7667 resultaten.
Suites voor Annemieke XVII
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
436 alle sneeuwpoppen
met takken penen dollend
brrr wat een vrieskou
een natte lente
de bomen in compleet groen
mossen en knoppen
hoopje agenda's
lezend achter brandnetels
te lang en langer
aan een witte muur
boven een doos sieraden
de jaden ketting
het hangt aan de wand
oude herinneringen
komen boven -…
Suites voor Annemieke XXVI
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
526 pillen en de tijd
een doosje vol vindbaarheid
waarop een vlieg landt
een lat-relatie
de afwas stapelt zich op
glimlach na glimlach
zo zacht zo open
daar gaar het grappen maken
oh zo makkelijk
geen tijd voor groeien
slordigheid in perfectie
in een holle boom
witte narcissen
en de geur van de lente
valt pas later op…
Wisseling
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
500 weelderige zomer roept broeder herfst
met kleuren van haar lichtend kleed
hij komt met zijn roestbruin seizoen
bomen gaan gloeien in goud en rood
nevel glinstert op grijze webben
het gistend vergaan wasemt kruidig
het lied van de herfst blaast majeur
met wisseling naar een stil mineur
oogst wordt in schuren geborgen…
in het aanschijn
netgedicht
3.3 met 12 stemmen
694 in het aanschijn van
een reeds te vroege geboorte
groeien tussen nagelaten generfde blaren
van een voorgaand najaarssterven
knoppen aan mijn bomen en
zie ogen naar een gemiste winter staren
niet dat mijn gemoed
eerder zal opfleuren in dromen
of dat ik eerder het licht zal erven
de schaduw lijkt dat nog te bewaren
wat niet is zal…
Bos
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
813 Ik weet dat wij
in bomen zijn uitgebroken
voor groei en strekken
naar elkaar en reiken
in liefde.
Ik weet: wij lopen vaak stuk,
stuiptrekken op hars, schors
en het kussen van rasp
en oud hout.…
De massa
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
979 opgeslokt
door de massa
Zoals een grasspriet
in een wei
of een druppel
in een rivier
Zelfs je verbergen
even achter een
witte wolk kruipen
zoals de zon
is een hele klus
Maar wat ik wil
is even alleen zijn
Heel even alles
mooi ordenen
Helaas, de massa
achtervolgt me
zoals mijn schaduw
en kleeft aan me
net als de wind
aan de bomen…
Wind
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
761 De symbolen van de wind
Leren mij te blijven staan
Dwarrelend beweegt een blad
Door een toeval heen gegaan
Ik verzoek het stil papier
Spiegel voor mijn zucht te zijn
Minder vluchtig en gewoon
Sterren in een raamkozijn
Bomen buigen soms ontwricht
Blijven staan, onaangedaan
Wuiven niet met winden mee
Dwingen mij te blijven staan…
Strompeling
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
568 Al het geluk vervalt tot pech
zoals van blad gestroopte bomen
geen zon meer kunnen romen;
levenskrachten vloeien weg.…
Hij zucht de laatste adem
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
572 De oude boom buigt zich nog eenmaal
diep voor de aanzwellende wind
wolkenmassa’s hollen gezwind
grauw aan hem voorbij
Gefluit hoorbaar ver gedragen
een verschrikkelijk scheuren is zijn lot
geknikt en gespleten tot het bod
de ziel gebroken
Jaren van rotting
weelderig bedekt met zwammen
de kale boomstammen
het nieuw leven proces…
Het dromen
netgedicht
3.8 met 10 stemmen
1.344 Dat was het, kleintjes
zoals zachte wolken dromen
dromen mensen
Zoals kleinen groot
en groten klein zich dromen
Zoals winter zomerlief wil praten
en zomer bijtend
klappen uitdeelt
met de storm
Goud zilver wil zijn
met het water
en zichzelf met de bladeren
van de boom
Zo gaat het, kleintjes
heel zacht
van droom naar droom…
Kringen in het water
netgedicht
4.9 met 14 stemmen
1.106 ik voel vertrouwen
in je armen
in het bewegen van je vingers
sierlijk laat je
schoonheid vloeien
in de zomer,
nu voorbij
het kringt in hoge twijgen
en het diep gegroefde schors
ontvangen over het water
wacht het stromen,
los in mij
langs oevers
en langs bomen,
de brug van…
den trap... afgedaan
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
675 zo schots als rots
natuurgeweld in handen van
een stielman zonder waterpas
met treden uit bomen met
hun namen onuitspreekbaar
hangt de trap uitdagend
aan haar muren ankers
trede voor trede een
eigenzinnig verhaal
voor iemand nieuw
telkens weer gecharmeerd
door de aanblik van een kasteel
en niet zozeer het gebrek
aan middel en vakmanschap…
leven
netgedicht
3.1 met 13 stemmen
1.224 In een monsterstad
staat een somber huis
ik hang er
rond en kom
tot niets
achter het sombere huis
ligt een lommertuin
ik dood er
rondjes
van verdriet
in de lommertuin
staat een hoge boom
een pijnboom
daar huil ik
uit
klaag ik aan
aan de pijnboom
zit een tak
daaraan hang ik
zeer
en terwijl ik
dat doe
voel ik…
Automne
netgedicht
3.0 met 7 stemmen
766 Boven de toppen van de bomen
een blauwe lucht met wolkenveren
en de geluiden van verkeer en
daaromheen vogelgezang
het duurt niet lang of klokken luiden
om mensen naar de kerk te roepen
om stil te zijn en na te denken
te luisteren naar oude wijn
de zon klimt, en de koele morgen
wordt met de oostenwind verdreven
hier zit ik, noordzij van…
panorama
netgedicht
3.9 met 37 stemmen
1.859 hoog
reiken de dunne poten
van de gazelle
in de poel
waar vogels af en aan vliegen
ik leg
me te rusten
in de jaarringen van bomen
en de stilte in mijn buik
het open landschap
en de bloemen in mijn hand
strelen op je mond
de geur van het beminnen
ik schrei jouw naam
in duizend wolken en begeef
me naar de kraterrand
voorbij…
De laatste blik
hartenkreet
3.4 met 14 stemmen
1.202 Je loopt al achter de boom.
Dan kijk je om, ik zie het tussen de takken door.
Je kijkt om, kijkt, naar mij.…
Pure schoonheid
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.117 Het uitzicht dat ik jou wil tonen
Is een landschap in mijn hoofd
’k Wil jou er deelgenoot van maken
Anders word ik niet geloofd
Het fraaie grasland, heuvels, bomen
Een grillig stromende rivier
Mensen vrolijk aan de stranden
En uitgelaten op de pier
Zo is het plaatje hier van binnen
Vol zonne- en ook maneschijn
Gecompleteerd met pure schoonheid…
een leeslint van bloemen
netgedicht
4.0 met 28 stemmen
4.021 hoe kan ik mijn dank
tot leven brengen in deze winterstilte;
oud vanbinnen
tenzij verwondering
een diepere betekenis krijgt in een pas
ontwaakte lichtwereld
vol letters
en zoveel meer
een nieuwe stem, een jaar, duizelingwekkend
blauw
en uitstromend naar alles
wat leeft
beweegt
dieren, bomen, bloemen
een gedicht op…
Vlaams sprookje
gedicht
3.0 met 9 stemmen
6.006 in de chocolade dorpen
kleven de vogels aan de daken
de dichters plukken het fruit
uit de verliefde bomen
en geloven hun eigen ogen niet
zelfs de herfst praalt er
in een rotte overdaad van uniformen
het is hier altijd stil
door het trage maandagblauw
loopt een glazen echtpaar naar de kerk
zopas is hun kind door de zon
overreden
--…
het dorps beminnen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
547 daken kleuren roodbruin in het land,
bomen kijken er verliefd door vensters
op zoek naar nog wat warmte binnen,
ze vertakken zich als nesten
of ze in de herfstzon kleintjes verwachten.…
winteroregano
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
665 we werden
gedood, samen met bomen
van wind
we wensten stilte
en gaven zinloosheid een naam
niet langer dan
eeuwig
ik scheurde dagen uit wolken
en jij verdreef de dingen
naar het verleden
naar sneeuwnachten en dicht
bij jezelf
waar de winter lag, wachtend
op geluiden en zeldzame
bloemen
in het grijsviltige
maar voorbestemde…
wijze zoektocht
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
573 tussen bomen
en plannen
zijn kleuren
gesmeten
om strakke mond
die op de knie
rustig rust.
gepeins in gras
een gele vlek
glimlacht.
aan flarden
openkrabt
de bolster
uitvliegen.…
Het is koud, maar toch?
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
918 Ik mijmer langs
de straten
waar koude nog
primeert
hier en daar
wat bladeren
tot humus
gereduceerd
maar toch
zijn er al tekenen
lente weer in zicht
bomen vertonen
minuscule knopen
de onzichtbare
dingen die de natuur
het eerste verricht
loof van eerste
bloemen breken
het zand
laat de sappen
vloeien
geloof het of niet
er…
satijnwit
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
1.115 is het de spanning
op het mooi makend
papier
van woorden
in een lentekrul
die geen regen
of sneeuw kunnen verdragen
op kletsnatte voeten
zit de winter dan niet vol poëzie
in een ochtend van
glazen lelies
bewogen door de zeldzaamheid
van stilte
ik zie bomen, vogels, vorsten
in wit en maanverblindend licht
en…
Kruinen uit hoofde van het helen
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
699 Ze zuigt met haar jaren
aan de oude boom
en ribbelt hem eeuwig
in een hard palmen van haar handen
ze offert hem beetjes
leven van haar vingers
her en der riviertjes
bloed ontgonnen in het kozen
'kruintje kruintje' wil ze liggen
want hij begrijpt dat wel
knoestig zinnebeeld
van gerijpte verwondingen
het excuus voor intimiteiten
en…
Even mooi
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
496 Even
voelt het leven
mooi
De warme
zonnestralen
over het
verlichte land
De groene
bruine bomen
in het
bemoste bos
De vrije
vogels vliegend
in de
vredige lucht
De zwierige
zwanen zwemmend
op het
schitterende water
De wollige
witte wolken
in de
hemelsblauwe hemel
De bloeiende
bonte bloemen
in de
wonderschone wereld…
Fantoom
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
603 de laan wordt allengs smaller
bomen stappen kleiner langszij
wanneer het oog blijft puilen
is het waas der waan nabij
geen vogelkreet bekrast de lucht
er zijn slechts wolven, zij huilen
vlucht, vlucht, ijlt de noordenwind
verdwijn uit dit verdichte woud
in de ruimte sluimert het kind
zijn bed voelde nooit zo koud…
Waar Haydn is kan niets gebeuren
gedicht
2.0 met 16 stemmen
11.126 Zijn we gezoken in de Donau
zijn we als een pas op de plaats
Wat hier allemaal meespeelt
twaalf vibrafonisten die een liefde delen
voor plaatstaal
Hier kan niets gebeuren
want het anker hangt als een bel
aan het oor
we luisteren het af
Achter die boom heb ik je gekust
je mond gaf mee
Wat we verwachten van harmonie
wat van de vuurpijl…
Naaipatronen
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
774 Ik ben het spuugzat, ik denk dat ik maar stop
Jeroen kan de boom in, René m’n rug op
En ik, Gordon, word weer eens stevig genaaid”
“Ze hebben elkaar van tevoren getipt
En mij er op deze manier uitgewipt!”
-----------------------------------------------------------
…Gordon besluit om uit de Toppers te stappen.…
Vervagend
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
570 Schaduwen tussen bomen
fluisteren hun woorden
in akkoorden van zachte bries
groeien in mosstille geluiden
door zonlicht gestrekt
tot drempels over zanderige paden.
Sluipend door en over elkaar
geven elkander geen ruimte
vormen zacht licht van de dag
om tot nevelige schemer
tussen verduisterend eikenhout
tot nacht elk zicht ontneemt.…