5374 resultaten.
doods
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.005 ik ben vandaag
opnieuw gestorven
droeg mijzelf
naar het graf
de dood had mij
weer ingehaald
de verlatenheid
tikte met
haar koude staf
turend overzag ik
het bekruiste veld
van eer
bezaaid met
versteende tranen
ik stond hier al vaker
ja, meer dan één keer
de gegraven kuil
weerspiegelt
de schaduw in mijn ziel
als onbegrepen…
Kus van samenstromen
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
663 bureau
het raam trekt roze uit de diepte
een glimlach en steeds opnieuw
de stroom vanuit de bron
vult elke vorm van nabootsing
ook ik wacht op het uur
morgen waarin wij smelten
in een kus van het samenstromen
een vederblad zachte kringen
blaast over elke gedachte
onnodig blijkt het moment
vergaan als nooit gekanteld
pluk ik jou uit de schaduw…
Hoorspel
hartenkreet
2.5 met 6 stemmen
1.450 Voetstappen verdwijnen in het hoogpolige
tapijt met geluiddempende onderlaag
Zacht gaan ze met elkaars zwijgen om
en koesteren het gevoel van verbondenheid
bij geloof in een bewegende schemerlamp
welke licht van de schaduw afleidt
Rond acht uur knarsen twee zilveren lepels
over suikerklontjes in de sennapeulenthee
naast de trommel…
Het mooist pigment
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
669 weer prismaat
zonlicht al mijn woorden
kleurt chromatisch
iedere zin en ik
ik schilder ga daar
altijd dwarser tegen in
wil op doek
jouw warmte
in penselenstreken schaduw
ik je zwakke kant
maar het verkeerde
licht trekt
alles uit verband
zet nachts
de daglamp aan
werk met het mooist pigment
het ochtendlicht
maakt alles grijs…
Echte gedachten?
netgedicht
2.7 met 17 stemmen
1.228 In een wereld vol gedachten
zag ik geen schaduwen meer,
gingen ondoorziene krachten
als wilde beesten tekeer;
geduld werd schandelijke schuld.
De beelden schrompelden ineen,
stille gaten werden gevuld
met jammerklachten steen en been.…
Ware Liefde
hartenkreet
4.2 met 13 stemmen
1.555 Het zijn jouw blonde haren
Die glanzen in het water
Die stralen in de zon
Die weerkaatsen in mijn schaduw.
Het zijn jouw ogen
Die mij en tachtig anderen
Laten verdrinken in het onuitputtelijke.
Het zijn jouw warme wangen
Waar mijn tranen over dwalen
Op zoek naar een bestemming.…
Verloren liefde
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
873 Doffe ogen
bevroren tranen
een mond die zwijgt
haar hart dat huilt
de wind die zachtjes
een masker streelt
over bleke wangen
en haren lokt
waar krullen futloos hangen
voeten lopen
over zwarte rozenblaadjes
laten een spoor achter
waarin in scherven
van gebroken liefde
werd gestapt
ze ziet zijn schaduw node gaan
niet bij machte
hem…
Brand
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
626 wrede vlammen verlichten de nacht
de angst op ons gezicht
is voelbaar, de hitte onwerkelijk
de oude stee kreunt, het vuur grijpt de stal
de dieren bonken tegen de wand
en schreeuwen
plots maakt een schaduw zich los
van ons die verstard zwijgen
en kijken hem na
dan werpen in vlammenstrijd
de staldeuren open, de koeien bevrijd
rennen…
Wakker worden
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
965 Droomde jij ook
Over die velden vol leven
Het gewapper van kleuren
Door de zachte kus
Van de ruisende wind
Liep jij al zwierend
Onder de grote reuzen
In de koele schaduw
Van het dichte groen
Met een glinstering van licht
Bleef je drijven
Op het bed gevormd
Door eb en vloed
Waar tedere schuimkoppen
Je lichaam zachtjes streelden
Werd…
Geborgenheid
hartenkreet
2.8 met 13 stemmen
1.556 Mijn smart regent tranen
golven die breken
op het verlaten strand
van mateloze droefheid
verloren dromen
Vannacht dwaal ik
op onzichtbare vleugels
stromen van kristal
door de bittere kou
van glanzend zwart
Op zoek langs sterrenzilver
het ijs van de blauwe maan
naar de schaduw van je gelaat
de schoonheid van je licht
de verten van je…
Veldheer
netgedicht
3.5 met 17 stemmen
989 Als veldheer van mijn vlakke land
verschool ik mij in bramen
en zag ik niet
hoe onverwacht
de dienders van mijn nageslacht
in sporen van een nieuwe nacht
als bokkenrijders kwamen
Ik wachtte in mijn ongeduld
de nacht af in mijn dralen
en zag ik niet
hoe ochtendlicht
de nevels dreef in vergezicht
waar spoken kwamen om gericht
mijn schaduw…
wie niet weg is, is gezien
netgedicht
3.8 met 25 stemmen
1.300 weg,
in plassen regen, kijk ik terug
naar dode bloemen en gezichten
achter ramen, die ik nog steeds
tel, van één tot tien
ze herkennen me niet
noch de droefheid die ik draag
achterwaarts
naar het zwarte huis
en de appelboom, mank
door het sterven van seizoenen
bij elf zoek ik mezelf en het kind
als een oneindigheid zonder
schaduw…
Je neus lijnt wulps
netgedicht
4.3 met 6 stemmen
778 ik krijt
in witte kanten
je profiel
vang kleur
leg het apart
in wit en zwart
scherpte
vangt schaduw
markeert
het bloedeloze dun
in lippen
saam gevat
je neus
lijnt wulps
in terugval
naar je ogen
subtiel de strakte
iets verbogen
je voorhoofd
vlakt en
toont verloop
de rode haren
stijlloos losjes
overhoop
wit verliest…
Ben jij de tijger
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
821 dagen kantelen
in schemering
verlengen schaduwen
om nachten minder
zwart te geven
en zichzelf langer
te verwennen
met het licht
dieren wisselen
van leven
en gaan rusten
uit het zicht
van opkomst
tot aan ondergang
ben jij de tijger
die al loerend
loopt te azen
op dat grijze ogenblik
wanneer de prooi
ontspannen is
omdat de nacht…
Colonne
netgedicht
4.7 met 26 stemmen
1.177 Maar steeds zijn er de berken,
we blijven in hun schaduw,
we vergeten de zon en het fruit.
Laten we ontsnappen!…
ONBEDUIDENDE POLKA
poëzie
3.9 met 8 stemmen
2.974 Een Arlequin in watergroen
versleten roze draagt Colombine
de hof is groot de bomen hoog
het roodste rood van de ahorn
op 't diepste groen van dennen
wij stappen kleine stappen
-hoe is de kiezel scherp aan uw satijnen schoen-
het pak van Arlequin is watergroen
opdat het passe bij 't versleten roze van uw rok
en als de schaduw zij van uw assen…
Verwarde geest
hartenkreet
3.7 met 7 stemmen
2.049 Verwarde geest, door haar schaduw weergegeven
Huilend tot in het diepste van haar ziel
Ach, kwam de lieve heer mij nu maar halen
Fluisterde ze in al haar kinderlijke eerlijkheid
En de pijn kwam diep van binnen, zuiver leed
In pure eenzaamheid verdronken
Omdat geen mens begrijpt hoe haar gedachten
Haar eigen geest haar zo bedrogen heeft
Ik…
Eens toen de dagen
gedicht
2.5 met 1716 stemmen
291.146 Eens toen de dagen
over de riviertong lagen
lang en wazig
onder de macht van leed
kwam stralend de boot
onder de herfstbrug gevaren
en ik zat bang voor het licht
in mijn schaduw
jij hebt zorgend de boot aan de kade gemeerd
bekommerd mijn twijfel
mijn angst genegeerd
en je hand hielp me mee
op de loopbrug
en het licht waarin duizenden…
Woordelijke vrijage
netgedicht
4.6 met 17 stemmen
1.098 je bent het, in een kleur rood
met de kracht van je schaduwen
je hebt geen idee van de gedachten
die er door mijn hoofd gaan
ik zie het voor me, helder, zonder
dat ik het kan thuisbrengen.
jouw dwingende zin uit de hitte
ben ik niet vergeten.…
Vaarwel aan t, woud
hartenkreet
4.2 met 4 stemmen
977 In schaduw van uw bomen
Zaagt gij zo vaak ons komen
En rusten op uw mos
Ons lied wordt onder 't heengaan u
Uit dankbaarheid vereerd.
Wil ons opnieuw ontvangen
Met bloesemgeur en zangen,
Als de Meimaand wederkeert.…
Polemiek
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
2.332 Hangend in mijn luchtkasteel
waar ik met kleine stipjes mee
hoog vanuit mijn wolkenzee
zie `k herhalingen van te veel
Aan gronden neem ik geen deel
want ik waan mij een goede fee
Verwerp de schaduw van elk idee
waar ik van droom en of mee speel
Ik heb het land aan zeeën tijd
en overdrijf uw stranden graag
Die grenzen loos ik…
Vraag gesprek
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.082 Kom even bij me zitten
dan praten we nog wat
over de dag, terwijl we
starend in ons lege glas
de eenzaamheid verdrinken
Laat onze woorden vloeien
als een donkerrode wijn
vanuit een mat bestofte fles
waarin de bodemlaag depot
achterblijft in diep bezinken
Toe, geef me even van je tijd
zodat de schaduw op de wand
niet mijn enige gezelschap…
Dronken nachten
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
1.877 amper belicht wentelt het noorden
rond mijn schaduw strekt zich, lacht
zich een stuk in de open winternacht
waar de leegte galmt met woorden
maar de vrieskou wreekt zich toch
niet als de vorst nog bloed laat stromen
en mijn grijze ziel de verloren dromen
bewaart en ik bij zinnen ben nog
waar stemmen éénparig klinken
zoals de glazen…
Ik ben altijd daar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.868 ik nu niet bij haar ben
Liefje, kijk 's om je heen
ik ben het zonlicht in je gezicht
je bent nooit alleen
doe je oogjes maar 's dicht
Ik ben jouw maanlicht bij nacht
ik ben de droom die jij beleeft
ik geef je eeuwig mijn liefde en aandacht
omdat je die ook aan mij geeft
Ik ben de wind die waait door je haar
ik ben de schaduw…
Fataal verdriet
hartenkreet
3.9 met 13 stemmen
1.256 Je draagt een schaduw in je leven,
verdriet verzwakt je spreken.
Je loopt gebukt door het lijden,
bedolven door massieve pijnen.
Patronen worden verbroken,
schuldgevoelens worden geslepen.
Langzaam gaat het je lichaam slopen,
je gemoed zinkt in grijze nevels.
Er is geen onderscheid meer
tussen licht en duisternis.…
Betoverde kastelen
hartenkreet
4.4 met 9 stemmen
830 In de schaduw van een boom,
vang ik het laatste briesje op
van de rijpe zomer,
dartelend in mijn tuin.
Daar waar de zon ondergaat
wiegen enkele vogels
in de zacht cirkelende stralen
van de ondergaande zon.
Wolkenstapels verzinnen
witte feeën en kastelen,
hoog in de betoverde lucht,
waar ze meedrijven
op mijn gesloten ogen.…
Het zwarte is er af
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.104 Waar eerst alle hoop verloren was
schaduwen en donk're wolken dreven
waar geen lichtpunt was te kennen
is weer zonneschijn terug-gegeven
Waar de strijd eerst werd gestreden
en verdriet d'overhand had
waar je wankelend bent uitgegleden
kwam ook plots weer levenspad
Wolken zullen nog overdrijven
maar het zwarte is er af
een gouden randje…
Als de tuinen van Versaille
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
723 Als de tuinen van Versaille
Potentie van glooiende graslanden
Bloeiende rozenvelden
Knusse haagjes en nette grindpaadjes
Spel van schaduw en kleur
D’een een schoffel, d’ander een heggenschaar
Af en toe een hofbaron
Schuifelend over zanderige vlakte
Nee, het is nog steeds niets
Binnenhuisarchitect heeft liever Fontainebleau
Parkwachter…
de filosoof
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
745 hij plantte een zaadje
van verlangen
in vruchtbare grond
koesterde het
voor droogte en kou
zorgzaam beschut
het groeide voorzichtig
doorstond de sei- en andere zoenen
werd trotse jonge boom
de kruin vol sappen
bruisende belofte
van schaduw en oogst
lente verraste met bloesemkroon
en zomer bracht licht
het najaar een korf vol ideeën…
de fietser
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
581 neemt zijn eenzame tijd onder
de verre witte bergwolken
geen schilder maakt ze zo
hij begroet de trage koeien
tijdloos herkauwend in ’t groen
in de schaduw van de meidoorn
in de verte de kalme stroom
de ijssel met daarover het pontje
naar de mooiste overkant
hij begroet de einderzoekers
en voorzichtig brengt hij hen
waar ze vandaan…