5388 resultaten.
De ware toedracht
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.071 jouw zoete nat
afkomstig uit de bron waar jouw dijen
zich ontvouwen
maar wat zich spreekt is de eenvoud
van het verleden, de ware toedracht
herkent het verbond van kracht en waanzin
doch jouw schouders vleugelen mij
langs diepten zonder stem, zelfs waar de
hemel stamelt is jouw driehoek mijn huis
dat mijn binnenkomst verblijdt met
schaduwen…
MANKES AAN VAN BEUNINGEN
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
413 Het is augustus en de hitte zindert
Hevig verlang ik naar de winternachten
Ik zal er nog een tijd op moeten wachten
Het is vooral het vele stof dat hindert
De schaduw op de boerendeel vermindert
Mijn klaagzang en beïnvloedt de gedachten
Die mij tot dit bedrukte schrijven brachten
De kunstenaar in mij herrijst en vlindert
Want hij beseft…
Ik ben geen mens
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
567 Het schamen voor gedrag van soortgenoten
Pijn ervaren anderen aangedaan
Verdriet voelen te zijn verstoten
Zo talrijk alleen staan
Het niet verspillen van water uit de kraan
Het kruipen door ingebeelde goten
Het restje ziel wordt afgestoten
Thuisloos zal het beter gaan
Gevangen in mijn eigen vrijheid
De schaduw houdt me uit het licht
Waarheid…
Aangeslagen stilte
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
696 de zon schijnt
uit een ander perspectief
kleurt nog vaag oranje
schaduwen rafelen
zacht klappende handen
maken een grijs gebaar
nog dwaalt een
verloren schreeuw als spook
door de aangeslagen stilte
verwondering in toon
omdat de vriend verloren ging
op wie men dacht te bouwen
verdriet omdat
de helden gewone mensen zijn
die spelen…
Uit grijze hemel
poëzie
3.3 met 6 stemmen
1.695 O somber, toch zinrijk verleden,
Dat immer ver en verder wijkt,
Gezegend is het zonnig heden,
Waarover nooit een schaduw strijkt.…
Bij iets in je ogen
hartenkreet
3.8 met 8 stemmen
1.263 ...Bij iets in je ogen…,
liet je afstandelijk begeren
Zag ik blijde angst tegelijk bewogen
in gevecht,niet te acteren
Een zon in de schaduw,
die niemand misschien zag
Woorden vertelden me ruw,
een gesloten mond in ooglijke aanslag
Het verlangen in charme,
de pauper in charisma
Dringt als verloren warme,
kijkende schisma
En het stil…
Suite
gedicht
3.5 met 2 stemmen
4.688 -ze lacht niet meer denkt hij
dit heeft ze voor mij over, er is hoop-
Die is er niet
Ze krijgen allemaal een jaar:
Hij zelf, zijn fiets, zijn schaduw en zijn verdriet.
--------------------------------
uit: tijdschrift Tirade…
Voltooid maar niet gevonden
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
786 Een schaduw van stof en nietigheid
in gedachten
zonder een verlossende ontmoeting
of een gebaar dat de trieste sporen uitwist
van het wachten
dat ze niet meer vroeg
of wilde dragen
met haar lichaam dat alleen nog sprak
in een taal van een onzichtbare koude pijn
en een stille wanhoop van
omkerende momenten
en een wakend…
Lieve oma
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
1.188 Jouw schaduw
hangt over alle meubels:
het kastje dat je achterliet
staat vol met snuisterijen
daar achter in de hoek.
De klok
ooit nog de trots van oma
tikt verder hier de uren
vergroten steeds de afstand
tot wat je achterliet.
Het huis
de muren vol verhalen
vult zich met nieuwe bloemen
van hen die jij nooit zag.…
Zeg het eens
gedicht
4.0 met 1 stemmen
12.421 '
Zij ging liggen in het gras
en dacht: 'Ik ben nog de schaduw van mijn eigen
sedert mijn man verschroeid is
in Hannover.'
----------------------------
uit: 'Oktober '43', 1998.…
Bakerkamer
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
493 in geveinsde doofheid van de muren weerklinkt gefluister
in kraken van de trap en piepen van de deur, als geratel van ketenen
in de zwartheid van een gewatteerde nacht
tot hier moet mijn schaduw hebben gereikt, onwetend
van annexatie, van wrikkende, schurende tijd
tot hier, in de kamer waar ik het lot van jeugd volbracht
ik zie flakkerende…
de verwondering nabij
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
606 wat kan ik nog schrijven
nu de wind me voortduwt
en de houthakker in mij
heeft verwond, geen kruin
die mij nog schaduw biedt
slecht mijn bast is nog verankerd
in de valwind die mijn boeg dreigt
te breken in het aanstormend tij,
tij kan helen tij kan breken
het onherbergzaam geklaag, de weeklank
van dit lied, het verliezen van de niet…
Gloeide maanlichtgeel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
544 de vleermuis
en een glazen kat
schedeltjes van ratten
ik had van alles wat
nam de donkere
schaduw van het pad
een paar lijkbleke skeletjes
ging er snel mee aan de slag
mijn raven zaten
op hun tak te rouwen
maar wisten vliegensvlug
de restanten te verstouwen
het elixer gloeide maanlichtgeel
fonkelde wat sterrenpracht
ik roerde het…
Winterboek
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
574 Er heerst een winterse stilte
tussen de lege bladzijden
van het onbeschreven winterboek
wat er na het bezinken
is blijven hangen aan de mensheid
is jouw wanhoop
uniek in zijn alleen zijn
maagdelijk als onbetreden sneeuw
als een ster in donkere nacht
die menselijke schaduw verlangt
waar het licht de wensen wegneemt
doodse kalmte zich…
afscheid
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
733 van mijn lichaam
klonteren weggeëbde
opeengehoopte herinneringen
samen tot een amorfe massa
zoals vergeelde foto's
in een kille kelder gepropt
in uiteengevallen vergeten
kartonnen dozen zich gekruld
en gescheurd een weg
naar buiten wurmen
waar de hongerige duisternis
wacht en ze opslokt
ik raak je kwijt
je gezicht wordt een schaduw…
publieke banken
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
499 de banken in het park dragen
het lichte gewicht van een plaats
bezaaid met bladeren
bestemd voor gesprekken en stiltes
soms bezeerd door verwijten maar meestal
geeft de rug een schommelen aan
vertrouwd met tussenpozen van schaduw en
licht woorden tot de bomen gericht of bedekt
met een krant voor een slapende man
de banken bieden…
Ode aan de Leegte II - Kosmos
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
653 De zon begeleidt en dirigeert
planeten en myriade manen
ten dronken dans in cirkelbanen
het multiversum musiceert
In mechanische melancholie
baadt de ster die verder kwijnt
haar helderheid - tot ze verdwijnt
vervalt in vale apathie
De celestiale schemering
een schaduw sluiert Edens Hof
de grote Godendeemstering
herleidt 't heelal tot…
A la Campagne
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
655 ik was er weer even, ·
daar, bij mijn grote liefde,
het orgel à la campagne
in het kerkje van Pleaux,
Romaans en zonder franje
daar huist een geschenk
hemels groots, te groot voor mij
in het schaduw-rijke bedehuis,
oprijzend aan de linker zij
de toetsen weten dat ik
geen gedachten meer denk
als ik mijn gevoelens door
de loodrechte…
Schaduwzijde
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
671 Vanaf de zijlijn bekeek ik jouw passie
de wijzers tikten door het hele uur
ik voelde de hartstocht door mijn bot
maar het bleek jouw schaduw op de muur.
De intense beleving die jij deelde
door golvende bewegingen van je haar
jouw betoverende silhouet verlichtte
mijn balans met een vertragend gebaar.…
Porselein van het heden
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
450 rakende woord
al bij voorbaat gemeden
in porselein van het heden
onontkoombaar
gaan ogen minnekozen
ontspant de lach lijnen
die ik vroeger niet bij je zag
weer stroomt bloed
in uitbundig kleuren
geen verhitte discussies
maar een ultiem lief gebeuren
in liefde en licht
hebben wij genoten van
wat ons heeft ontbroken
verdwenen zijn schaduw…
Weerbarstige contouren
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
447 heeft
het palet met klassieke
kleuren klaargezet
wind veegt nonchalant
wat bladeren van het doek
kaalt takken tot een lichte hoek
waar aarde somberde
onder het zomers zware loof
komen nu de jonge varens bloot
het is geen tweederangs leven
zij gaan deze herfst
nog hun lentetintjes geven
toch schraalt het weer
en scherpen lange schaduwen…
Jouw stad van toen en jij niet meer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
612 De stad van toen is weg
Nog wel haar schaduw in een oud gebouw
en in de luwte van de bomen
Goed dat je toch niet bent gekomen
want
de toegang tot de stad van toen
is moeizaam zonder jullie dromen
En toch
kijk en loop je nu met mij
En stuur je bijbelteksten die me zeggen
We zien elkaar weer terug
Je bent weer bij me in verhalen
Over heksen…
Eindejaarsgetijden
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
501 Terwijl ’s nachts
de klok traag tikt
als ogen te lang staren
in gedachtenduister
vliegen vlug de dagen heen
als de bekende schaduwen
tja we worden al meer
ouder grijzer kaler
kouder wijzer valer
zou soms weer het einde
van het jaar naderen
of kom ik echt elke dag
al die uren tekort
ik weet het niet...…
Dag oude dibbes, dag oud jaar
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.036 Schaduwen vallen over
de lichte trend van een duikelaar,
die het zwart omhullen bij het
naken van een nieuw jaar.
Niets is moeilijker dan afscheid
nemen van een duikelaar in zijn
element; die weet dat tijd toekomt
als de wisselaar bijna went.…
Dageraad
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
517 Het licht trekt vrolijk haar baan,
dwingt schaduw die moet gaan,
over tegeltjes ter plekke.
Het kwetteren van gevederde
vult wederom de lucht,
De ouverture van het gevogelte
klinkt soms zelfs opgelucht.…
De overtocht
gedicht
4.0 met 1 stemmen
8.255 Het zijn die ogen in de schaduw
die dood gelezen zijn.
Waarheid is een woord met wapens.
Het gaat om angst in de woestijn,
gevleugeld beest uit lang vervlogen eeuwen,
wreedheden flitsend op een zinkend scherm.
Je moet niet met je vinger wijzen,
het was haar moeder die het zei.…
Als je ogen donkeren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
493 jij bent ondeugend
nog niet afgevlakt
maar heerlijk transparant
laat mij
vol liefde schaduwen
ook in je donkere kant
glinstert warm
in weerkaatsing
van het hemels licht
de jongste schepping
straalt op je al
paradijselijk gezicht
maar als je ogen
donkeren in het
aanschijn van de hel
rommelt donder
flits de bliksem snel
en…
Minnelied
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
395 Stap gerust de avond maar in
waar de schaduw zo groot lijkt
verberg je licht nog even
als je de dag weg wil geven
en mijn liefde bezwijkt
voel op de tast mijn handen
doe je ogen maar dicht
de waarheid die we vonden
vormt een bundel van licht
bal een vuist voor de nacht
lef om mijn wereld te volgen
gericht op liefde die zal…
Kop of munt?
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
560 Nadat de laatste tram
is vertrokken, vonkt zijn
schaduw na op de bovenleiding
en in het neon in een gebroken
zitting van de nacht,
overweeg de kansen
in een rimpeling van overmacht
omfloerst door de lipstick
op het bevingerde glas,
soms te vol om leeg te raken
en na de goot volgt een nog
diepere plas, waarin het genot
door bijsmaak…
In wat grijzig wit
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
448 ik donker de dagen
in afnemend licht
wis langs mijn ogen
voel teruglopend zicht
door een onbekend
schaduwen verloor
alles langzaam contrast
verdween schoonheid die was
heb al jaren het
glanzen van kleuren gemist
vernisjes verworden tot
craquele in wat grijzig wit
ik weet het helderen
nog uit mijn jeugd
een sprankelende zon
in…