779 resultaten.
Nonexistent fantasma
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
627 Een eiwitspinsel
van geregenereerde
artificiële windsels
aan bewakers van beide
hersenhelften ontsnapt
Een nonexistent fantasma
van uitgestort levensvatbaar diepgevroren humanoïd zaad
aan mensenhanden klevend dna
Een entiteit die enkel
door een tour de force
in mijn dichtersgeest
is neergedaald
En als 'Realiteit'
linea recta…
Pluizen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
373 je handen
wierpen pluizen
in de lucht
met pas verkregen
vrijheid dolden
zij een heerlijk
kleurige vlucht
jij hebt
de bloemen
eindelijk uitgeblazen
zaden overrijp
na veel te lange
jaren voelde ook
jij je heerlijk blij
jij dacht ze
snel te snoeien
zo dat anderen
konden bloeien maar
zij wilden weg in een
tijd die nog kansen…
Ik keer mijn huid
netgedicht
4.3 met 22 stemmen
1.298 lekkend langs mijn gewonde bast
zoekt water vaste grond in aarde
waar zaad verholen wacht
op kiem verwekkend baren
doch gezichtsvelden wilde bloemen
wiegend in diepe dalen
verwelken onder het wolkenwier
van mijn vruchteloos verlangen
want in mij vergroeit de levensader
langs schier verweerde ribben
en onbezwangerde schoot
bloeiend rood…
Tropical beach
gedicht
1.7 met 14 stemmen
12.134 Droom standen vol notige zaden.
Het kuifje dat even omhoog komt
om de mens in zich te onderdrukken.
-----------------------------
uit: 'Hersenmutor', 2005.…
Een aangeschoten leven
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
484 je had de bloesem
hoger ingeschat
bij het loslaten
van jouw jongste tak
haar veerkracht groot
met volle kleur
van wit naar rood
tussen het prille groen
zij wiegde
op warme lentewind
keerde naar licht
en mooie ogen
gaf gevoeligheid
aan woorden
die haar vrouw-zijn
zomers wogen
dit onbezonnen zaad
gaat geen vruchten geven
realiteit…
Overrompeld.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
553 Daar sta ik in het holst
van de nacht het leven
stroomt vol met andere
kleuren ze negeren
heeft geen zin
de zomer blaast langzaam
zijn laatste adem uit
het gaf me zaad van vrede
dat in mij openbrak
overrompeld door gevoelens
probeer ik het negatieve
af te weren maar toch
brengt het een leegte
van oneindigheid
het donker…
21 december
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
479 omhelzen
en zeggen dat de tijd die mij rest
de pijn is die mij omlijnt met vage begrippen
uit een fase die niet de mijne is
ze kan niet spreken, maar in haar vuur
proef ik de begeerte wanneer ze me neemt
zij is vrouw, vaginaal en bebost met grote
borsten, haar schaamrede preekt van verlossing
wanneer ik haar diep ejaculeer met mijn laatste
zaad…
Corporatisme of zaadzakkenvullers
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
971 Sla, jonge sla
Kopland zou janken
mocht hij -naast mij- kijken
naar de lege bedjes
in de moestuin van mijn pa
sla, jonge sla
uit de volkstuin van mijn pa
werd een kropje kleiner gemaakt
door de uitspraak van het Hof
alleen Zaad met een Europees certificaat
of een torenhoge boete
wanneer u zelf aan ’t kweken slaat
lust u nog peultjes…
moeder aarde
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
531 Ik word vruchtbaar door het zaad,
van duizenden gewassen,
gans mijn lijf is nu doorweekt,
laat mij jou toch verrassen.…
tot bloei in duizendschonen
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
724 in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon verwelken
zond jij mij regen
om te helpen ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen
zo kon ik jou mijn liefde tonen
je gaf me raad
door zon en wind
ben ik gekoesterd tot nieuw zaad…
dacht je meerjarig
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
971 geploegd
maar je land ligt nog braak
heeft de lente tegoed
toch schijnt de zon
en groent de natuur
maar jouw zwart ligt erbij
alsof de winter nog duurt
waarom kon je niet groeien
in de herfst van de zomer
je rijpte volop en kleurde zo
mooi in de wind van je dromen
ik heb me vergist
dacht je meerjarig
eenparig was je gegeven
ons zaad…
ploeg me maar
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
1.055 ploeg me maar
in jouw handen
zal ik je winter
laten bloeien
in warmte samen
met je stoeien in
de lichte lentezon
jij hebt je
zaden al geplant
je hand strooide
de nieuwe sporen
onze kiemkracht
gaat ook dit jaar
niet verloren
ik heb de
herfst gesnoeid
knoppen kans
gegeven te komen
tot hun volle groei en weet
dat jij me eeuwenlang…
in breuken wortelden mijn barsten
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
1.631 kale rots, in breuken
wortelden mijn barsten
ik was gebroken door
de hand die met mij knoeide
het eigen lijf dat ik verfoeide
voordat ik kon
verwelken zond jij regen
om te helpen, ik fleurde op
je kuste me
tot bloei in duizendschonen
zo kon ik jou mijn liefde tonen
je gaf me raad
door zon en wind
ben ik gekoesterd tot nieuw zaad…
Het paradijs
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
364 het schaduwde
te veel in de
laatste winterse
contrasten nog
overheerste het
koud bleke licht
waar wind water
pegelde en deed
huilen terwijl er
zachte warmte
zonder bewolking
werd verwacht
lente verjaarde
in groen met
minimale bloei
toch zal zij in de
herfst rijpen omdat
de zaden begrijpen
dat overleven
het enige is dat telt…
Wilde natuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
416 ontstaan
sprankelend
lentelicht
was met haar
kleuren begaan
de geheime
plaats van
deze pracht
weerkaatste
in glinsterende
ogen toen jij
mij daar bracht
wij verzorgden
het paradijsje
tot een
oase van
schoonheid
omgeven door
wilde natuur
deze zomer
heeft volle
liefde in ons
hart gegrift
door de gift
van haar
eeuwige zaden…
zwanenzang
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
771 zwanenzang
mijn pen stokt vandaag
als ik een onbeschreven
blad tracht te ontmaagden
ik worstel met
een vervlogen drang
ben thans aangeland
in het gevreesde bordeel
van verlopen dichters
allen bloot geëtaleerd
op oud rose behang
alwaar woorden
zijn verworden
tot zuchten
en inkt is verdroogd
tot nutteloos zaad
ik hoor…
Lieflijke oases
netgedicht
2.8 met 5 stemmen
457 een
nieuwe orde
in de maak
jouw lach heeft
al piramides in
de woestijnen
zachtjes geraakt
geïrrigeerd
door beloken
ogen die
de dood met
warme tranen tot
wederopstanding
hebben bewogen
waar zand
weer groent
tot een schitterend
nieuw paradijs
dat in lieflijke
oases tussen eufraat
en tigris gedijt
nog schuurt
hete wind
zaden…
Papavers
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
876 Gelukkig is het zaad geborgen
in een huis vol tederheid.
Een nieuwe plant die wacht op morgen
heeft haar bloeien reeds bereid.
Niets zal sterven zonder leven,
niets zal hier voorgoed vergaan
van wie liefde heeft gegeven,
van wie in de waarheid staan.…
Onder de pompelmoezen maan
gedicht
3.1 met 61 stemmen
24.899 Onder de pompelmoezen maan
Op de oude schommel
Als op een droom van vroeger
Scharnieren knarsen
Krekels zwijgen
Onkruid
Schiet uit het droge zand omhoog
Zaden zijn verdord van de hitte
Lelies bloeien niet verder
Algen vertroebelen de vijver
Je bent er niet
Er is brood en wijn
Je bent er niet
Pompelmoezen maan
Fruit en wijn
Dompelpomp…
een aardse vlinder
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
716 vlees
als afhankelijke wees
zuigt aan borsten
doch mijn ziel
de God verzoekt
diepte niet te korsten
zo ben ik van
nature geschapen
als een menselijke zot
ik, die nauwelijks
mijzelf ken
en voortdurend
mijn duizend loten
bij elkaar moet rapen
ja, ik ben een aardse vlinder
lichtzinnig van stof
vlieg door hemelse wolken
totdat het zaad…
’t herhalende verdriet
hartenkreet
3.5 met 23 stemmen
1.709 de zachte huid van jeugd
beetje bij beetje afgepeld
en toch weer overwoekerd
gevormd tot een harnas
doorploegd van littekens
toon ik mij jou
trotseer bijtende winden
ruw als beton het oppervlak
enkel nog in ’t verborgene
bloeien wat bloemen
pijn doodt de mooiste vogel
gebarsten door het vuur
de aarde in verdroogde voren
wacht zaad…
"De zon spreidt haar bed."
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
495 Betraande zaden
zullen nooit vogels kooien,
ze planten bomen.
Verlaten oude bergen
de zon heeft weinig nodig
om dood te bloeden.
In het oeverlicht ligt
een riethalm te rusten,
de zon maakt haar bed op.…
Papavers bloeden zolang ze bestaan…
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
910 In plat geschoeide velden
klappen rozen open, bewijs
van argeloze plicht, de wereld
zich met het licht zal voeden
van te vroeg gestorven helden,
waar de koppen blijven bloeden,
om gemorst zaad een kans te geven,
te aarden aan beide zijden van een
tere grens, zich steeds weer
de ultieme wens te beleven
en hoop te laten ontkiemen…
golven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
771 De stilte breekt
in fragmenten
van het bestaan
gedragen in tijd
van golven die
eindeloos beuken
op de witte rotsen
die boven alles
uit pieken
robuust en ruw
eeuwen gedragen
geschuurde jaren
meegaand in
donkere diepten
spelonken
waar vissen
hun territorium beschermen
koralen hun zaad tegen…
Cirkelgangen
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
722 Alles keert weer: de val van de bladeren
en het kiemen van het zaad; geboorte
en dood, de eindeloosheid en de traagheid.
Alles keert weer, alleen de liefde schept
en blijft tot in de dood, tot ver
erover, alleen de liefde blijft.…
Terugleven
hartenkreet
3.3 met 11 stemmen
981 Ik ga terug in de tijd
wordt jonger elke dag
Vergeet van vroeger
heb een onbezorgde lach
Mijn verstand neemt af
de speelsheid komt terug
Herinneringen vervagen
voorgoed achter de rug
Mijn huid is strakker
ik wordt steeds kleiner
Speel zowat de hele dag
het leven is veel fijner
Straks ben ik een peuter
eindig als een eicel + zaad…
Bezwering van een paardenbloem
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
576 Maak je geen zorgen na vandaag
mijn vleugels doen het prima
moet nog wel wennen aan de wind
de temperatuur in de hogere lagen
Hoef alleen het gemis maar los te laten
kleurenfoto met pluisjes van de pisseblom
de smaak van gele bloemblaadjes zoetbitter
het eten van salade op een wit balkon
Adem me maar weg als je kunt
het zaad is…
Ademhalen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
617 Maak je geen zorgen na vandaag
mijn vleugels doen het prima
moet nog wel wennen aan de wind
de temperatuur in de hogere lagen
Hoef alleen het gemis maar los te laten
kleurenfoto met pluisjes van de pisseblom
de smaak van gele bloemblaadjes zoetbitter
het eten van salade op een wit balkon
Adem me maar weg als je kunt
het zaad is welgevormd…
Vader de Man
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
685 Vaders die mannen zijn,
maken veel te veel zaad,
een lang leven lang,
dat ze lief verdelen.
Soms winnen wij mannen de kost.
Graag willen we verwekkers zijn.
Dat is onze liefdevolle passie.
Onze kindervriendelijke taak.…
Badende Susanna
netgedicht
3.1 met 11 stemmen
725 als een waterlelie baadde ze
omringd door narcissen zich
wanende onbespied
twee mannen voelden hun vlees
en hun bloed met hun hart
en hun ziel
en hun zaad kwam tussen droom
en daad
zij waanden de witte waterlelie lief
te hebben vals
als zwarte kraaien en
als rotte appels
in de verte bij de grazende weiden
klonk een hijgend hert…