21146 resultaten.
vuurvlieg
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
710 dag vuurvlieg
trillend stipje in de nacht
je trekt mijn oog
en aandacht naar je toe
totdat het daglicht komt
en ik je niet meer zie
maar dichtbij weet tot straks
wanneer je licht opnieuw
zijn trilling aan me geeft
zodat ik lach
of zacht mijn ogen sluit…
Blauwe Maan
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.521 een deuntje, fluitend door de nacht,
een kater, die op paring wacht,
een open hemel met sterrenpracht
een dompelaar die hikt en lalt,
brallend een vuist naar boven balt
en dronken in een voortuin valt
een jongen die zijn meisje kust,
vechtend tegen gezonde lust,
zich van gordijnwacht goed bewust
een fietsbel, rinkelend langszij
achter…
Piëta
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
1.134 slechts gevallen sterren
Tot hij plots mijn droom
aan diggelen sloeg
scherven kapotgescheurde illusie
lagen op het tapijt
aan mijn blote voeten
Het weerzien smaakte zacht
veel zachter te zacht met vroeger
geleidelijk aan voelde ik juichte ik
hij neemt me mee
hij had lichaamswarmte genoeg
om te stijgen tot in de hemel
Tegen de blauwe nacht…
Voor anker
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
709 witborrelend zog
bruist weg in het ijle
verstervend in schuim
onder windstille zeilen
gekraak en geklots
een zeezilte streling
wiegende lichtjes
een meeuw op de reling
goudgeel gegangmaakt
door rimpelend klater
rijzen de sterren
uit ’t donkerend water…
Nachtvlinder
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
1.679 en haar zal vasthouden
Totdat ik het raam open en haar loslaat in de nacht…
Zeldzaam moment
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.193 Bij het open raam
Tuur ik in het niets van mijn handen
Voorzichtig heb ik ze opengevouwen
Dan fladdert de nacht uit mijn palmen op
Vrolijk dansend verdwijnt ze uit mijn zicht
En terwijl ze opgaat in zichzelf
Bedenk ik vast dat ik ooit
De dag ook in mijn vingers krijg…
Sikkel
netgedicht
4.9 met 15 stemmen
766 De nacht breekt uit
het kreupelhout en aan mijn
mond ontsnapt een hese kreet
terwijl ik ren.…
koel is de schemer van morgen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
616 je stilte
vertelt mij de pijn
verhaalt hoe we waren
verzwijgt wie we zijn
je donker
verlicht ik met beelden
hoop die er tussen ons is
was duister dat wij samen deelden
je warmte
koel in de schemer van morgen
koestert het leven vandaag
versluiert de sluimer van zorgen
je stem is de stilte
gezicht zonder licht
liefde wordt voelbaar…
Aantrekkingskracht
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
988 Hoe kan ik slapen als jij naar me kijkt
met een blik die fascineert
omdat hij ondoorgrondelijk is.
Zo mysterieus... zó lokkend
dat ik niet anders kan dan vol
verlangen staren.
Bij het besef dat deze kracht
mijn wezen voedt
en alle angsten zal verdringen,
weet ik dat dit de reden is
waarom
de wolven voor je zingen.…
Nachtwacht
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
923 gelijk de avond over aarde dwaalt
met grijze vingers rust’loos graait
naar alles wat zijn schemer
kan verstoren
sluipt de nacht
in mij
maar zoals het maanlicht
zwijgend duister ademt
en tot hellen daagt
wacht ik stil
op morgen…
Staar
netgedicht
4.6 met 19 stemmen
938 Het water slaapt
met glazig geopende ogen,
in het riet hangen
als groene tranen
wat gloeiwormpjes.
De bleke pupil
van de maan vervormt
wanneer een vis plotseling
opduikt en weer verdwijnt
met een plons.…
MELANCHOLIA
poëzie
4.0 met 14 stemmen
4.030 Als men ten laatste heeft gevonden
Waar heel de ziel naar smacht,
Dan is ’t te laat, de dag verzwonden,
Reeds valt de nacht.…
Barri Xines
netgedicht
4.8 met 13 stemmen
708 De hongerige nacht
ontbloot zijn neon tanden;
zure ademwolken
vergiftigen de stad.
Achter flinterdun glas
is het uitpuilende blauw
van dijen
in netkousen zichtbaar,
verstrikte mannen
happen naar lucht
en staren blindelings
op hun eigen reflecties.…
Herfstafwikkeling
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
712 Nu
is het laatste woord gevallen en
trekt de nacht één voor
één de warme blaadjes van het licht
uit. ‘Waarom houden ze dan toch
niet van het donker?’ Wegvliegende
plukjes wol plakken nu
in de bomen en zijn het web
waar de lentezon rustig aan
haar winterslaap begint.…
Eindeloos gevecht
netgedicht
5.0 met 16 stemmen
777 Daar slaat de bel voor de volgende ronde
duisternis stormt uit zijn blauwe hoek,
in extase klapt de wolkendonder
voor het flitsende voetwerk van de nacht.
Daglicht haalt uit, vermoeid en gehavend,
de rode handschoenen nèt iets te laag
een klap, een draai met rollende ogen
en plotseling wordt alles zwart.…
KINDERSPROKE
poëzie
3.7 met 60 stemmen
15.644 Nacht is niet boos. Als hij komt de nacht
Maakt hij de hemel open,
En veel sterren en sterretjes komen zacht
Op gouden voetjes gelopen.
Ze zijn nieuwsgierig, en naar benêe
Zouden ze heel graag komen;
Maar ze zijn bang, voor de grote zee
En voor de hoge bomen.
’t Is boven ook donker… maar zij hebben licht.…
Het is dood
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
2.948 Het is dood
Zwart als de nacht
Verschrompelt ineen
als een karkas van een dier
Het was zo mooi
Levendig als beekjes
bomen en kinderen
maar plotsklaps...
Dood.…
kruipend ben ik sneller
gedicht
4.0 met 27 stemmen
10.368 je komt zuchtend omhoog
uit de keel van de nacht
er is geen hemel meer
ik wacht
op het gillen
en vloeken en slaan
van boven
waar jij ook heen was gegaan
ijle gezichten
dicht tegen de wand
ik verbrand vast mijn kleren
gooi jou aan de kant
gegraai dan het zwijgen
onze grotten op slot
we houden ons vast
aan de rug van het lot…
Aprilnacht
netgedicht
3.3 met 9 stemmen
519 Hier is mijn zwijgen onbedoeld
in een buiten knoppenknappen
sieren de bomen het uitzicht
donkerte wanend tussen
verlichte huizen en wapperende was
vind je het maanlicht
een beetje dansend van verlangen
en je houdt me vast
even samen in die tussenspanning
betoog jij dat mijn ledig hart
een buurman nodig heeft
maar ik slaap niet
met…
kennis en de gezamelijke schade
netgedicht
3.9 met 13 stemmen
667 gewicht erachter
om dan toch nog
te arriveren in een donker krocht
tevergeefs
het verwordt zo
het vergaren van rails
naar een uitval van licht
thuishaven of tussenstation
wie weet houdt het ooit op
het klossen van een web
tenzij je werkelijk diep gaat
en dan toch nog
de dag tegemoet rijdt
per definitie
want je hebt
de onbewuste nacht…
Jardin des Plantes
gedicht
2.5 met 23 stemmen
11.448 Ik sta als Orpheus voor de nacht,
een schim, kantjil in een panterpupil.
---------------------------
uit: 'Thule', 1991.…
Wachten
poëzie
3.0 met 15 stemmen
2.145 En mijn wanhopig ongeduld
Verschrei 'k ellendig in de nacht.…
Onwetend
netgedicht
2.8 met 11 stemmen
554 In onwetend tasten en handelen
trager nog dan immer voorheen
probeert hij wegen te bewandelen
en stoot zich aan dezelfde steen
alleen het spel der ingewanden
verteert het leven vol van pijn
heeft hij in zijn lege handen
een zoete drang tot zuinig zijn
éénmaal nakend door de nacht
eenzaam in zijn zaligheid
omdat er niemand op hem wacht…
Donker valt de nacht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
529 Mezelf een beetje
niet helemaal die komiek
of die zonderling van vroeger
nog in korte broek op weg
in de straattaal van mijn schaduw
vermoei ik mijn nachten
nabij de trotse pruimenboom
geef ik mezelf een beetje leven
in mijn wolvengehuil.
*…
Avondrood richting ochtendgloed
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
702 Totdat ik wolken droom
En ik de regen niet meer hoor
De dag bijna voorbij geraasd
Totdat niets meer weet
En gisteren rond was
Zoals de maan van laatst
De nacht verglijdt onhoorbaar haast
De Poolster maakt een kanteling
Om morgen…
Het leven in coupletten
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
575 't is weer nacht.…
Nachtdienst
snelsonnet
4.1 met 18 stemmen
2.152 “Omdat ons liefdevolle personeel
Geen onverantwoord risico mag lopen
Zijn wij voortaan alleen bij daglicht open”
Zo stond er op een bord bij het bordeel.
“Dus waarde klant, kom morgenvroeg maar weer.
De meisjes hier draaien geen nachtdienst meer.”…
Het zwarte onkruid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
814 je bloeide
kleuren uit het
zwarte van de nacht
tot helderheid
van zon op een
eerste lentedag
maar ook het
onkruid voelde zacht
het openen van je gulle lach
rukte op
verstikte jou
stal je warmte en gaf kou
je hebt de borders
weer geschoond en weet
je wortels nog intact
jij gaat weer bloeien
het zwarte onkruid van de nacht…
Bospad
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
605 De dagelijkse voeten
dwalen, reizen af
naar ondoorgrondelijke wegen
daar in de verte, intimiteit verlegen
buigen de bomen weerbarstig tussen
de spanning van emotie
en frustratie, de stille winddag
neemt bijna afscheid
loopt over het oude bospad
van het duistere nachtwoud
het grote bos nabij de stad
grote nachtuilen roepen
van onrust…
Mistig was je lach
netgedicht
2.0 met 6 stemmen
861 mag ik zacht
met wolken wuiven
de zon toejuichen
en de wind bedanken
voor de koude nacht
heb op je gewacht
nog mistig was
je lach de wegen
waren glad maar
jij kende het pad
ik wolkte wuiven
zag de morgenstond
voor buien buigen
het eerste juichen
van de rode zon…