Netgedichten

netgedicht (nr. 89.642):

HOGE BEDOELING

God heeft wellicht onvatbare wegen
voor een ieder: al wat misschien opblinkt,
verwint plotseling of langzaam verzinkt,
en valt ogenschijnlijk alles tegen.

Op een schoon beekje roffelt regen,
geselt het water, dat dan naar modder stinkt.
Schier belemmerd door takken en stenen dringt
de stroom verder, onthutst en verlegen.

Zichzelf verliezend bruist de kleine mond,
gaat vloeiend met Wijdte mee, schept lichtglans:
een regenboog springt op, danst in het rond.

Zeven kleuren komen tot rust, spreken thans:
"Stil gelovend zwoegen, laag bij de grond,
straalt in d' Oneindigheid als lauwerkrans."