
waarin liefde hopelijk toch wint
kom laten we eerst maar eens
uit onze schaduwen stappen
elkaar bekijken in het zonnelicht…
verborgen wereld
netgedicht
4.4 met 26 stemmen
839 natuurlijk waren er kinderen
zoals ik
ze namen mijn gebaren over
verdwenen in het daglicht
en in alles
wat mijn ziel verlangde
ik fluisterde ze mijn sterven toe
in het midden van de nacht
langzaam kwamen ze dan
uit de hoeken van de kamer
weer tevoorschijn
ze woonden in mijn geheim
in mijn handen
die zich vergeefs vouwden
en al…
Verborgen boodschap?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
448 verbreiden in een woord,
waarin begin en einde gloort,
valt hij terug in zijn verstilling
Hij beoefent zich in het zwijgen,
een tegenstrijdig koor, waaruit hij
verloor en overstelpt door geluiden
aangeboord in te letterlijk verhaal,
een geschreven kracht om de stilte
in te luiden als overdracht te
duiden, maar de kenners begrepen
zijn verborgen…
Welkom
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
373 met de vreugde van kinderen
die spelend
hun dag beginnen
zo zijn ze hier gekomen
reizigers als wij
van zover weg en ons nabij
met de adem die draagt
wees welkom
onder ons stem die ons aanspreekt
tot leven
gericht op ons hart
weet van verborgen pijn
in donkere nachten
als duisternis de aarde dekt
in morgenlicht verlaat…
Pakistan , en het andere einde van de wereld
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
556 zouden zien
Het is de hoop die als een bloem
in een graftombe bloeit
in het trieste uitzicht
koud en eenzaam
in de dagen van ontbering
Een sprankje hoop, de schreeuw
om hulp voor hun nood
dat het verdriet
enigszins kon verzachtten
Terwijl de mensen
aan het andere einde van de wereld
het geweten onderzocht
En de verborgen…
[ Met mensen intiem ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
455 Met mensen intiem
willen zijn: moeten delen --
in hun geheimen.…
[ Blijf maar een kind, dan ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
441 Blijf maar een kind, dan
kun je prinsheerlijk slapen --
in vreemde armen.…
[ Lusteloos duw ik ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
380 Lusteloos duw ik
mezelf op het campinghek --
heen en weer terug.…
STENENTAAL
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
220 Kasseien zwijgen,
spreken in hun smalle straat
van een verleden,
dat onverstoorbaar tussen
de huizen blijft waren.…
KRACHT OMHULT HET TERE
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
289 De hoorns van de koe ogen soms
als angstwekkende wapens
die steeds gereed zijn
tot keiharde strijd
deze strenge speren
herbergen het beheer over
warmte binnen haar lichaam
bewaren in zich bouwsteentjes
voor goede gezondheid
helpen mee met al wat
het runderlijf inwendig doet
tevens beslissen
die gekromde sieraden
van de koeienkop…
‘We vinden daar nooit tulpen’
snelsonnet
4.0 met 10 stemmen
208 Er rijden auto’s rond op ’s Heren wegen
die zijn voorzien van een verborgen plek,
bij criminelen uiteraard in trek,
wat zij daarin vervoeren, wordt verzwegen,
waardoor men wat men fabriceert of kweekt
niet onder stoelen meer of banken steekt.…
HOGE BEDOELING
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
158 God heeft wellicht onvatbare wegen
voor een ieder: al wat misschien opblinkt,
verwint plotseling of langzaam verzinkt,
en valt ogenschijnlijk alles tegen.
Op een schoon beekje roffelt regen,
geselt het water, dat dan naar modder stinkt.
Schier belemmerd door takken en stenen dringt
de stroom verder, onthutst en verlegen.
Zichzelf verliezend…
Hotel
snelsonnet
4.0 met 4 stemmen
865 Nooit meer ga ik in een hotel logeren.
Ik waande mij daar altijd onbespied,
Maar nu weet ik dat iedereen het ziet,
Als ik daar mijn vriendin lig te masseren.
Ik ben een digibeet, maar Internet
Komt dan toch wel verdomd dicht bij mijn bed.…
In het bos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
422 Als je geluk hebt groei je
langzaam
beschut door familie
Je begint bij het begin
het netwerken
in de grond
Je eet langzaam, maakt
centimeter voor centimeter
elke spiervezel sterk
en vormt een stevige huid
om een reus te worden
zoals toen
er nog geen mensen waren
en je het leven kon tellen
in eeuwen, in duizenden
nieuwe manen…
Cahaya baru
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
482 De nacht hangt groot en wijds en onbestemd
in eukalypta's duisternis verborgen
zwijgend houdt de achterkant der maan
als nachtwacht moeder aarde in haar greep
als langs de zeeën tot de verre kim
er vonken gloeien bij de oosterpoort
die kale rotsen van takla makan
in lichterlaaie zetten, woeste hoogten
van lhasa, tibet en de himalaya's…
En toen!
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
590 Verborgen in een vallei.
Verzonken in gebeden.…
geen thuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
613 het huis waar ik slaap
vier muren en een dak
mist warmte en basis
een plek waar ik zijn mag
ze denken aan portieken
een blikje, een hond
aan iemand op straat
met zijn wereld op schoot
mijn verhaal echter
is onzichtbaar verborgen
zweeft tussen kamers
waar ik nooit lang blijf
ik ben geen cliché
geen teken aan de rand
Ik ben een moeder…
Het straatje
gedicht
3.8 met 18 stemmen
5.589 Stap niet uit,
ook de bewakers willen dat je keert,
ga terug naar dat verborgen straatje,
waar je aanbelt en omkranst wordt.…
Verborgen verdriet
hartenkreet
3.3 met 9 stemmen
1.504 De één wil nog meer mijn aandacht dan de ander,
Het vreet al mijn energie uit mijn lijf,
Maar omdat me is geleerd om te helpen elkander,
Zet ik mijn eigen verborgen verdriet buiten kijf.…
Aan de steiger
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
589 Nauwelijks is de reiger
neergestreken op haar nest
waar haar slechts de nachtrust rest
als bij het breken van het licht
zodra het land de zon ziet reven
er een ritmisch luid gekwaak
in de plas wordt aangeheven
Overdag een kale plas
doet de nacht bewegen
en wordt bij het waken van de dag
weer angstvallig doodgezwegen…
En weer ontwaken
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
512 En weer ontwaken
in het morgenlicht
dat gul gestrooid werd
over daken,
en weer de nieuwe dag begroeten
die als een vage schemer
nog zoveel verborgen houdt;
maar dankbaar om het onvermoede
en nooit herhaalde uur
dat nu begint
en tot in eeeuwigheid zal duren.…