6828 resultaten.
kom maar mijn bloem
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
707 het leven is koud
te oud om nog
lente te bloeien
adem tekort
krachten verloren
bloed lijkt bevroren
het wintert te lang
in donkere luchten
tijd lijkt te vluchten
kiemen zijn op
het groen is te klein
om te groeien
ik koester nog kleur
uit voorbijzijnde zomers
proef steeds hun geur
kom maar mijn bloem
die zon weer laat schijnen…
Ik mis je zo
hartenkreet
4.1 met 22 stemmen
1.910 Alsof je met scherpe messen
mijn liefde te niet hebt gedaan
En ik weet niet hoe ik het moet zeggen
of hoe ik het je duidelijk maak
geen woorden om het uit te leggen
en ik probeer het o zo vaak
Maar soms is vechten zinloos
en vergeet ik dat je weg bent
alsof je voor een ander koos
en je alleen de weg kent
Maar ik sta hier in het donker…
De gele kam
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
919 En achterin, tegen ‘t blijvend groen
op donker geroeste stam,
in het wijkend licht zich steeds vernieuwend,
een glazen beeld; "de gele kam".…
Marmer
hartenkreet
3.9 met 7 stemmen
1.100 Ik verga in tranen
opgezweept door
een schor verleden
Onder grafzerken
rukt mijn hand aan
vertroebelde geesten
Door onbegraven gehuil
splijt de hemel zich
in de donkere lucht
Geketend aan het marmer
sterf ik onbeweend
in een tergende vlucht
Te diep geworteld
draag ik mijn gebeente
onder de holle treden
Verduisterd zal
mijn…
angstdroom
hartenkreet
3.3 met 10 stemmen
2.564 deze angstdroom
zeg het woord dat mij wakker schudt
de stilte van de nacht
het zwijgen maakt mij bang
zo eenzaam en alleen
je hoort de regen tegen het raam
ik blijf de maan aanstaren
je zou er toch voor mij zijn
hoe vaak ik je naam ook roep
je antwoordt mij niet
je zou me toch steunen
maar je blijft stil
ik kijk naar de sterren
het donker…
Getuigenis
hartenkreet
4.6 met 10 stemmen
909 donker. het kind bevroor
de wind liet niets blijken en schoof verder
voorbij het veld van verborgen mos.
doof. moeders gehoor
ik zag een kind sterven
en raapte het op
onder de onbuigzame boom…
Qu’as-tu rêvé cette nuit ?
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
591 je voelt me
over het ruwe stof van donkere heimwee
en ik
kijk in te grote ogen
ik ben maar wie ik zijn kan
en minder
onvermijdelijke woorden
in bijeen geschraapte minuten
die onrustig wiegen
naar een nooit beloofd land
de zee roeit naar droomlage
wolken en ik gijzel ze nog korter bij mij
want de aarde draagt
niet verder dan het klad…
Mijnen
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.256 Hard als steen en sterk
Uit diepe gewelven
Stof en gruis van het zware werk
Eeuwig rots delven
Donker en koud is zijn bestaan
Van aarde is hij een slaaf
Met pikhouweel gehard van het slaan
Een zware opgaaf
Altijd op zoek naar glans
Gesleten steen
Een ritmische dans
Al slaand om zich heen
Wilskracht is hem niet vreemd
Waar is de zon…
Dichtbij de hemel
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.489 Ik ben bewaard door een engel
daar op de intensive care
want hoewel mijn hart wilde stoppen
was mijn ziel nog niet zo ver
even werd het donker
Waar ik zweefde tussen hoop en vrees
maar de engel verzekerde mij
dat hij de kant van het leven wees
ik volgde zijn weg
en langzaam kwam ik bij
Ik kon het niet geloven
die engel was er echt voor…
In rode wijn
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
1.360 In rode wijn
droomt zon
haar bergen
wolktlucht omhoog
langs hellingen
om op de top
het zicht te tergen
van verleidelijk groen
naar donker dreigend
de witte kam met
sneeuw lijkt blijvend
een markeringspunt
als het zicht
ons wordt gegund
de zomer zindert
in het warme dal van
geel en witte huizen
de straten zijn er smal
in…
de onzichtbare overkant
netgedicht
3.9 met 12 stemmen
697 mijn hand
en het gezicht werd
bedekt door bladeren
voelde ik mij overmand
door vreugde
die stroomde door
eindeloze aderen
het was nabij een veld
dat leunde tegen
de uitgestrekte bosrand
waar de dag, zo scheen,
haast bleek uitgeteld
de avond hing
boven volgezaaide
gleuven van
het vlakke land
dat wachtte op
een vochtig donker…
knietjes knookten
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
855 ze ademde
vergane glorie
knietjes knookten
in te korte rok
donkere uitgroei
in de blonde lok
ze klassiekte
een vergeten mode
wiebelde op hoge hakjes
trippelde te kleine pasjes
fluisterde een haags accent
snoepte iets te vaak gebakjes
verkeerde in de
hoogste kringen
maar haar val kwam snel
die cirkels zijn gesloten
ze probeerde…
van dag noch uur
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
997 zich niet beschrijven liet
wellicht probeerde ik geluk
als woord
wie hield me immers tegen
om op te gaan in lichte zinnen
rozelaars
en herschreven stillevens
- de lucht is schaduwloos
en, zoals dat gaat, in bloei -
zo anders dan de tijd
die nu mijn waan verzamelt
de wolken
grijs, de vlagen zwart
en alles wat nog donker…
De astrale slaap
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
748 Donkere materie
Chaos geconcentreerd
Onzichtbare serie
Gevisualiseerd
Doelloze krachtbronnen
Doorgaan transformatie
Groepering gewonnen
Tijdens meditatie
Energie onttrekken
Stromen uit de Abyss
Beweging verwekken
Scheppende duisternis
De orde heeft richting
Aan de wil gebonden
Stralende verlichting
Als dromen verzonden
In…
loss
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
869 3 dagen lang zweefde ik in de verte
in mijn diep geraakte spiegelbeeld
door donder en bliksem
te zwaar verdeeld
3 dagen lang was ik zwaar de klos
viel dieper en dieper
in het donkere immens grote bos
te vaak ging ik zo los
viel samen met de dieren
in een vergeetachtig bestaan
de aarde draaide wel door
maar nooit,nooit gaf iemand gehoor…
Gekerfd hart
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
477 De kerktoren slaat onverwacht
twaalf keer, doodse stilte volgend
het vuur knisperend, blakend
littekens nu zichtbaar zijn
alleen in het donker.…
Berouw
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.248 In het duisteren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
golven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
771 De stilte breekt
in fragmenten
van het bestaan
gedragen in tijd
van golven die
eindeloos beuken
op de witte rotsen
die boven alles
uit pieken
robuust en ruw
eeuwen gedragen
geschuurde jaren
meegaand in
donkere diepten
spelonken
waar vissen
hun territorium beschermen
koralen hun zaad tegen…
Weg wijzer
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
627 omdat het pad dat voor haar ligt
grauw en donker
grillig en eenzaam lijkt
haalt ze diep adem
draait zich om
begint heuvelopwaarts te klauteren
haar haren speels lokkend
in de wind
een andere route volgend
in haar oren en op haar netvlies
de fluister
om juist elk moment
van de dag te plukken
geen seconde te hoeven missen
hoog boven haar…
staat
hartenkreet
2.2 met 9 stemmen
1.440 Alleen de hakken van m`n laarzen
tikken op de stenen
van een in donker gehulde straat
het is net bij iedere stap
in een licht dat af en toe verdwaalt
uit een lantaarnpaal
die daar waarschijnlijk al een tijdje staat
het lijkt dan net
of er een kinderkopjeskoor
zingt en praat
over eeuwen oude praatjesmakers
over boeken van groot vermaak…
zo moe
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
803 wie wijst me
waar ik rustig slapen kan
nu mijn bed
met ijs is toegedekt
een berijmd gordijn
stijf de buitenwereld weert
morpheus wenkt
met armen wijd open
doch stoorzenders
scheuren mijn nacht aan stukken
een slaapwandelaar
doolt door de donkere nacht
zoekt de verdwaalde stilte
wie heeft voor mij
een plaatsje vrij
waar leg ik het…
over alles wat ik heb gehoord
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
1.147 ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend
ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar
of tot zee verwend
blind voor minder
en de dagen door het blote tij
zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water
het geschreeuw nog maar net voorbij
ik zei onder donkere daken…
Wind op zee
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
435 een golvenkreet stijgt op
gegeseld door westerse wind
water spat en spettert
kabbelt en kibbelt
raast en slaat het strand
baar na baar halsoverkop
hoog opstuivend water
zeegeboren wind
als wispelteurige geweldenaar
van elke donderse golf
dan een flitsbericht
rechtstreeks van de zon
licht schroeit langs donkere wolken
die uiteen wijken…
Deel
hartenkreet
2.5 met 2 stemmen
1.044 Langzaam maar zeker
zijn wij bezig
om terug te keren
huiswaarts zonder herinnering,
Van donker naar langer licht
vanuit open ruimtes gevlogen
een horizon wijst de weg
met op onze rug
een windroos geschilderd,
Zouden wij niet liever vergeten
en verder dwalen zonder diepe verhalenstof
met een dagelijks zweven langs maskers
die ons van alles…
Pratende golfjes
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
551 Terwijl ik wandelde
in het maanlicht
maakte donkere silhouetten
nog puffende geluiden.
Plotseling sloot
de maan zijn ogen.
Maar even laten scheen
de maan weer prachtig
over de duizenden goudkleurige
zachtjes pratende golfjes.
Met veel zoet
ging ik die avond slapen
op mijn zingend
goudkleurig slaapkussen.…
nachtgedicht
netgedicht
4.8 met 122 stemmen
1.928 Weer laat de nacht
een zandloper vol
gedachten stromen
een reis door de tijd
die te langzaam
wegtikt
minuten dromen
zich een eeuwigheid
en het donker
raakt de tel kwijt
in het zwarte niets
dat anderen laat slapen
maar mij genadeloos
wakker houdt
tot de ochtend
de zon op laat gaan
als een zachte deken
over het bestaan
van licht…
Tot jij versteende
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
592 lang deelden we
de bergen samen
kiezelden op
helling en vallei
onderscheid
kenden we nauwelijks
wij kwamen van
dezelfde rotspartij
tot jij versteende
in gedachte roem
stilstond als huis
en mij tot gruis benoemde
nog zeil ik
keer op keer
kaats tegen de spiegel
van het laaggelegen meer
waarin de schaduw
van jouw donker en
hooghartig…
Moeder (2)
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
1.166 Een meisje is ze,
donker van oog en haar.
“Dag moeder”, zeg ik,
“Dag kind”, groet ze mij
-een man van zestig jaar-
en ze gaat verder kerkewaarts.
Zo makkelijk valt de tijd weg
in het besef
dat slechts een laag beton
mijn stappen scheidt
van die van haar,
vijfentachtig jaar geleden.…
pijn
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
941 Maar na deze donkere leegte van kwelingen verdriet en pijn is er geen leven geen leven die dit doorstaat.
Na dit kan je niet leven ook niet zonder al die pijn.
Na kwellingen en pijn is er geen leven, Jouw leven is slechts een slecht omhulsel van wat het leven moet zijn.…
Doodlopend
netgedicht
4.0 met 26 stemmen
887 je gaat niet zomaar
als je wordt bemind
bij een glimlach
van een geliefde
en sprekende ogen
van een kind
soms blijkt de aarde
te groot
of de hemel
eindeloos ver weg
een ziel is dan
in diepe nood
het gevoel
geestesdood
denken kent
heg noch steg
je gaat niet zomaar
als missen huilt
in het donker
waarin de zon
is verdronken…